Wszystko o projektach budowlanych i projekty budowlane

Zapraszamy na POWERDAY

2011-12-12T14:12:00.001+01:00

Cykliczne seminarium POWERday tym razem pod hasłem użytecznej wiedzy finansowej. W dniu 18 grudnia 2011r. dowiemy się jak zmienić własne myślenie aby zacząć zarabiać i nie dać się już więcej oszukać.

W Grudziądzu po raz drugi Centrum Edukacyjno Consultingowe „CONCRET” organizuje seminarium-trening POWERday. Tym razem przewodnim tematem będą finanse. Na treningu:

zrozumiesz jak nieprawdziwe przekonania mogą sabotować Twój sukces finansowy – odnajdziesz je i zmienisz,
tajemnicą przestaną być dla Ciebie podstawowe wskaźniki (stopa zwrotu z inwestycji, koszt kredytu) i poznasz banalny sposób ich obliczania,
poznasz sprawdzone metody prowadzące do osiągnięcia finansowego sukcesu,
poznasz instrumenty inwestycyjne i pojęcia, takie jak: dyskonto czy procent składany, by zrozumieć o czym mówi do Ciebie Twój bank,
odnajdziesz swój schemat przepływu pieniędzy, jego wady i jak go ulepszyć.

Jeżeli uważasz, że:

pieniądze przeciekają Ci przez palce,
zarobienie miliona złotych zdarza się nielicznym i Tobie nigdy to się nie uda,
inwestowanie jest TYLKO dla bogatych,
świat finansów jest trudny do opanowania,
trzeba mieć dużo szczęścia by osiągnąć niezależność finansową...

to szkolenie jest idealne DLA CIEBIE

Wszystko to na jednym warsztacie!

Seminarium prowadzić będzie para doświadczonych trenerów: Rafał Bogusławski - absolwent Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie i programu MBA w Wyższej Szkole Przedsiębiorczości i Zarządzania w Warszawie, konsultant w TVN CNBC oraz Anna Urbańska - socjoterapeuta, hipnoterapeuta oraz licencjonowany Mistrz NLP, trener z zakresu zarządzania zasobami ludzkimi, sprzedaży, marketingu, reklamy, motywacji i automotywacji.

Trenerzy sprawią, że wiedza przekazywana będzie w sposób przystępny i w miłej atmosferze. Rezultatem będzie pożytecznie i mile spędzony niedzielny dzień. Organizatorzy zapewniają, że nie będzie to suchy wykład z ekonomii jak również nie będzie to sprzedaż produktu finansowego.

Zainwestuj jedno niedzielne popołudnie i zdobądź użyteczne umiejętności, które systematycznie będą zwiększać ilość Twoich pieniędzy.

Bilety są do nabycia za jedyne 59,00zł w firmie „CONCRET” lub na stronie internetowej www.powerday.concret.pl. Z uwagi na atrakcyjną ceną przypominamy, że ilość biletów jest ograniczona!!! POWERday rozpocznie się o godz. 10.00 a zakończy o 16.00

Zapraszamy do skorzystania z promocji „Kup trzy bilety a czwarty otrzymasz GRATIS!”

Prawo budowlane. Co możemy budować bez pozwolenia na budowę?

2011-10-19T16:56:00.001+02:00

Zgodnie z Prawem budowlanym na niektóre inwestycje nie jest wymagane pozwolenie na budowę. Trzeba jednak pamiętać, że część z nich należy zgłosić administracji architektoniczno-budowlanej.

Pozwolenia na budowę nie wymaga budowa m.in. (art. 29 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane):

wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki (wymagane zgłoszenie);
indywidualnych przydomowych oczyszczalni ścieków o wydajności do 7,50 m3 na dobę (wymagane zgłoszenie);
altan i obiektów gospodarczych na działkach w rodzinnych ogrodach działkowych o powierzchni zabudowy do 25 m2 w miastach i do 35 m2 poza granicami miast oraz wysokości do 5 m przy dachach stromych i do 4 m przy dachach płaskich;
miejsc postojowych dla samochodów osobowych do 10 stanowisk włącznie (wymagane zgłoszenie);
tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu (wymagane zgłoszenie);
przydomowych basenów i oczek wodnych o powierzchni do 30 m2 (wymagane zgłoszenie);
pochylni przeznaczonych dla osób niepełnosprawnych (wymagane zgłoszenie);
instalacji zbiornikowych na gaz płynny z pojedynczym zbiornikiem o pojemności do 7 m3, przeznaczonych do zasilania instalacji gazowych w budynkach mieszkalnych jednorodzinnych (wymagane zgłoszenie);
przyłączy: elektroenergetycznych, wodociągowych , kanalizacyjnych, gazowych, cieplnych i telekomunikacyjnych (są dwie procedury na podstawie zgłoszenia i bez zgłoszenia)
obiektów małej architektury (w miejscch publicznych - wymagane zgłoszenie);
ogrodzeń (budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych i ogrodzeń o wysoości powyżej 2,20 m wymaga zgłoszenia);
obiektów przeznaczonych do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych, położonych na terenie budowy, oraz ustawianie barakowozów używanych przy wykonywaniu robót budowlanych, badaniach geologicznych i pomiarach geodezyjnych;
instalacji telekomunikacyjnych w obrębie budynków będących w użytkowaniu.

Pozwolenia na budowę nie wymaga również wykonywanie robót budowlanych polegających m.in. na (art. 29 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane):

remoncie istniejących obiektów budowlanych i urządzeń budowlanych, z wyjątkiem obiektów wpisanych do rejestru zabytków (wymagane zgłoszenie);
dociepleniu budynków o wysokości do 12 m (wymagane zgłoszenie);
utwardzeniu powierzchni gruntu na działkach budowlanych (wymagane zgłoszenie);
przebudowie sieci elektroenergetycznych, wodociągowych, kanalizacyjnych, gazowych, cieplnych i telekomunikacyjnych (wymagane zgłoszenie);
instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych (jeżeli mają wysokość powyżej 3 m - wymagane jest zgłoszenie);
montażu wolno stojących kolektorów słonecznych.

Pozwolenia nie wymaga także rozbiórka (art. 31 ustawy - Prawo budowlane):

budynków i budowli - niewpisanych do rejestru zabytków oraz nieobjętych ochroną konserwatorską - o wysokości poniżej 8 m, jeżeli ich odległość od granicy działki jest nie mniejsza niż połowa wysokości (wymagane zgłoszenie);
obiektów i urządzeń budowlanych, na budowę których nie jest wymagane pozwolenie na budowę, jeżeli nie podlegają ochronie jako zabytki.

Podstawa prawna: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.)

autor: Murator

Pozwolenie na budowę - krok po kroku

2011-09-23T09:52:00.007+02:00

Uzyskanie pozwolenia na budowę trwa przeciętnie od 3 do 6 miesięcy (okres ten może jednak ulec skróceniu lub wydłużeniu w zależności od stawianego domu oraz od wymagań właściwego urzędu). Uzyskanie pozwolenia na budowę domu rekreacyjnego trwa znacznie krócej niż domu mieszkalnego.

Etap I - warunki zabudowy działki

Pierwszym krokiem do uzyskania pozwolenia na budowę jest otrzymanie warunków zabudowy działki. Należy uzyskać decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, która określi, czy na działce można wybudować dom oraz jakie warunki należy spełnić, aby uzyskać pozwolenie na budowę. Decyzję o warunkach zabudowy może uzyskać każdy zainteresowany. Wniosek w tej sprawie należy złożyć w urzędzie gminy na specjalnym druku. Należy do niego dołączyć 2 egzemplarze mapy geodezyjnej lub ewidencyjnej z oznaczeniem granic działki, charakterystykę zabudowy i zagospodarowania terenu, określenie rodzaju planowanych na działce przyłączeń (wodociągowe, kanalizacyjne, energetyczne, gazowe), sposobu odprowadzania ścieków, ogrzewania a także dojazdu do działki. Na aktualnej mapie działki wrysować kontur planowanej inwestycji, oznaczyć granice działki. Budynek powinien być usytuowany zgodnie z prawem w odległości 3 m od granicy działki (ściana bez okien) i 4 m (ściana z oknami). W innych przypadkach należy uzyskać zgodę sąsiadów na projektowaną zabudowę w odległości 1,5m lub też, jeżeli zachodzi taka konieczność - na zabudowę w granicy działki (należy tu skonsultować się z osobami odpowiednimi, które będą zatwierdzać wniosek). Możliwe, że gmina zażąda przedstawienia koncepcji planowanej inwestycji lub nawet gotowego projektu. Proponujemy wówczas dołączyć do składanego wniosku odbitkę katalogową wybranego projektu domu lub wydrukować rysunek szczegółowy zaznaczając, że chodzi również o zaopiniowanie koncepcji projektu. Komplet dokumentów należy złożyć we właściwym urzędzie. Decyzje w sprawie warunków zabudowy wydaje wójt, burmistrz lub prezydent.

Należy także wystąpić do miejscowych zakładów, które są właścicielami sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, energetycznej, gazowej o określenie warunków technicznych przyłączenia do sieci.

Etap II - przygotowane inwestycji

Po otrzymaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, można przystąpić do przygotowania inwestycji. Polega to na wypełnieniu szczegółowych warunków zawartych w otrzymanej decyzji. Są to sprawy dotyczące m.in. zapewnienia dostawy energii, wody, gazu, odprowadzenia ścieków, odpadów stałych, decyzji o wyłączeniu gruntów z użytkowania rolnego lub leśnego i innych opinii, pozwoleń specyficznych dla konkretnej lokalizacji.

Etap III - uzyskanie pozwolenia na budowę

Przy zakupie projektu gotowego należy zlecić wykonanie adaptacji projektu typowego i projektu zagospodarowania działki uprawnionemu projektantowi.

Zgodnie z Ustawą Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994r. (z późniejszymi zmianami) do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć:
1) 4 egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust.7;
2) oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane;
3) decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;
4) w przypadku obiektów zakładów górniczych oraz obiektów usytuowanych na terenach zamkniętych i terenach, o których mowa w art. 82 ust. 3 pkt. 1, postanowienie o uzgodnieniu z organem administracji architektoniczno-budowlanej, o którym mowa w art. 82 ust.2, projektowanych rozwiązaniach w zakresie:
a) linii zabudowy oraz elewacji obiektów budowlanych projektowanych od strony dróg, ulic, placów i innych miejsc publicznych,
b) przebiegu i charakterystyki technicznej dróg, linii komunikacyjnych oraz sieci uzbrojenia terenu, wyprowadzonych poza granice terenu zamkniętego, portów morskich i przystani morskich, a także podłączeń tych obiektów do sieci użytku publicznego

Na postanowienie, o którym mowa w ust. 2 pkt. 4, nie przysługuje zażalenie.

Do wniosku o pozwolenie na budowę obiektów budowlanych:
1) których wykonanie lub użytkowanie może stwarzać poważne zagrożenie dla użytkowników, takich jak: obiekty energetyki jądrowej, rafinerie, zakłady chemiczne, zapory wodne lub
2) których projekty budowlane zawierają nowe, niesprawdzone w krajowej praktyce, rozwiązania techniczne, nie znajdujące podstaw w przepisach i Polskich Normach,
należy dołączyć specyficzną opinię wydaną przez osobę fizyczną lub jednostkę organizacyjną wskazaną przez właściwego ministra.

Projekt budowlany i inne dokumenty, o których mowa w ust. 2-4, zawierające informacje niejawne mogą być za zgodą właściwego organu przechowywane przez Inwestora

Pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. Zgodnie z art.33.1 w przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest zobowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt. 1, dla całego zamierzenia budowlanego.

Decyzję o pozwolenia na budowę wydaje właściwy organ architektoniczno-budowlany na podstawie wniosku inwestora. Czas rozpatrywania wniosku o pozwolenie na budowę wynosi ustawowo maksymalnie 60 dni.

Zgodnie z art.37.1 Decyzja o pozwoleniu na budowę wygasa, jeżeli budowa nie została rozpoczęta przed upływem 2 lat od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna lub budowa została przerwana na czas dłuższy niż 2 lata.
Rozpoczęcie albo wznowienie budowy w przypadkach określonych w ust. 1 i art. 36a ust.2 może nastąpić po wydaniu nowej decyzji o pozwoleniu na budowę, o której mowa w art. 28, albo decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych, o której mowa w art. 51 ust. 3.

Rozpoczęcie robót w terenie poprzedzić należy zawiadomieniem urzędu o rozpoczęciu budowy, składanym w terminie co najmniej 7 dni przed ich rozpoczęciem (zgodnie z wymaganiami prawa budowlanego). Do zawiadomienia należy dołączyć oświadczenia: kierownika budowy stwierdzające przejęcie przez niego obowiązku kierowania budową, inspektora nadzoru inwestorskiego (jeżeli został ustanowiony) i przejęcie przez niego obowiązków nadzoru inwestorskiego.

Zawiadamiając o planowanym terminie rozpoczęcia robót należy zwrócić się z prośbą o wydanie dziennika budowy lub na drodze urzędowej poświadczyć podpisem i pieczęcią dziennik nabyty i inny sposób. Na co najmniej 14 dni przed rozpoczęciem użytkowania domu powinniście Państwo zawiadomić organ wydający pozwolenie na budowę o jej zakończeniu.

Do zawiadomienia należy dołączyć oryginał dziennika budowy, oświadczenie kierownika budowy o zgodności wykonania obiektu z projektem i warunkami pozwolenia na budowę oraz o doprowadzeniu do należytego porządku i stanu terenu budowy, protokół badań i sprawdzeń instalacji wodno-kanalizacyjnej, instalacji gazowej oraz elektrycznej, inwentaryzację geodezyjną powykonawczą.

Szczegółowe informacje w artykułach zamieszczonych w czerwcu 2010, maju 2010, lutym 2010, listopadzie 2099, październiku 2009, styczniu 2009, listopadzie 2007, lipcu 2007.

Wrażenia........

2011-09-16T15:44:00.002+02:00

Czas upływa nam bardzo szybko. Zapraszaliśmy na Powerday a już minął tydzień.
Było bardzo fajnie i to nie tylko nasze odczucia ale i uczestników, którzy już kupują bilety na następne seminarium.
TAK
Organizujemy wraz z CONCRET-em, następne tego typu seminarium, które odbędzie się 18 grudnia 2011r.
Wkrótce zamieścimy szczegółowe informacje na ten temat.

Zapraszamy na POWERDAY

2011-08-19T10:59:00.002+02:00

Koniec programu "Rodzina na Swoim"

2011-08-19T09:47:00.004+02:00

Senackie poprawki do nowelizacji ustawy Rodzina na Swoim zostały przyjęte przez sejm. Dokument wszedł w życie 19 sierpnia i znacznie ograniczy dostęp do kredytów preferencyjnych. Ceny nieruchomości na rynku pierwotnym, kwalifikujących się do dopłat, spadną o 28,6% a na rynku wtórnym o 42,9%. Pomysł wydłużenia działania programu został odrzucony przez senat, w trosce o dziurę budżetową.

Kolejną ważną zmianą w ustawie jest wprowadzenie limitu wieku osób ubiegających się o dopłatę. Klient musi złożyć wniosek przed ukończeniem 35 roku życia. W przypadku małżeństw, będzie brany pod uwagę wiek młodszego z małżonków. Osób samotnie wychowujących dzieci limit ten nie będzie dotyczył.

Wprowadzane ograniczenie mają przygotować rynek do wygaszenia programu. Wnioski będzie można składać do 31 grudnia 2012 roku

Opłaty zostaną zniesione, gdy kredytobiorca stanie się właścicielem kolejnej nieruchomości mieszkalnej. Rozpatrując nowe zasady zawarte w programie Rodzina na Swoim, we Wrocławiu, Krakowie, Warszawie, Szczecinie nie ma mieszkań kwalifikujących się do dopłaty. W pozostałych większych miastach jest ich od 1% do 8%.

Obniżenie ustawowego wskaźnika z 1,4 do 0,8 to praktyczny koniec dopłat do kredytów na mieszkania z rynku wtórnego w wielu miastach. Zainteresowanie będą jeszcze budziły mieszkania na rynku pierwotnym, gdzie podaż mieszkań spełniających warunki RnS jest mocno ograniczona, ale mniej niż na rynku wtórnym.

Link do ustawy: http://dziennikustaw.gov.pl/D2011168100601.pdf

Źródło: www.wp.pl; www.polskatimes.pl

Do czasu wejścia w życie nowych przepisów, a więc 30 sierpnia, można jeszcze składać wnioski o kredyty z dofinansowaniem na starych zasadach.

Z końcem sierpnia program rządowych dopłat do kredytów hipotecznych zacznie obowiązywać w nowej, zmienionej formie. Zgodnie z prawem nowe regulacje wejdą w życie w ciągu czternastu dni od opublikowania ustawy wprowadzającej zmiany w zasadach udzielania kredytów z dopłatami do odsetek. Oznacza to, że do rozpoczęcia obowiązywania nowych regulacji, wszystkie osoby chcące uzyskać kredyt z dopłatą mogą jeszcze złożyć wniosek do banku o kredyt w programie „Rodzina na Swoim” na starych, korzystniejszych zasadach.

Jeśli chcemy skorzystać z wyższego limitu ceny nieruchomości, to na znalezienie mieszkania lub domu i złożenie wniosku kredytowego pozostało tylko kilkanaście dni, a dokładnie mamy czas do 29 sierpnia. Jeśli w tym czasie uda nam się złożyć niezbędne dokumenty w banku, wówczas wniosek będzie jeszcze rozpatrywany na obowiązujących aktualnie zasadach, bowiem zgodnie z zapisami ustawy dla wniosków złożonych przed wejściem w życie nowych regulacji stosuje się przepisy w brzmieniu dotychczas obowiązującym.

Kilka szybkich kroków do kredytu w „starej” Rodzinie na Swoim

Aktualnie o kredyt z dopłatami mogą ubiegać się małżeństwa i osoby samotnie wychowujące dzieci. Aby dostać kredyt z dopłatą wystarczy spełnić kilka warunków narzuconych przez ustawodawcę. Najważniejszym kryterium jest metraż nieruchomości, którą możemy kupić na rynku pierwotnym lub wtórnym. Tutaj kupowane mieszkanie nie może być większe niż 75 metrów kwadratowych – dopłatę otrzymamy do 50 mkw. W przypadku domu maksymalna jego wielkość to 140 mkw. – dopłatę otrzymamy do 70 mkw. Obok wielkości nieruchomości, istotna jest również jej cena. Dla każdej lokalizacji – województwa – musi się on zmieścić w określonym limicie. Po spełnieniu tych warunków można złożyć wniosek kredytowy i wszystkie dokumenty. Niezbędne jest dołączenie dokumentów potwierdzających dochody, a także komplet dokumentów związanych z nieruchomością w tym umowę przedwstępną. Jeśli w ocenie banku mamy zdolność kredytową i nieruchomość spełnia wymagania programu wówczas możliwe będzie podpisanie umowy kredytowej. Jeśli zostanie nam przyznany kredyt, to nasz bank poinformuje o tym Bank Gospodarstwa Krajowego, który w imieniu państwa realizuje program RnS i przez osiem lat, co miesiąc dopłaca do raty kredytu.

Poniższa tabela przedstawia wysokość płaconej raty i otrzymywanych dopłat w zależności od rodzaju i wielkości nabywanej nieruchomości

Rodzaj nabywanej nieruchomości	Rata w okresie 8 lat	Kwota otrzymanych dopłat w ciągu 8 lat
Mieszkanie 75 m²	1.300 - 1.362	48.773,13
Mieszkanie 65 m²	1.219 - 1.289	56.276,69
Mieszkanie 50 m²	1.033 - 1.124	73.159,69
Dom 140 m²	1.435 - 1.480	36.579,85
Dom 100 m²	1.275 - 1.338	51.211,78
Dom 70 m²	1.033 - 1.124	73.159,69

Założenia: kredyt w ratach równych 300 tys. na 30 lat; oprocentowanie 6,20%; oprocentowanie BGK do naliczania dopłat 6,43%

Po zakończeniu otrzymywania dopłat rata kredytu będzie wynosiła 1840 złotych. Korzyści z programu „Rodzina Na Swoim” są znaczące, warto więc rozważyć skorzystanie z dopłat do odsetek.

Jak zmieni się rodzina?

Niestety jeśli nie zdążymy do końca sierpnia złożyć wniosku o kredyt na starych zasadach programu na „Rodzina na Swoim”, to po tym terminie dojdą pewne zaostrzenia, które mogą ograniczyć atrakcyjność kredytu z dopłatą.

Przede wszystkim maksymalna cena metra kwadratowego nieruchomości nabywanej na rynku wtórnym została obniżona o ponad 42 procent w stosunku do aktualnych poziomów. Również dla nowych nieruchomości z rynku pierwotnego limit cenowy został obniżony o 28 procent. Niestety w wielu miejscach znalezienie nieruchomości spełniającej kryterium ceny będzie praktycznie niemożliwe. Dodatkowo w okresie otrzymywania dopłat, nie będzie można nabyć innej nieruchomości – wyjątkiem jest tutaj sytuacja spadkobrania.

Dodatkowo o kredyt w programie nie będą mogły ubiegać się osoby powyżej 35 roku życia. W przypadku małżeństw kryterium to musi spełniać co najmniej jedno ze współmałżonków. Jedynym wyjątkiem są osoby wychowujące samotnie dzieci, w tym przypadku nie ma limitu wiekowego.

Program został poszerzony o osoby samotne, tzw.: singli. Dla tej grupy osób zastosowano jednak nieco inne wymogi niż dla małżeństw i osób samotnie wychowujących dzieci. Po pierwsze singiel będzie mógł nabyć tylko mieszkanie i jego metraż nie będzie mógł przekroczyć 50 metrów kwadratowych. Tutaj dopłatą do odsetek objęte będzie tylko 30 metrów kwadratowych. Po drugie, osoba prowadząca jednoosobowe gospodarstwo domowe nie będzie mogła sfinansować zakupu nieruchomości kredytem w ramach programu „Rodzina Na Swoim”, jeżeli wcześniej była już właścicielem innej nieruchomości. Jest to istotna różnica w porównaniu z pozostałymi beneficjentami, ponieważ małżeństwa i osoby samotnie wychowujące dzieci nie mogą być właścicielem innej nieruchomości mieszkaniowej, ale dopiero na etapie podpisywania umowy kredytowej.

Mimo wszystko masz szansę na kredyt

Warto zwrócić uwagę także na pewne aspekty związane ze zdolnością kredytową. Wprowadzone zmiany i docelowo zakończenie programu nie spowoduje znacznego ograniczenia możliwości zaciągnięcia kredytu. Mimo braku rządowego dofinansowania, możliwe będzie uzyskanie kredytu bez dopłat do oprocentowania. Zdolność kredytowa dla kredytu z dopłatami i dla kredytu „tradycyjnego” w większości banków jest taka sama. Wynika to z faktu, że do kalkulacji maksymalnej kwoty niemal wszystkie banki uwzględniają ratę po zakończeniu otrzymywania dopłat. Zatem z punktu widzenia banków zdolność kredytowa się nie zmieni. Z pewnością będzie to miało jednak wpływ na postrzeganie swojej zdolności kredytowej przez klientów. Dla wielu osób pomoc i niższe raty przez pierwsze 8 lat kredytu były istotnym elementem mającym bardzo duży wpływ na decyzję o zaciągnięciu kredytu.

Współpraca

2011-07-27T14:43:00.003+02:00

Zapraszamy Państwa do współtworzenia naszego bloga.
Jeżeli chcą Państwo abyśmy o czymś napisali, czy sami chcecie z czymś się podzielić a dotyczy to projektów budowlanych czy budownictwa to czekamy na Państwa e-maile: biuro(at)centrumprojektowbudowlanych.pl

Sądzimy, że pozwoli nam to uatrakcyjnić blog, który stanie się wspólną bazą wiedzy budowlanej.

Prawo zabudowy w przyszłości zastąpi użytkowanie wieczyste

2011-06-17T14:55:00.002+02:00

Ministerstwo Sprawiedliwości chce wprowadzić nową formę władania cudzym gruntem, co umożliwiłoby ustanawianie prawa zabudowy jako ograniczonego prawa rzeczowego. Dawałoby ono uprawnienie do korzystania z cudzej nieruchomości, ale tylko w ograniczonym zakresie.

Przygotowany przez Ministerstwo Sprawiedliwości projekt nowelizacji kodeksu cywilnego, regulujący możliwość ustanawiania prawa zabudowy, różni się w sposób istotny od założeń przygotowanych w Ministerstwie Infrastruktury.

Według tego projektu zabudowca mógłby swobodnie decydować tylko o eksploatacji tych przedmiotów, których jest właścicielem, a nie o samym korzystaniu z gruntu.

W ten sposób nawiązano do konstrukcji, które były znane w prawie polskim w okresie zaborów i międzywojnia. Teraz podobne prawo zabudowy występuje we Francji, Szwajcarii, Niemczech, Austrii i Holandii.

Nawet na sto lat

Projekt przewiduje, że prawo zabudowy mogłoby obciążać grunty stanowiące własność publiczną lub prywatną. Różniłoby się więc od użytkowania wieczystego, które ustanawia się wyłącznie na gruntach należących do Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków.

Objęcie prawem zabudowy również gruntów prywatnych ułatwiłoby znacząco prowadzenie inwestycji gospodarczych, instalowanie urządzeń transportu drogowego oraz przesyłowych. Pozwoliłoby też uniknąć konieczności wywłaszczania nieruchomości.

Projekt Ministerstwa Sprawiedliwości przewiduje, że prawo zabudowy może obciążać nieruchomość gruntową przez okres od 30 do 100 lat. Mogłoby też zostać ustanowione łączne prawo zabudowy, które obciążałoby kilka nieruchomości. Zabudowca mający takie prawo będzie nim swobodnie rozporządzał, ale do ustanowienia ograniczonego prawa rzeczowego na prawie zabudowy musi uzyskać wpis w księdze wieczystej.

Gdy w momencie ustanowienia prawa zabudowy na gruncie znajdowały się już budynki i inne urządzenia, to zabudowca zostanie ich właścicielem. Natomiast wzniesienie na tym gruncie innej zabudowy może zostać uzależnione od zgody właściciela obciążonej nieruchomości gruntowej.

Postanowienia umowy

Projekt przewiduje, że obowiązki i uprawnienia stron wynikające z prawa zabudowy zostaną określone w umowie sporządzonej w formie aktu notarialnego. Przede wszystkim określi ona rodzaj zabudowy, sposób i zakres korzystania z obciążonej nieruchomości gruntowej oraz czas, na jaki prawo zabudowy zostanie ustanowione. Może też zobowiązać zabudowcę do wzniesienia zabudowy w określonym terminie.

Dla prawa zabudowy należy założyć księgę wieczystą. Prawo to powstaje z chwilą wpisu do księgi, a oprócz tego powinno zostać jeszcze ujawnione w księdze wieczystej założonej dla nieruchomości gruntowej.

Aby prawo zabudowy zostało ustanowione na nieruchomości obciążonej użytkowaniem wieczystym, użytkownik wieczysty będzie musiał na to wyrazić zgodę.

Umowa nie może ustanowić prawa zabudowy pod warunkiem rozwiązującym. Może natomiast uzależnić przeniesienie lub obciążenie tego prawa użytkowaniem albo służebnością od zgody właściciela obciążonej nieruchomości gruntowej.

Takie ograniczenie należy jednak ujawnić w księdze wieczystej prowadzonej dla prawa zabudowy, ponieważ w razie niedopełnienia tego wymogu nie będzie skuteczne.

Po dziesięciu latach

Gdy w księdze wieczystej jako zabudowca będzie ujawniona osoba, której nie przysługuje prawo zabudowy, a stan niezgodności istniał przez 10 lat i przez ten czas posiadała prawo zabudowy, to wówczas nabywa je, o ile osoba ta składała wniosek o wpis w dobrej wierze.

Natomiast po ziszczeniu się warunku określonego w umowie będzie mogło nastąpić tzw. umowne prawo wykupu. Proponuje się, że polegać ono będzie na tym, że wówczas zabudowca zobowiąże się do przeniesienia za wynagrodzeniem prawa zabudowy na właściciela gruntu. Prawo to wiąże się z własnością gruntu obciążonego prawem zabudowy.

Prawo wykupu

Gdy zabudowca będzie korzystał z gruntu w sposób sprzeczny z jego przeznaczeniem albo nie wzniesie budowy, do czego został zobowiązany w umowie, bądź wzniesie ją niezgodnie z umową, to wówczas właścicielowi gruntu będzie przysługiwało ustawowe prawo wykupu. Zanim z niego skorzysta, powinien zabudowcę wezwać na piśmie i wyznaczyć mu termin do usunięcia niezgodności z umową. W wezwaniu należy też zagrozić, że w razie bezskutecznego upływu terminu zostanie wykonane prawo wykupu.

Zaproponowano również, by w razie wykupu właściciel gruntu miał obowiązek zapłacić wartość prawa zabudowy, a za już istniejącą zabudowę wynagrodzenie równe jej wartości w chwili przeniesienia prawa zabudowy. Jeśli zaś zabudowa była wzniesiona niezgodnie z umową, to wówczas wynagrodzenie nie będzie przysługiwać.

Różnice w projektach dwóch ministerstw

Prawo zabudowy (projekt Ministerstwa Sprawiedliwości)

● odpłatne obciążenie gruntu prawem zabudowy, które jest ograniczonym prawem rzeczowym

● prawo ustanawia się tylko w formie aktu notarialnego

● zabudowca decyduje o eksploatacji budynków, których jest właścicielem, a nie o gruncie

● prawo zabudowy obciąży nieruchomość na okres od 30 do 100 lat

● prawo zabudowy może doprowadzić do zmiany sposobu korzystania z nieruchomości

Ustanowienie odrębnej własności (projekt Ministerstwa Infrastruktury)

● odpłatne ustanowienie odrębnej własności tunelu, mostu, parkingu na gruncie

● ustanowienie prawa w formie aktu notarialnego lub decyzji administracyjnej

● założenia nie przewidują, na ile lat prawo odrębnej własności obciąży nieruchomość

● ustanowienie nie może uniemożliwić korzystania z nieruchomości zgodnie z jej pierwotnym przeznaczeniem

Ważne!

Prawo zabudowy może zostać ustanowione odpłatnie albo nieodpłatnie. Wynagrodzenie może zostać określone w konkretnej kwocie lub strony podadzą podstawy do ustalenia tej wysokości, bądź też zostanie zastąpione świadczeniem opłat okresowych

Źródło: Dziennik Gazeta Prawna

Artykuł z dnia: 2011-06-14,

Jak wykupić korzystnie grunt na własność

2011-06-06T13:29:00.003+02:00

9 sierpnia stracą ważność atrakcyjne zasady przekształcania użytkowania wieczystego we własność. Podpowiadamy, jak z nich skorzystać

Wykupić, nie wykupić? – zastanawia się wielu użytkowników wieczystych. Być może wielu z nich zdopinguje do podjęcia decyzji fakt, że 9 sierpnia wchodzi w życie wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 26 stycznia 2010 r. (sygn. K9/08).

Od tego dnia przestaną obowiązywać art. 4 ust. 8 i 9 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (DzU nr 175, poz. 1459 ze zm.) Te przepisy tracą moc tylko w takim zakresie, w jakim narzucają gminom udzielanie bonifikat podczas przekształcania. Po tej dacie samorząd nie będzie już ich stosować.

O co chodzi

Upusty wprowadziła nowelizacja z 7 września 2007 r. ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. Weszła ona w życie 1 stycznia 2008 r. Przewiduje obowiązkowe bonifikaty podczas przekształcania w wysokości 50 i 90 proc. opłat. Opłatę zaś stanowi różnica między wartością gruntu z prawem własności i z użytkowaniem wieczystym.

Na pierwszą bonifikatę mogą liczyć osoby fizyczne, które prawo wieczystego użytkowania uzyskały przed 5 grudnia 1990 r., oraz ich następcy prawni. Taki sam upust dostaną użytkownicy nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków.

Z drugiej bonifikaty mogą skorzystać użytkownicy wieczyści nieruchomości przeznaczonych na cele mieszkaniowe, których dochód miesięczny na jednego członka rodziny nie przekracza przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej za ostatnie półrocze poprzedzające rok złożenia wniosku. Ogłasza je prezes GUS. Za ostatnie półrocze 2010 r. było to 2917 zł.

Dwa systemy

W tej chwili w wielu miastach grunt można przekształcić na dwa sposoby. Po pierwsze, na podstawie ustawy z 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. Po drugie, w części miast (głównie tych dużych) na podstawie przyjętych tam uchwał, które także przewidują możliwość wykupu i często na tak samo korzystnych zasadach jak te przewidziane w ustawie. Bonifikaty wynoszą nierzadko od 90 do 95 proc. opłaty. Tak jest np. w Poznaniu. Od użytkownika wieczystego zależy, które wybierze.

Nie wszyscy jednak mają wybór. W mniejszych miastach i miejscowościach rady miast (rady gmin) nie zdecydowały się na wprowadzenie korzystnego wykupu użytkowania wieczystego we własność.

Oznacza to, że tam można korzystać tylko z regulacji ustawowych. I to przede wszystkim ich mieszkańców dotkną skutki wyroku. Trybunał zakwestionował bowiem konstytucyjność tych przepisów ustawy, które wprowadzały wysokie bonifikaty podczas przekształcania. Żaden wyrok TK natomiast nie dotyczy drugiego rodzaju wykupu, czyli tego wynikającego z uchwał.

Niektóre gminy zasłaniają się wyrokiem i nie chcą przyjmować wniosków, ale jest to złamanie prawa. Czy tego chcą, czy nie, przepis jeszcze obowiązuje.

Opinia: Mirosław Gdesz, sędzia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Gminy nie mają prawa odmówić przyjęcia wniosku o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego we własność na podstawie ustawy z 2005 r. Muszą przyjąć każdy wniosek, który zostanie złożony do daty wejścia w życie wyroku TK, czyli do 9 sierpnia 2011 r. Gdyby jednak mimo wszystko odmawiały, to można go przesłać listem poleconym. Taki wniosek, jeśli stan prawny nieruchomości jest uporządkowany, gmina powinna rozpatrzyć w ciągu miesiąca. Jeżeli tego nie robi, to na podstawie art. 37 kodeksu postępowania administracyjnego użytkownik wieczysty ma prawo poskarżyć się na przewlekłość postępowania do samorządowego kolegium odwoławczego, a następnie do sądu administracyjnego. Gdy zażalenie jest zasadne, SKO wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy. W razie potrzeby może przymusić gminę do wydania decyzji. Od 1 lipca (wtedy zmienią się przepisy) sąd administracyjny będzie mógł ukarać opieszały urząd karą grzywny w maksymalnej wysokości dziesięciokrotności przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej z roku poprzedniego ogłoszonego przez prezesa GUS.
(gazeta Rzeczpospolita)

Usuwanie azbestu

2011-05-30T13:32:00.001+02:00

Gdy właściciel nieruchomości podczas remontu chce usunąć lub zabezpieczyć wyroby zawierające azbest, to musi zgłosić swój zamiar do właściwego organu administracji architektoniczno - budowlanej. Usunięte wyroby powinien zastąpić wyrobami, które nie zawierają tego surowca. Prace może przeprowadzać włącznie wykonawca posiadający odpowiednie uprawnienia, znajdujący się na liście prowadzonej przez starostwo.

Po zakończeniu robót właściciel ma obowiązek odebrać pisemne oświadczenie o prawidłowości wykonania prac i oczyszczeniu terenu z pyłu azbestowego, z zachowaniem właściwych przepisów technicznych i sanitarnych. Pomieszczenia, w których świadczone są usługi w tym zakresie, powinny zostać odpowiednio oznakowane i zaopatrzone w instrukcję bezpiecznego postępowania i ochrony przed narażeniem na pył azbestowy, umieszczoną w widocznym miejscu. Właściciel nieruchomości powinien ocenić stan i możliwości bezpiecznego użytkowania wyrobów zawierających azbest. W tym celu uzupełnia specjalny formularz, który pozwala obliczyć punkty i zakwalifikować produkt do jednego z trzech stopni pilności usunięcia go z nieruchomości. Pierwszy zobowiązuje do niezwłocznego usunięcia lub naprawy wyrobu zawierającego azbest. Drugi nakłada obowiązek powtórzenia oceny po okresie jednego roku, zaś trzeci - pięciu lat. W ramach oceny właściciel powinien określić m.in. poziom eksploatacji i uszkodzeń wyrobu. Wymogi te zawierają przepisy, które ukazały się po wydanym w 1997 roku zakazie produkcji wyrobów azbestowych.

2011-05-12T12:47:00.000+02:00

Nowość w ofercie Lipińscy Domy – domy na tereny zagrożone powodzią.

2011-05-09T16:03:00.003+02:00

Na terenach Polski wiele jest obszarów zagrożonych ryzykiem podtopień i powodzi. Nie znaczy to jednak, że trzeba rezygnować z budowy domu w takim miejscu, tym bardziej że działki położone w pobliżu rzek bywają bardzo malownicze, a cena ich nabycia, z powodu potencjalnego zalania, powinna być odpowiednio niższa. Jeśli więc ryzyko zalania okaże się umiarkowane, warto wziąć pod uwagę budowę odpowiednio zaprojektowanego domu. Powstało kilka projektów domów, przeznaczonych specjalnie na tak trudne obszary.

Są one tak opracowane, by zminimalizować skutki zalania i umożliwić przetrwanie i uratowanie dobytku nawet przy 2,5 metrowym poziomie wody. Ich charakterystyczną cechą jest to, że zaprojektowane zostały na słupach, mają więc minimalną powierzchnię strefy wejściowej i gospodarczej. Ściany parteru, schody i posadzki wykonane są z żelbetu wykończone trwałymi na działanie wody materiałami, takimi jak: kamień, ceramika, tynki cementowo-wapienne. Taka konstrukcja wytrzyma duże napory wodne, a nienasiąkliwe materiały umożliwiają szybkie osuszenie budynku. Pod częściami nadwieszonymi na słupach uzyskano sporą powierzchnię, doskonałą na parkowanie samochodów i przechowywanie sprzętów gospodarczych czy drewna kominkowego. Ogrzewanie w projektach przewidziano na dwa sposoby. Na terenach wiejskich może to być kocioł na biomasę lub na paliwo stałe, zlokalizowany w pomieszczeniu gospodarczym na parterze. Na obszarze, gdzie jest sieć gazowa, można zastosować dodatkowo zabezpieczony kocioł gazowy w łazience. Dzięki zastosowanym rozwiązaniom, skutki zalania budynku są ograniczone i łatwe do usunięcia niewielkim kosztem, a prace remontowe ograniczą się do posprzątania, odkażenia, osuszenia i i odmalowania wnętrza strefy wejściowej. Warto podkreślić, że przez czas remontu w domu można cały czas mieszkać.

Wkrótce linki do tych projektów.

autor: Domy Lipińscy

Pozwolenia nie znikną

2011-04-27T08:44:00.002+02:00

Trybunał Konstytucyjny uznał za niezgodne z konstytucją zapisy nowelizacji prawa budowlanego, stworzonej przez sejmową komisję „Przyjazne Państwo”. Za sprzeczne z ustawą zasadniczą sędziowie uznali zniesienie instytucji pozwolenia na budowę i zastąpienie go rejestracją inwestycji. Zakwestionowano także projekt zalegalizowania wszystkich samowoli budowlanych, które powstały przed 1 stycznia 1995 r.

Nowelizacja przewidywała zastąpienie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę – procedurą rejestracji inwestycji. Przed rozpoczęciem prac budowlanych inwestor miałby zgłaszać budowę urzędnikom, a ci mieliby 30 dni na ewentualne zaskarżenie zgłoszenia. W przypadku wyrażenia milczącej zgody, urząd dokonywałby rejestracji budowy. Takie rozwiązanie wyłączałoby z udziału w postępowaniu osób trzecich, szczególnie sąsiadów nowej inwestycji, których prawa potencjalnie byłyby zagrożone.
Przykład:
Inwestor A kupiłby działkę budowlaną w ładnej, podmiejskiej okolicy. Z przyczyn ekonomicznych wstrzymałby realizację budowy na okres 2 lat i w tym czasie pracowałby za granicą. W tym czasie Inwestor B na sąsiedniej działce pobudowałby małą stolarnię lub inny uciążliwy budynek. Gdyby zniesiono pozwolenia na budowę, nie byłoby ochrony tzw. ładu przestrzennego i interesów Inwestora A. *)

Za niezgodny z konstytucją uznano także projekt legalizacji samowoli budowlanych powstałych przed 1995 r. Zdaniem sędziów TK, takie rozwiązanie naruszyłoby zaufanie obywateli do państwa i oznaczałoby promowanie zachowań niezgodnych z prawem.

Źródło: KRN, 21.04.2011
*) przykład autorstwa CPB

Powierzchnia biologicznie czynna

2011-04-14T14:37:00.003+02:00

Powierzchnia biologicznie czynna to powierzchnię działki na gruncie rodzimym możliwa do wykorzystania pod zagospodarowanie zielenią, niezabudowana, nieutwardzona, nie pokryta nieprzepuszczalnymi nawierzchniami dojazdów i dojść pieszych, pokrytą trwałą roślinnością lub użytkowana rolniczo, a także trawiaste powierzchnie urządzeń sportowych lub powierzchnie wody otwartej.

Na działkach budowlanych przeznaczonych pod zabudowę wielorodzinną, budynki opieki zdrowotnej oraz oświaty i wychowania co najmniej 25% powierzchni działki należy urządzić jako powierzchnię terenu biologicznie czynnego, jeżeli inny procent nie wynika z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W przypadku zabudowy jednorodzinnej procent ten musi być znacznie większy.

Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przez teren biologicznie czynny należy rozumieć teren z nawierzchnią ziemną urządzoną w sposób zapewniający naturalną wegetację, a także 50% powierzchni tarasów i stropodachów z taką nawierzchnią, nie mniej jednak niż 10 m², oraz wodę powierzchniową na tym terenie.

W zespole budynków wielorodzinnych objętych jednym pozwoleniem na budowę należy, stosownie do potrzeb użytkowych, przewidzieć place zabaw dla dzieci i miejsca rekreacyjne dostępne dla osób niepełnosprawnych, przy czym co najmniej 30% tej powierzchni powinno znajdować się na terenie biologicznie czynnym, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej.

Minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej określany jest obowiązkowo w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Targi CONCRET-BUD - bezpłatne zaproszenia

2011-03-28T11:26:00.004+02:00

Zapraszamy Państwa na I targi CONCRET-BUD Edukacja Budowlana w Grudziądzu w dniu 2 kwietnia 2011r.

Uczestnikom zarejestrowanym wydamy certyfikaty uczestnictwa. Przewidziano również losowanie nagród rzeczowych.

Targi to nie tylko poznawanie nowych technologi i produktów lecz także możliwość nawiązania korzystnych znajomości w branży.

Targi posiadają patronat: Urzędu Miasta Grudziądza, Gazety Pomorskiej, Muratora, Archetonu, portalu Twoje- Miasto.

Bliższe informacje i rejestracja uczestników: biuro@centrumprojektowbudowlanych.pl; tel. 56-46-35-681

Zmiany w prawie hipotecznym

2011-03-01T12:23:00.002+01:00

Ustawa z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (tekst jednolity Dz.U. z 2001 r., nr 124, poz. 1361) została zmieniona ustawą z 26 czerwca 2009 r. (Dz.U. z 2009 r., nr 131 poz. 1075), która weszła w życie zaledwie kilka dni temu – 20 lutego 2011 r. Nowe przepisy co do zasady będą stosowane do hipotek ustanowionych po wskazanej dacie, do „starych” hipotek znajdą zastosowanie dotychczasowe przepisy. Nowelizacja wprowadza daleko idące zmiany.

Hipoteka będzie miała jednolity charakter

Do tej pory istniały dwa rodzaje hipoteki – zwykła (zabezpieczająca wierzytelności o ustalonej kwocie) oraz kaucyjna (dotycząca np. odsetek, a więc wierzytelności, których wielkość w chwili zakładania hipoteki nie była znana). „Nowa” hipoteka będzie zawsze zabezpieczała wierzytelności do oznaczonej sumy pieniężnej i obejmie również roszczenia o odsetki, przyznane koszty postępowania, oraz te roszczenia i świadczenia uboczne, które zostały wymienione w dokumencie stanowiącym podstawę wpisu hipoteki do księgi wieczystej.

Możliwe będzie żądanie zmniejszenia sumy hipoteki

Nowelizacja wprowadziła mechanizm obrony dłużnika, który będzie miał możliwość dochodzenia obniżenia wartości, na jaką opiewa hipoteka, jeżeli „zabezpieczenie hipoteczne jest nadmierne” (art. 68 ust. 2).

Hipoteka może zostać przewalutowana

Zasadą nadal będzie, że sumę hipoteki wyraża się w tej samej walucie co zabezpieczona wierzytelność – ale stronom daje się możliwość innego ustalenia w umowie ustanawiającej hipotekę (np. kredyt we frankach będzie mógł być zabezpieczony w złotówkach).

Jedna hipoteka może zabezpieczać kilka wierzytelności

Stare zasady przewidywały, że każda wierzytelność wymagała dla swojego zabezpieczenia ustanowienia osobnej hipoteki. Art. 68 [1] ustawy przewiduje natomiast, że hipoteka umowna może także zabezpieczać kilka wierzytelności, nawet jeśli wynikają one z różnych stosunków prawnych, pod warunkiem, że przysługują temu samemu wierzycielowi.

Jedna hipoteka dla kilku wierzycieli

Możliwe jest ustanowienie jednej hipoteki dla kilku wierzytelności, które przysługują różnym podmiotom, jeżeli wierzytelności te służą sfinansowaniu tego samego przedsięwzięcia, a wierzyciele powołają tzw. administratora hipoteki (art. 68 [2] ustawy w nowym brzmieniu).

Będzie możliwy podział hipoteki

Co do zasady, która nie ulega zmianie, w razie podziału nieruchomości hipoteka obciążająca nieruchomość nadal obciąża wszystkie nieruchomości utworzone przez podział – jest to tzw. hipoteka łączna. Art. 76 ust. 4 przewiduje jednak możliwość żądania podziału hipoteki proporcjonalnie do wartości nieruchomości powstałych wskutek podziału – dotyczy to sytuacji, w których dochodzi do ustanowieniu odrębnej własności lokalu lub wydzieleniu z dotychczasowej nieruchomości odrębnej nieruchomości zabudowanej domem jednorodzinnym.

Dłużnik może rozporządzać opróżnionym miejscem hipotecznym

Wg dotychczasowych zasad, w razie spłacenia wierzyciela, jego hipoteka powinna ulec wykreśleniu, zaś pozostałe hipoteki „przesuwają się” do przodu (a każda z kolejnych hipotek ma mniejsze szanse na zaspokojenie). Natomiast, jak wskazuje art. 101 [1] ustawy, teraz po wygaśnięciu hipoteki właściciel nieruchomości może (w granicach wygasłej hipoteki) rozporządzać opróżnionym miejscem hipotecznym, tj. może on ustanowić na tym miejscu nową hipotekę albo przenieść na nie za zgodą uprawnionego którąkolwiek z hipotek obciążających nieruchomość.

Źródło: KRN.pl, 2011.02.23

Podwyżka cen projektow budowlanych

2010-12-10T10:34:00.002+01:00

Wzrost VAT od 1 stycznia 2011r. - wzrost cen projektów

Od Nowego Roku wzrasta stawka VAT na książki z 0 proc. do 5 proc*. Zmiana ta spowodowana jest wygaśnięciem zgody UE na stosowanie zerowego podatku VAT na książki. W związku z tym od 1 stycznia 2011 r. projekty gotowe domów i innych budynków, na które dotychczas obowiązuje stawka 0 proc., będą sprzedawane w nieco wyższych cenach.

Z dużym prawdopodobieństwem wzrośnie również stawka VAT na inne produkty i usługi, które oferujemy, a co za tym idzie ich ceny także wzrosną.

Jeżeli więc myślicie Państwo o budowie, warto podjąć decyzję o zakupie projektu jeszcze w tym roku.

*) zgodnie z opublikowanym przez Ministerstwo Finansów projektem nowelizacji ustawy o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2004 r. nr 54, poz. 535 z późn. zm.)

Odległości dla zbiorników z paliwem

2010-12-10T10:11:00.006+01:00

Nowe przepisy techniczno-budowlane dotyczą m.in. sposobu usytuowania na działce zbiorników na gaz płynny i olej opałowy. Przy czym regulacje dotyczące gazu obowiązują od 8 kwietnia, a oleju – od 8 lipca 2009 r.

Gaz płynny

Dotychczas kwestie rozmieszczenia zbiorników z gazem regulowały przepisy odrębne (rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych...), teraz dopuszczalne odległości zbiornika od budynków i innych obiektów określono w rozbudowanym § 179. W tabeli poniżej podajemy minimalne odległości tylko dla zbiorników na gaz płynny o pojemności do 3 m³, ponieważ w zabudowie jednorodzinnej raczej nie stosuje się większych.

Odległość naziemnego zbiornika na gaz płynny od budynku mieszkalnego może być zmniejszona o 50% (czyli do 1,5 m dla zbiorników do 3 m3) w przypadku:

zastosowania wolno stojącej ściany oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej co najmniej REI 120, usytuowanej pomiędzy zbiornikiem z gazem płynnym a budynkiem. Wymiary wolno stojącej ściany oraz jej odległość od zbiornika powinny być tak dobrane, aby osłonić zbiornik od tej części budynku, która znajduje się w odległości mniejszej niż 3 m od dowolnego punktu zbiornika; albo

gdy pionowy pas ściany tego budynku o szerokości co najmniej równej rzutowi równoległemu zbiornika, powiększonej po 2 m z obu jego stron oraz o wysokości równej wysokości budynku, będzie miał klasę odporności ogniowej co najmniej REI 120, i gdy w tym pasie ściany nie będzie okien ani drzwi.

Olej opałowy

W zmienionym § 273 określono, w jakiej odległości od budynku mieszkalnego i garażowego można usytuować naziemny i podziemny zbiornik z olejem zasilający kotłownię. Podaną w tabeli poniżej odległość zbiornika naziemnego od budynku mieszkalnego można zmniejszyć do 3 m, ale po spełnieniu dwóch warunków:

ściana zewnętrzna budynku od strony zbiornika będzie ścianą oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej co najmniej REI 120 albo wykona się taką ścianę pomiędzy budynkiem a zbiornikiem;
zainstaluje się dwupłaszczowy zbiornik stalowy lub zlokalizuje zwykły zbiornik na terenie ukształtowanym w formie niecki o pojemności większej od pojemności zbiornika, z izolacją uniemożliwiającą przedostawanie się oleju do gruntu.

W rozporządzeniu znowelizowano również przepisy dotyczące instalacji domowych.

Podstawa prawna:

ustawa z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (j.t. DzU z 2006 r., nr 151, poz. 1118 z późn. zm.)
rozporządzenie ministra infrastruktury z 12 marca 2009 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (DzU nr 56, poz. 461)

Konieczne Świadectwa Charakterystyki Energetycznej

2010-09-16T10:10:00.009+02:00

Budynki oddane do użytkowania POWINNY posiadać Świadectwo Charakterystyki Energetycznej

*)ustawa z dn. 19 września 2007r. o zmianie ustawy Prawo Budowlane

- zapis w art. 5:

"... dla każdego budynku oddawanego do użytkowania oraz budynku podlegającego zbyciu lub wynajmowi POWINNA być ustalona, w formie świadectwa charakterystyki energetycznej, jego charakterystyka energetyczna, określająca wielkość energii wyrażoną w kWh/m2/rok, niezbędnej do zaspokojenia różnych potrzeb związanych z użytkowaniem budynku. Świadectwo charakterystyki Energetycznej jest WAŻNE 10 lat."- zapis w art. 57 rozszarza listę dokumentów, które inwestor obowiązany jest dołączyć do wniosku o zezwolenie na użytkowanie budynku, o kopię świadectwa charakterystyki energetycznej budynku.

*) Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 6 listopada 2008r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego

że projekt budowlane powinien zawierać charakterystykę energetyczną obiektu budowlanego. Z wymogu tego ZWOLNIONE są projekty niektórych budynków np. domów jednorodzinnych, dla których charakterystykę wykonyje się PO ZAKOŃCZENIU BUDOWY od razu w postaci świadectwa.

*) Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 6 listopada 2008r. w sprawie metodologii obliczania charakterystyki energetycznej budynku (... ) oraz sposobu sporządzania i wzorów świadectw ich charakterystyki energetycznej

Zawartość tego rozporządzenia jest instrukcją wykonania charakterystyki energetycznej budynku i sporządzania świadectw przez uprawnione do tego osobyżana w klasach, jak to przwidywano, ale zaznaczana na specjalnej skali

*** My takie Świadectwa Charakterystyki Energetycznej wykonujemy ***

Dla budynków wykonanych wg projektów zakuponych u nas mamy zniżki i ciekawe promocje.

Świadectwa Charakterystyki Energetycznej wykonujemy w miastach i okolicach miast:

- Grudziądz, Toruń, Bydgoszcz, Kwidzyn, Malbork, Chełmno, Chełmża, Świecie, Chojnice, Starogard Gdański, Gdańsk, Gdynia, Sopot, Tczew, Wąbrzeźno, Brodnica, Iława, Nowe Miasto Lubawskie,

Inne lokalizacje na terenia Polski, po kontakcie z naszym biurem

Dopłata do zakupu kolektorów

2010-07-29T10:44:00.002+02:00

Indywidualni właściciele domów i wspólnoty mieszkaniowe niepodłączone do sieci ciepłowniczej będą mogły uzyskać bezzwrotnie 45-proc. dopłatę do zakupu i montażu kolektorów słonecznych do ogrzewania wody – informuje „Dziennik Gazeta Prawna”.

Dotację wypłaci Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej (NFOŚiGW).
Dotacje na częściowe spłaty kapitału kredytów udzielane są na zasadach określonych w Programie Priorytetowym NFOŚiGW, który ma być wdrażany w latach 2010-2014. Pierwsze wnioski są już przyjmowane od lipca bieżącego roku. Umowy kredytu z dotacją mogą być zawierane do 31 grudnia 2014 r., a same dotacje wypłacane do końca 2015 r.

Dla kogo kredyt z dotacją na kolektory słoneczne?

Beneficjentami programu kredyt z dotacją są osoby fizyczne posiadające prawo do dysponowania jednorodzinnym lub wielorodzinnym budynkiem mieszkalnym, któremu służyć mają zakupione kolektory słoneczne. Przez „dysponowanie” należy rozumieć prawo własności (w tym współwłasność), użytkowanie wieczyste, użytkowanie, najem lub dzierżawę. Umowa najmu oraz dzierżawy musi obowiązywać w okresie kredytowania, co najmniej do końca planowanego tak zwanego okresu trwałości (minimum rok od dnia uruchomienia instalacji). O kredyt z dotacją mogą też występować wspólnoty mieszkaniowe.

Dofinansowanie do kolektorów słonecznych nie przysługuje, jeśli dom jest podłączony do miejskiej sieci cieplnej.

Na co można przeznaczyć dotację?

Przedmiotem kredytowania jest zakup i montaż kolektorów słonecznych (wraz z konieczną instalacją) do ogrzewania wody użytkowej w budynkach mieszkalnych. Wykluczone jest wykorzystywanie tych kolektorów w działalności gospodarczej. Jeśli jednak jest ona prowadzona tylko w części budynku, to kredytem z dotacją nie może być pokryta ta część kosztów kwalifikowanych (niżej wyjaśniamy to pojęcie) instalacji, która odpowiada udziałowi powierzchni przeznaczonej na prowadzenie działalności w całkowitej powierzchni budynku. Przykładowo koszty te zmniejsza się o 20%, jeżeli działalność gospodarcza prowadzona jest na 20% powierzchni całkowitej. Gdy jest ona prowadzona na powierzchni przekraczającej 50% budynku, przedsięwzięcie nie kwalifikuje się do dofinansowania. Analogicznie jest w przypadku wynajmu pomieszczeń.
Nabyte kolektory muszą mieć odpowiedni polski albo europejski certyfikat zgodności z normą, nie starszy niż sprzed pięciu lat.

Wysokość kredytu i dotacji na kolektory słoneczne.

Ważnym pojęciem są tu tak zwane koszty kwalifikowane, które są podstawą ustalenia kwoty kredytu i przysługującej dotacji.
Zalicza się do nich:
- koszt projektu budowlano-wykonawczego instalacji sporządzonego lub zatwierdzonego przez osobę z uprawnieniami do projektowania;
- koszt nabycia nowych instalacji (w szczególności: kolektora słonecznego, zasobnika ciepłej wody użytkowej, przewodów instalacyjnych, aparatury kontrolno-pomiarowej i automatyki);
- koszt zakupu ciepłomierza;
- koszt montażu kolektora słonecznego;
- podatek od towarów i usług (VAT), chyba że beneficjentowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego (dotyczy wspólnot mieszkaniowych) lub ubiegania się o zwrot VAT.

Kwota kredytu może przewyższać wysokość kosztów kwalifikowanych, ale w takim wypadku dotacją objęta jest wyłącznie część wykorzystana na koszty kwalifikowane przedsięwzięcia (powinna być wyodrębniona w umowie kredytowej).
Dotacja to 45% kapitału kredytu wykorzystanego na sfinansowanie kosztów kwalifikowanych (przy czym skredytowana może być całość tych kosztów).
Ale – uwaga! – jednostkowy koszt kwalifikowany nie może przekroczyć 2500 zł/m2 powierzchni kolektora. Nie oznacza to, że instalacja solarna nie może być droższa. Po prostu wydatki ponad ten limit nie będą objęte dotacją. Kredyt jest udzielanyw złotych polskich. O tym, czy kredytobiorca musi wykazać się udziałem własnym w kosztach inwestycji, decyduje bank.

Uwaga! Kredytem z dotacją mogą być objęte wyłącznie koszty kwalifikowane poniesione nie wcześniej niż w dniu złożenia wniosku o kredyt. Nie dotyczy to oczywiście kosztu projektu, który jest przecież podstawą ustalenia ceny całej inwestycji. Przedsięwzięcie nie może być zakończone przed zawarciem umowy kredytu.

Gdzie się zgłosić po pieniądze

Kredytów z dotacją na kolektory udzielają banki, które zawarły umowy o współpracy z NFOŚiGW na lata 2010-2012:

Bank Ochrony Środowiska;
Krakowski Bank Spółdzielczy;
Bank Polskiej Spółdzielczości;
Gospodarczy Bank Wielkopolski;
Mazowiecki Bank Regionalny;
Warszawski Bank Spółdzielczy.

Do końca stycznia 2013 r. zostanie przeprowadzony kolejny nabór banków, które będą udzielać kredytów z dotacją w latach 2013-2014.
Wykaz banków jest publikowany na stronie internetowej: http://www.nfosigw.gov.pl/.

Kolektory z dotacją: od wniosku do dotacji

Wnioskując o kredyt z dotacją na kolektory słoneczne należy dopełnić kilku formalności, a także wykazać wystarczającą zdolność kredytową. Dowiedz się, jak krok po kroku uzyskać dofinansowanie kredytu i co zrobić, aby nie stracić dotacji.

Do wniosku o kredyt składanego wraz z wnioskiem o dotację trzeba dołączyć projekt instalacji sporządzony lub zatwierdzony przez osobę z uprawnieniami do ich projektowania, harmonogram rzeczowo-finansowy przedsięwzięcia zgodny z tym projektem oraz kopię zgłoszenia lub pozwolenia na budowę instalacji albo oświadczenie, że nie są wymagane. Konieczne jest też podanie daty zrealizowania przedsięwzięcia. Dlatego odpowiednio wcześniej należy zapoznać się z ofertą różnych firm, porównać koszty oferowanych produktów, podjąć decyzję o wyborze konkretnego rozwiązania i zamówić projekt oraz kosztorys. Kredytobiorca musi wykazać się w banku zdolnością kredytową, którą każdy bank ocenia według własnych wewnętrznych regulacji. Poza tym musi przedstawić zabezpieczeniespłaty długu, stosownie do wymagań banku.

O wysokości oprocentowania i prowizji za udzielenie kredytu, okresie spłaty i ewentualnej karencji w spłacie kapitału decydują same banki udzielające kredytów z dotacją, przy czym łączna wysokość wszelkich opłat związanych z udzieleniem kredytu nie może przekroczyć 5% jego kwoty. Do tych opłat nie zalicza się jednak kosztów związanych z ustanowieniem, zmianą lub wygaśnięciem zabezpieczeń i ubezpieczeń. Banki nie mogą uzależniać udzielenia kredytu z dotacjąod otwarcia przez kredytobiorcę w danym banku rachunku oszczędnościowego. Kredytobiorca nie będzie też ponosił żadnej dodatkowej opłaty z tytułu częściowej spłaty kapitału kredytu dotacją udzieloną przez NFOŚiGW.

Realizacja kredytu następuje w formie bezgotówkowej poprzez pokrycie udokumentowanych fakturami zleceń płatniczych kredytobiorcy na konto dostawcy lub wykonawcy dóbr i usług. Dlatego z ostatecznym zamawianiem usługi dostawy i montażu instalacji lepiej wstrzymać się do decyzji o przyznaniu kredytu, żeby nie okazało się, że rozpatrywanie wniosku trwa dłużej, niż wynosi okres zapłaty faktury.

Dotacja jest wypłacana po potwierdzeniu przez bank zrealizowania przedsięwzięcia oraz osiągnięcia efektu ekologicznego (jego wskaźnikiem jest powierzchnia zainstalowanych kolektorów słonecznych zgodna z projektem). Kredytobiorca musi dopełnić wszelkich formalności wynikających z podpisanej umowy, dostarczyć różne dokumenty i umożliwić przeprowadzenie kontroli inwestycji. NFOŚiGW przelewa kwotę dotacji bezpośrednio do banku, który udzielił kredytu.

* UWAGA. Dotacja jest opodatkowana. Kredytobiorca jest zobowiązany do uiszczania należnego podatku dochodowego. NFOŚiGW przekaże jemu oraz właściwemu urzędowi skarbowemu informację o wysokości wypłaconej dotacji nie później niż do 28 lutego roku następującego po roku wypłacenia dotacji. Należy ją wykazać w zeznaniu rocznym jako tak zwany przychód z innych źródeł.

Dotacja krok po kroku

1. Zlecamy wykonanie projektu instalacji i kosztorysu.
2. Składamy wniosek o kredyt razem z wnioskiem o dotację na specjalnych formularzach (udostępnia je bank) i innymi wymaganymi dokumentami.
3. Bank dokonuje oceny wniosku pod względem formalnym i merytorycznym oraz bada naszą zdolność kredytową.
4. Bank podejmuje decyzję o przyznaniu kredytu i zawiera z nami umowę kredytu z dotacją.
5. Zawieramy umowę kupna i montażu instalacji solarnej.
6. Dostarczamy do banku oryginały faktur potwierdzających poniesienie kosztów kwalifikowanych i kopię certyfikatu kolektora potwierdzoną przez dostawcę.
7. Bank przelewa należne kwoty na konto wykonawcy/ dostawcy kolektora.
8. Składamy protokół końcowego odbioru przedsięwzięcia i przekazania do eksploatacji (podpisany przez wykonawcę z uprawnieniami branżowymi) na specjalnym formularzu.
9. Bank może przeprowadzić kontrolę realizacji przedsięwzięcia nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od złożenia przez nas protokołu.
10. Bank występuje do NFOŚiGW o dotację nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od złożenia przez nas protokołu.
11. NFOŚiGW przekazuje do banku dotację w terminie do 30 dni.
12. Bank przekazuje dotację na poczet spłaty naszego kredytu w terminie dwóch dni (bank spółdzielczy) lub jednego dnia (inny bank).
13. Składamy oświadczenie o trwałości przedsięwzięcia (musi spełniać funkcje zakładane w projekcie) nie później niż 30 dni po upływie roku od zrealizowania przedsięwzięcia.
14. Bank (albo NFOŚiGW) przeprowadza kontrolę trwałości przedsięwzięcia najwcześniej w 12. miesiącu, licząc od dnia jego zrealizowania, a my wypełniamy tak zwany arkusz ewaluacyjny (oceniamy efekt programu).
15. Rozliczamy podatek od dotacji w zeznaniu rocznym.
16. Przechowujemy wszelkie dokumenty dotyczące kredytu z dotacją nie krócej niż przez pięć lat od otrzymania dotacji.

Kiedy można stracić dotację?

NFOŚiGW może odmówić dotacji, wstrzymać jej wypłatę albo zażądać jej zwrotu (wraz z odsetkami w wysokości jak od zaległości podatkowych), jeśli kredytobiorca:

- w ogóle nie zrealizuje przedsięwzięcia albo nie osiągnie zamierzonego efektu (na przykład zamontujekolektory o mniejszej powierzchni niż w projekcie);
- naruszy zakaz wykorzystywania efektu przedsięwzięcia w działalności gospodarczej (bank sprawdzi to w trakcie kontroli);
- poda w banku nieprawdziwe dane;
- wykorzysta kredyt z dotacją niezgodnie z przeznaczeniem;
- uniemożliwi kontrolę realizacji przedsięwzięcia albo jego trwałości;
- nie utrzyma przynajmniej przez rok trwałości przedsięwzięcia;
- pobierze dotację nienależnie lub w nadmiernej wysokości.

Jedynie w przypadku gdy instalacja przestanie działać na skutek siły wyższej (klęski żywiołowej, katastrofy budowlanej itp.), NFOŚiGW – na wniosek kredytobiorcy złożony za pośrednictwem banku – może odstąpić od żądania zwrotu wypłaconej dotacji.
Gdyby to bank nie wywiązał się ze swoich powinności i NFOŚiGW zażądał zwrotu dotacji, kredytobiorca nie poniesie żadnych konsekwencji.

Formalności urzędowe

Od zakresu prac zależy to, czy i jakich formalności musimy dopełnić w związku z montażem kolektorów słonecznych. Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 15-16 i art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego ani pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia nie wymagają roboty budowlane polegającena montażu wolno stojących kolektorów słonecznych oraz instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych (z wyjątkiem urządzeń o wysokości powyżej 3 m). Przed przystąpieniem do inwestycji warto więc dowiedzieć się w swoim starostwie powiatowym, czy planowane prace trzeba zgłosić albo uzyskać na nie pozwolenie.

tekst: A.Szajkowska

Proces budowlany

2010-06-16T09:53:00.003+02:00

Po uzyskaniu pozwolenia na budowę można przystąpić do budowy domu zgodnie z zatwierdzonym projektem. Jednak budowa jest przedsięwzięciem złożonym, wieloetapowym, w które zaangażowanych jest wielu uczestników.

Według Prawa Budowlanego (Artykuł 17) uczestnikami procesu budowlanego są:
- inwestor - czyli osoba (fizyczna lub prawna), na której imię jest realizowana inwestycja;
- inspektor nadzoru inwestorskiego (jeśli ustanowiono taki nadzór) - czyli osoba sprawująca w imieniu inwestora nadzór i kontrolę nad przebiegiem robót na budowie;
- projektant;
- kierownik budowy lub kierownik robót, reprezentujący wykonawcę.

Uzyskane pozwolenie na budowę jest ważne przez 3 lata i w tym czasie inwestor powinien przystąpić do realizacji inwestycji. Oznacza to, że decyzja o pozwoleniu na budowę wygasa, jeżeli budowa nie zostanie rozpoczęta przed upływem 3 lat od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna, lub jeśli budowa zostanie przerwana na dłużej niż 3 lata. Rozpoczęcie lub wznowienie budowy, w stosunku do której decyzja wygasła, może nastąpić dopiero po uzyskaniu nowej decyzji o pozwoleniu na budowę

Inwestor musi zapewnić właściwy nadzór i wykonawstwo robót budowlanych. Jest także zobowiązany zapewnić kierowanie budową (lub robotami) oraz nadzór nad robotami przez osoby posiadające uprawnienia budowlane w odpowiednich specjalnościach. W wypadku zmiany kierownika budowy (robót) lub inspektora nadzoru inwestorskiego, czy też projektanta sprawującego nadzór autorski, inwestor powinien bezzwłocznie zawiadomić na piśmie organy państwowego nadzoru budowlanego wydające pozwolenie na budowę - podając, kiedy nastąpiła zmiana i dołączając do zawiadomienia oświadczenia tych osób o przyjęciu obowiązków.

Rozpoczęcie budowy
Inwestor obowiązany jest zawiadomić właściwy organ nadzoru budowlanego oraz projektanta sprawującego nadzór autorski (w przypadku projektu gotowego będzie nim projektant adaptujący projekt), co najmniej na 7 dni przed rozpoczęciem robót. Do zawiadomienia o zamiarze rozpoczęcia robót budowlanych należy dołączyć pisemne oświadczenia:
- kierownika budowy (robót) o przyjęciu obowiązku kierowania budową (robotami budowlanymi);
- inspektora nadzoru inwestorskiego o przyjęciu obowiązku pełnienia nadzoru inwestorskiego nad danymi robotami budowlanymi

Dziennik budowy
Składając zawiadomienie o rozpoczęciu robót, inwestor powinien równocześnie wystąpić o wydanie dziennika budowy. Od tego momentu będzie to urzędowy dokument przebiegu robót budowlanych, uwzględniający wszelkie zdarzenia i okoliczności zachodzące w toku budowy. Dziennik przekazuje się na czas budowy kierownikowi budowy, który odpowiada za jego prawidłowe prowadzenie i przechowywanie. Na pierwszej stronie dziennika zamieszcza się dane wykonawcy lub wykonawców oraz osób sprawujących kierownictwo budowy i robót, nadzór autorski i inwestorski - podając ich specjalności i numer uprawnień budowlanych. Osoby te potwierdzają podpisem i datą przyjęcie powierzonych im obowiązków. W trakcie budowy inwestor ma prawo wstępu na budowę i dokonywania wpisów w dzienniku budowy.

Prace przygotowawcze
Rozpoczęcie budowy następuje z chwilą podjęcia prac przygotowawczych na terenie budowy. Należy pamiętać, że prace przygotowawcze mogą być wykonane tylko na terenie objętym pozwoleniem na budowę. Do prac tych zalicza się:
- wytyczenie geodezyjne obiektów w terenie,
- wykonanie niwelacji terenu,
- zagospodarowanie terenu budowy wraz z budową tymczasowych obiektów,
- wykonanie przyłączy infrastruktury technicznej na potrzeby budowy.

Rozpoczęcie dostaw energii, wody, ciepła lub gazu może nastąpić jedynie po okazaniu pozwolenia na budowę.

Kolejnym etapem jest: Wybór metody budowania.

Zawieramy umowę o roboty budowlane
Kolejnym etapem organizacji procesu budowlanego jest zawarcie umowy o roboty budowlane. Nie jest to obowiązkowe, ale wskazane w celu ochrony interesów zarówno inwestora, jak i wykonawcy. Konstrukcja umowy musi jasno regulować prawa i obowiązki obu stron, tak aby można było skutecznie wyegzekwować jej właściwe wykonanie. Przedmiot umowy, czyli obiekt, który zamierzamy wybudować, powinien być szczegółowo opisany z zastrzeżeniem, że roboty muszą być prowadzone zgodnie z dokumentacją techniczną, która stanowi integralną część umowy. W umowie lub w załączniku należy dokładnie określić harmonogram robót. Umowa powinna także przewidywać sankcje za niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania przez wykonawcę. Warto w tej sprawie zwrócić się do prawnika. Brak przezorności może bowiem narazić inwestora na stratę czasu i pieniędzy. Należy również pamiętać, że w przypadku samodzielnego organizowania prac inwestor zmuszony będzie do zawierania umów z kilkoma wykonawcami z różnych branż.

Przekazywanie i odbiór kolejnych etapów budowy
Przede wszystkim należy pamiętać o protokolarnym przekazaniu wykonawcy terenu budowy, ponieważ od tej chwili aż do czasu oddania obiektu ponosi on, na zasadach ogólnych, odpowiedzialność za szkody powstałe na tym terenie. Protokół powinien zawierać dokładny opis terenu, aby w przyszości można było oszacować ewentualne szkody. Następnie, również w formie protokołów, powinny być odbierane poszczególne etapy budowy. W protokole można nanosić uwagi, jakie nasuwają się przy odbiorze - pomoże to zachować prawo do roszczeń z tytułu rękojmi za wady rzeczy. Właśnie od odbiorów kolejnych etapów robót najlepiej uzależnić zapłatę wykonawcy - płacić za już wykonaną pracę (i mniej niż pełną należność). Pewna suma pieniędzy powinna być trzymana w rezerwie jako gwarancja zadowalającego wykonania robót.

Ostatnim etapem jest zakończenie budowy i przekazanie budynku do użytkowania.

Jak długo można zwlekać z budową?

2010-06-16T09:46:00.002+02:00

Co zrobić, kiedy np. ze względów finansowych trzeba przesunąć w czasie budowę domu? Jak długo są ważne pozwolenie na budowę i projekt budowlany?

Zakłady będące właścicielami poszczególnych sieci w wydawanych warunkach technicznych podłączenia do sieci określają ich ważność – najczęściej jest to rok lub dwa lata od daty wydania warunków. Inwestor może zwrócić się do odpowiedniego zakładu o ich przedłużenie.

Zgodnie z art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy (wójt, burmistrz lub prezydent miasta), stwierdza jej wygaśnięcie w przypadku, gdy dla określonego decyzją terenu został uchwalony miejscowy plan, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Jednakże w sytuacji gdy wcześniej została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, ten przepis nie ma zastosowania.

Projekt budowlany składany wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę musi być zgodny z ustaleniami zawartymi w decyzji o warunkach zabudowy (wydawanej w przypadku braku na danym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego), a także z aktualnymi przepisami (w tym techniczno-budowlanymi) w zakresie zagospodarowania działki. Projekt budowlany jest zatwierdzany w decyzji o pozwoleniu na budowę.

Natomiast zgodnie z art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego inwestor powinien rozpocząć budowę przed upływem trzech lat od dnia, w którym decyzja o pozwoleniu na budowę stała się ostateczna. Należy też wspomnieć, że budowa nie może zostać przerwana na okres dłuższy niż trzy lata. W przeciwnym przypadku pozwolenie na budowę wygasa. Wydaje się, że w opisanej sytuacji dla inwestora najlepiej będzie, jeśli doprowadzi do końca starania o uzyskanie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę.

Podstawa prawna:
* ustawa z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. DzU z 2006 r., nr 156, poz. 1118 z późn. zm.)
* ustawa z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (DzU nr 80, poz. 717 z późn. zm.)

Budowa domu na działce siedliskowej

2010-05-05T10:11:00.005+02:00

1. Dlaczego budowa siedliska może być w niektórych sytuacjach atrakcyjna dla inwestorów planujących budowę domu na wsi?

Budowa siedliska umożliwia budowanie na terenach rolniczych, bez odrolniania gruntu. Przy uzyskiwaniu decyzji o warunkach zabudowy (koniecznej, jeśli w gminie nie ma aktualnego planu zagospodarowania przestrzennego) nie ma też zastosowania wymóg istnienia sąsiedniej zabudowy.

2. Kto może wznosić dom w zabudowie siedliskowej?

Dom w zabudowie siedliskowej może wznosić rolnik, jest on bowiem bezpośrednio związany z prowadzeniem gospodarstwa rolnego. Jeśli potencjalny inwestor nie spełnia ustawowych warunków bycia rolnikiem, musi odrolnić działkę, żeby wybudować dom.

3. Jak zostać rolnikiem?

Rolnikiem według przepisów obowiązującego prawa jest osoba, która dysponuje gruntem o powierzchni co najmniej 1 ha w formie własności, wieczystego użytkowania czy dzierżawy i ma odpowiednie kwalifikacje. Zgodnie z zapisami ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego osoba fizyczna ma odpowiednie kwalifikacje, jeżeli:
- uzyskała wykształcenie rolnicze co najmniej zasadnicze albo wykształcenie średnie lub wyższe,
- lub osobiście prowadziła gospodarstwo rolne albo pracowała w gospodarstwie rolnym przez co najmniej pięć lat.

4. Co trzeba zrobić, by uzyskać prawo do wznoszenia zabudowy siedliskowej?

Jeżeli w gminie obowiązuje plan miejscowy, jest w nim ustalona minimalna powierzchnia działki wymagana w danej gminie do budowy domu w zabudowie siedliskowej. Jeśli działka jest mniejsza, nie uzyskamy pozwolenia na budowę. Jeśli jest większa lub równa, można składać wniosek o pozwolenie na budowę siedliska.

Gdy w gminie nie ma aktualnego planu, należy wystąpić z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Przy czym decyzja ta wydana zostanie tylko wówczas, gdy wielkość gospodarstwa rolnego związanego z budową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa w danej gminie (określa ją rada gminy w uchwale i wynosi ona w zależności od regionu kraju średnio od 7 do 20 hektarów, ale zdarzają się miejsca, gdzie może to być zarówno mniej, jak i więcej). Kolejnym krokiem będzie złożenie wniosku o pozwolenie na budowę wraz z wymaganymi przez prawo budowlane załącznikami.

5. Czy w skład zabudowy siedliskowej muszą wchodzić budynki gospodarcze?

Czy na prawach zabudowy siedliskowej można wznieść dowolny dom jednorodzinny, garaż i na tym poprzestać? W skład zabudowy siedliskowej może wchodzić budynek mieszkalny oraz budynki gospodarcze (stodoła, obora itp.). Muszą być usytuowane zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego bądź (jeśli planu nie ma) zgodnie z warunkami zabudowy. Żaden akt prawny nie definiuje pojęcia siedliska. Przyjmuje się natomiast za Sądem Najwyższym, iż siedliskiem jest działka pod budynkami wchodzącymi w skład gospodarstwa rolnego. Także ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych stwierdza, że gruntami rolnymi są grunty pod wchodzącymi w skład gospodarstw rolnych budynkami mieszkalnymi oraz innymi budynkami i urządzeniami służącymi wyłącznie produkcji rolniczej oraz przetwórstwu rolno-spożywczemu.

Zgodnie z przepisami wznoszenie na działce siedliskowej budynku - także mieszkalnego - przeznaczonego na potrzeby prowadzonego lub planowanego gospodarstwa rolnego nie wymaga zmiany takiej działki na cele nierolne. Natomiast jeśli planowana inwestycja nie ma związku z prowadzeniem gospodarstwa rolnego, inwestor przed rozpoczęciem robót jest obowiązany taki grunt odrolnić.

6. Czy posiadanie kilku oddzielnych parceli, których dopiero łączna powierzchnia spełnia warunki uprawniające do korzystania z prawa do wznoszenia zabudowy siedliskowej, jest dostatecznym warunkiem do wzniesienia na jednej z nich zabudowy siedliskowej?

Jeśli w gminie jest plan zagospodarowania przestrzennego, będzie w nim zaznaczone, jaka powierzchnia ziemi umożliwia budowę domu. Zazwyczaj jest to hektar. Jeżeli jednak w gminie nie ma planu zagospodarowania przestrzennego, pozwolenie na budowę dostaniemy bez problemu tylko wtedy, gdy gospodarstwo związane z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. Przy czym może być to gospodarstwo złożone z kilku działek, położonych na obszarze jednej gminy.

Regulacje prawne dotyczące siedliska znajdują się w ustawie z 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego (DzU z 2003 r., nr 64, poz. 592, z późń. zm.).

Źródło: Ładny Dom

Kiedy pozwolenie a kiedy zgłoszenie?

2010-02-22T15:45:00.004+01:00

Zobacz jakie prace budowlane i remontowe wymagają pozwolenia na budowę, a jakie wystarczy jedynie zgłosić we właściwym urzędzie.

Budowę można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, chyba że chodzi o obiekty budowlane lub roboty, które w Prawie budowlanym zostały zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia. Wtedy zazwyczaj jest potrzebne zgłoszenie, które jednak nie wymaga tak wielu dodatkowych dokumentów.

Pisaliśmy już o tym jednak na prośbę naszych inwestorów przedstawiamy bardziej czytelne zestawienie.

Budowa domu - pozwolenie*

Budowa garażu - pozwolenie*

Budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) - Zgłoszenie - jeżeli powierzchnia zabudowy nie przekracza 25 m2 i będą tylko 2 obiekty na każde 500 m2 działki

Rozbiórka budynków i budowli - Zgłoszenie - jeśli obiekt nie jest wpisany do rejestru zabytków oraz nie jest objęty ochroną konserwatorską - jego wysokość jest poniżej 8 m, a odległość od granicy jest nie mniejsza niż połowa wysokości lub jeśli na budowę takiego obiektu nie trzeba pozwolenia

Budowa śmietnika - Nie wymaga pozwolenia ani zgłoszenia (jako obiekt małej architektury w miejscach niepublicznych)

Budowa szamba - Pozwolenie*

Budowa oczyszczalni ścieków - Zgłoszenie - jeśli wydajność nie przekracza 7,5 m3 na dobę

Budowa studni - Zgłoszenie- Uwaga! Jeżeli studnia ma zasilać obiekt usługowy lub produkcyjny, potrzebne jest pozwolenie wodnoprawne

Obiekt tymczasowy niepołączony trwale z gruntem - Zgłoszenie- Uwaga! Obiekt musi być rozebrany lub przeniesiony w inne miejsce przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy

Obiekt stanowiący zaplecze budowy - Nie wymaga pozwolenia ani zgłoszenia

Dobudowa tarasu, ganku, werandy, ogrodu zimowego - Pozwolenie*

Budowa przyłączy - Zgłoszenie- Uwaga! Trzeba dołączyć projekt zagospodarowania działki z opisem technicznym instalacji

Budowa ogrodzenia i bramy wjazdowej - Zgłoszenie - tylko ogrodzenia od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych lub ogrodzenia wyższe niż 2,2 m; pozostałych nie trzeba nawet zgłaszać

Budowa zjazdu z drogi na działkę - Pozwolenie*- Uwaga! Jeśli jest to zjazd z drogi publicznej, dodatkowo konieczna zgoda zarządcy drogi

Budowa parkingu na samochody osobowe do 10 stanowisk - Zgłoszenie

Przydomowy basen lub oczko wodne - Zgłoszenie - jeśli powierzchnia nie przekracza 30 m2

Remont dachu - Pozwolenie* - jeżeli dotyczy konstrukcji dachu, np. budowa lukarny, montaż okien dachowych- Zgłoszenie - jeśli dotyczy tylko wymiany pokrycia dachu

Wybicie nowego otworu okiennego lub drzwiowego w ścianie zewnętrznej - Pozwolenie

Likwidacja otworu okiennego - Zgłoszenie

Budowa nowych schodów zewnętrznych - Pozwolenie*

Ocieplenie budynku na zewnątrz - Pozwolenie - jeżeli budynek jest wyższy niż 12 m - Zgłoszenie - jeśli budynek ma do 12 m

Otynkowanie budynku na zewnątrz - Zgłoszenie

Naprawa i malowanie elewacji - Zgłoszenie

Budowa komina zewnętrznego - Pozwolenie*

Wymiana instalacji c.o. - Zgłoszenie

Wymiana instalacji elektrycznej - Zgłoszenie

Wymiana instalacji gazu ziemnego - Zgłoszenie

Montaż instalacji gazu płynnego i zbiornika o pojemności do 7 m3 - Zgłoszenie - Uwaga! Dodatkowo projekt zagospodarowania działki z opisem technicznym instalacji uzgodniony z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych

Wymiana instalacji wodnej i kanalizacyjnej - Zgłoszenie

Wymiana grzejników - Zgłoszenie

Remont kotłowni (np. wymiana kotła węglowego na gazowy) - Zgłoszenie

* gdy nie ma planu miejscowego, potrzebna jest decyzja o warunkach zabudowy

*tekst: "Murator" - J.Nowacka

ANKIETA

2010-02-18T09:29:00.008+01:00

Bardzo prosimy o wypełnienie ankiety - przycisk poniżej
Ma ona na celu dostosowanie naszej oferty do Państwa potrzeb.
Na stronie mamy już ok.3.400 projektów różnego rodzaju budynków a na wprowadzenie oczekuje jeszcze około 3.000 projektów.
Chcemy aby na stronie bylo jak najwięcej projektów odpowiadających Państwa zainteresowaniu.

ANKIETA - KLIKNIJ W PRZYCISK PONIŻEJ

Piec gazowy czy pompa ciepła? Formalności

2010-01-22T10:57:00.004+01:00

Jakie problemy można napotkać, decydując się na kocioł, jakie – wybierając pompę ciepła? Czy i jakie są korzyści ze stosowania tych urządzeń?

Pompa ciepła, która umożliwia wykorzystanie do ogrzewania domu darmowej energii czerpanej ze środowiska, budzi zainteresowanie wielu osób zastanawiających się, jak tanio ogrzewać dom. Większość z nich odstraszają jednak wysokie koszty takiej instalacji. Często rezygnują więc z marzeń o pompie ciepła na przykład na rzecz kotłów gazowych, które oferują podobny komfort obsługi, ale kosztują mniej. Czy słusznie? Czy stosowanie pomp ciepła jest opłacalne? Jakie problemy można napotkać, decydując się na kocioł, jakie – wybierając pompę ciepła? Czy i jakie są korzyści ze stosowania każdego z tych urządzeń?

Zanim wykonasz instalację
Przed przystąpieniem do budowy instalacji musimy zamówić projekt i załatwić formalności. Wizyty w urzędach i wyczekiwanie na ich decyzje to jeden z najmniej przyjemnych etapów budowy domu. Które urządzenie będzie wymagać od nas pod tym względem więcej zachodu?

Do kotła trzeba dostarczać paliwo, a jeśli jest nim gaz, to potrzebna jest do tego specjalna instalacja – przyłącze gazu ziemnego lub instalacja zbiornikowa dla gazu płynnego.

Gaz ziemny jest dużo tańszy od płynnego, zatem jeśli tylko jest taka możliwość, warto z niego korzystać. Aby się dowiedzieć, czy jest możliwe przyłączenie do sieci gazowej, trzeba złożyć wniosek o wydanie warunków technicznych przyłączenia i dostawy gazu w rejonowym zakładzie gazowniczym. Z warunków dowiemy się, czy wystarczy budowa samego przyłącza, czy też konieczna będzie rozbudowa gazociągu. To pozwoli także ustalić orientacyjny koszt inwestycji.

Jeśli gazociąg biegnie w drodze przylegającej do działki, zazwyczaj wystarczy samo przyłącze. Zakład gazowniczy ma obowiązek doprowadzić je przynajmniej do granicy naszej posesji. Rozliczenie kosztów takiej inwestycji jest ryczałtowe – inwestor pokrywa jedynie ich część. Jeśli gazociąg znajduje się w większej odległości (na przykład 100 m), konieczna jest jego rozbudowa. Zakład gazowniczy nie ma jednak obowiązku rozbudowy i nie musi ponosić jej kosztów. W takiej sytuacji inwestycja kosztuje zwykle tak dużo, że indywidualnemu inwestorowi przestaje się opłacać (za przyłącze gazu nierzadko trzeba zapłacić ponad 10 000 zł, rozbudowa gazociągu to koszt kilka razy wyższy). Wiele osób decyduje się więc na zasilanie kotła gazem płynnym, który trzeba przechowywać na własnej działce w specjalnym zbiorniku.

Typowy zbiornik na gaz ma pojemność 2700 l i może być ustawiony na terenie działki lub zakopany pod ziemią (rozwiązanie dobre, jeśli planujemy korzystanie z gazu płynnego dłużej niż przez dwa-trzy lata). Zbiornika nie trzeba kupować, może nam go wydzierżawić firma dostarczająca gaz. Należy zatem zacząć od zapoznania się z ofertą dostawców gazu. Warunki dostawy gazu i dzierżawy zbiornika mogą być różne. Dodatkowo dostawcy proponują różnego rodzaju promocje. Umowa obejmuje zwykle montaż instalacji gazowej, czasem także wykonanie projektu, który trzeba dołączyć do zgłoszenia budowlanego w starostwie powiatowym przed wykonaniem instalacji. Projekt i instalację mogą wykonać tylko osoby z odpowiednimi uprawnieniami.

Oprócz projektu przyłącza gazu lub instalacji zbiornikowej potrzebny jest też projekt instalacji gazowej wewnętrznej. Na jej budowę jest wymagane pozwolenie, chyba że mamy już pozwolenie na budowę domu wyposażonego w tę instalację.

Pozwolenie na wykonanie instalacji pompy ciepła czy też załatwienie innych formalności nie będzie potrzebne tylko wtedy, gdy zdecydujemy się na pompę powietrzną. Wybierając taką pompę, trzeba jedynie we wniosku o określenie warunków przyłączenia do sieci elektroenergetycznej uwzględnić pobieraną przez nią moc. Można przyjąć, że dla domu jednorodzinnego będzie to nie więcej niż 5 kW. Jeśli pompa ma czerpać ciepło z gruntu, należy się postarać o pozwolenie na budowę wymiennika gruntowego. Najlepiej uwzględnić go w projekcie domu – wtedy otrzyma się pozwolenie na budowę domu wraz z pompą ciepła i wymiennikiem ułożonym w ziemi.Najwięcej formalności czeka nas w przypadku pompy korzystającej z ciepła zgromadzonego w wodzie (zwykle w grę wchodzą wody gruntowe, rzadko powierzchniowe).

Według prawa wodnego właściciel gruntu może bez pozwolenia wodnoprawnego korzystać z wód znajdujących się na jego posesji, jeśli pobór wody nie przekracza 5 m3/dobę, a wydajność czerpiących ją pomp nie jest większa niż 0,5 m3/h. Pompa ciepła na ogół potrzebuje jej więcej. Dodatkowo woda po przepłynięciu przez wymiennik pompy ciepła jest uznawana za ściek. Zrzut ścieków w takiej ilości, podobnie jak korzystanie z wody do celów energetycznych, mieszanie wód z różnych warstw wodonośnych oraz wywiercenie studni o głębokości ponad 30 m, także wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Wydają je władze samorządowe (najczęściej starosta) na czas określony. Do wniosku o pozwolenie trzeba dołączyć dokumentację techniczną w formie operatu wodnoprawnego, którego zawartość określa prawo wodne.

przedruk z :"Murator"
Tekst: Piotr Laskowski

Domy z pokojami do wynajęcia - np. dla letników

2010-01-05T09:34:00.004+01:00

Mając na uwadze koszty budowy dużego pensjonatu oraz powierzchnię zabudowy osobnych domków letniskowych, proponujemy budynki składające się z osobnych pokoi do wynajęcia z łazienkami i kuchenkami.
Budynki zostały tak zaprojektowane, że można je zbudować niedużym kosztem ( prosta była budynku, zastosowane materiały)

05 - Jowisz
02 - UC 21
02 - U 06
02 - U 04a
35 - BSC 03 - dostępny także w technologii szkieletu drewnianego
35 - BSC 04 - dostępny także w technologii szkieletu drewnianego
02 - WMB 01
02 - WMB 02
02 - GC 45 - polecam gdy na działce nie ma miesjc parkingowych
02 - DL 11s

Oczywiście posiadamy również inne projekty, w tym także pensjonaty.
Można zapoznać się z nimi na naszej stronie www.CentrumProjektowBudowlanych.pl

Budowa na działce rolnej i leśnej

2009-11-10T09:29:00.003+01:00

Nabywanie gruntów rolnych i leśnych oraz inwestowanie na nich jest ograniczone przez specyficzny reżim prawny. Mogą być swobodnie użytkowane zgodnie z ich przeznaczeniem, ale gdy chcemy na nich wybudować dom, pojawiają się problemy.

Konieczna jest dwuetapowa procedura odrolnienia lub odlesienia gruntów:
*) po pierwsze – trzeba zmienić przeznaczenie gruntów leśnych i rolnych na nieleśne i nierolnicze w trybie zmiany przestrzennego planu zagospodarowania w gminie (gdy taki istnieje) bądź w trybie ustalania warunków zabudowy lub decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego (gdy planu nie ma);
*)po drugie – należy wyłączyć ten grunt spod produkcji rolnej i leśnej.

Od początku tego roku w niektórych miejscach procedura ta nie jest wymagana.

Zmiana przeznaczenia
Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne można przeznaczać przede wszystkim grunty oznaczone w ewidencji jako nieużytki, a w razie ich braku – inne grunty o najniższej przydatności produkcyjnej.

Gdy gmina ma plan
Na zmianę przeznaczenia w planie miejscowym gruntów rolnych o wyższej wartości i wszystkich gruntów leśnych musi wydać zgodę (występuje o nią wójt, burmistrz lub prezydent miasta):
*) minister do spraw rolnictwa – dla użytków rolnych klas I-III, jeżeli ich zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia przekracza 0,5 ha;
*) minister do spraw środowiska – dla gruntów leśnych stanowiących własność Skarbu Państwa;
*) marszałek województwa (po uprzednim uzyskaniu opinii izby rolniczej) – dla pozostałych gruntów leśnych. Przed 1 stycznia 2009 r. zgody marszałka wymagało też odrolnienie użytków rolnych klasy od IV do VI o obszarze większym niż 1 ha.

O zmianie przeznaczenia gruntów niższych klas lub o mniejszym obszarze gmina decyduje samodzielnie.

Gdy planu nie ma
Na terenach nieobjętych planem miejscowym można zmienić przeznaczenie gruntów rolnych gorszej klasy (niewymienionych wyżej) w drodze ustalenia warunków zabudowy. Jeśli bowiem zgoda na zmianę przeznaczenia nie jest wymagana i żaden inny przepis nie zakazuje zabudowy i zagospodarowania takich gruntów na cele nierolnicze (i nieleśne), wydanie odmownej decyzji jest niedopuszczalne.
Aby uzyskać decyzję o ustaleniu warunków zabudowy, co najmniej jedna sąsiadująca z naszą nieruchomością działka musi być zabudowana (tak zwane dobre sąsiedztwo), nieruchomość musi mieć też dostęp do drogi publicznej. Istniejące lub projektowane uzbrojenie działki musi być wystarczające do rozpoczęcia budowy domu. Jeżeli tak nie jest, decyzji nie otrzymamy, a jedynym rozwiązaniem będzie uchwalenie przez gminę planu zagospodarowania.

Wyłączenie z produkcji
Gdy przeznaczenie gruntów zostało zmienione (w jednej z dwu form planistycznych – planie miejscowym lub warunkach zabudowy), konieczne jest jeszcze wyłączenie ich z produkcji leśnej lub rolnej. Wymóg uzyskania decyzji zezwalającej na takie wyłączenie dotyczy:
*) użytków rolnych wytworzonych z gleb pochodzenia mineralnego i organicznego zaliczonych do klas I, II, III, IIIa, IIIb, pozostałych gruntów rolnych (wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 2-10 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych) oraz gruntów leśnych. W decyzji określa się obowiązki związane z wyłączeniem gruntów z produkcji rolnej i leśnej;
*) użytków rolnych klas IV, IVa, IVb, V i VI wytworzonych z gleb pochodzenia organicznego.

Wniosek o wyłączenie tych gruntów jest wiążący, a decyzja ma charakter deklaratoryjny. Oznacza to w praktyce, iż urząd jest związany naszym wnioskiem i musi wydać decyzję, która ma charakter potwierdzenia, a nie ustanowienia prawa.

Decyzję wydają w zależności od charakteru gruntu:
*) starosta – dla gruntów rolnych;
*) dyrektor parku narodowego – dla gruntów położonych w parku narodowym;
*) dyrektor regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych – dla gruntów leśnych.

Wyłączenie gruntów z produkcji rolnej i leśnej musi być dokonane przed uzyskaniem pozwolenia na budowę.

W decyzji o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej i leśnej organ ustala odpowiednie opłaty: należność i opłaty roczne, a w odniesieniu do gruntów leśnych – także jednorazowe odszkodowanie w razie dokonania przedwczesnego wyrębu drzewostanu. Ich wysokość i zasady naliczania zostały uregulowane w art. 12-12a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Obowiązek uiszczenia opłat powstaje w dniu faktycznego wyłączenia gruntów z produkcji, czyli wydania decyzji.

Uwaga!
Jeśli kupujemy grunt rolny, musimy pamiętać, że Agencja Nieruchomości Rolnych ma prawo jego pierwokupu, z którego może skorzystać w ciągu miesiąca od podpisania przez nas i sprzedającego warunkowej umowy kupna-sprzedaży.

Ważne!
Grunty położone w granicach miast odrolnione z mocy prawa
W ustawie o ochronie gruntów rolnych od 1 stycznia 2009 r. mamy nowy art. 5b, który stwierdza, że przepisów ustawy nie stosuje się do gruntów rolnych stanowiących użytki rolne położonych w granicach administracyjnych miast.
Postępowania w sprawach wydania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów położonych w miastach na nierolnicze i nieleleśne oraz wydania decyzji zezwalających na wyłączenie z produkcji takich użytków rolnych – wszczęte i niezakończone przed 1 stycznia 2009 r. – ulegają umorzeniu z mocy prawa.Również niewymagalne w tym dniu należności oraz opłaty roczne związane z uzyskaniem przed wejściem w życie nowych przepisów prawa do wyłączenia z produkcji użytków rolnych położonych w granicach administracyjnych miast ulegają umorzeniu z mocy prawa.Oznacza to, że właściciele gruntów rolnych w mieście nie muszą ubiegać się o zmianę ich przeznaczenia i wyłączenie z produkcji rolnej. Mogą je w dalszym ciągu wykorzystywać na cele rolne i płacić podatek rolny. A jeśli zaniechają produkcji rolnej, będą płacić wyższy podatek od nieruchomości.

Tekst: Gerard Woźniak

Odległości budynku od granic działki - szczegóły

2009-10-23T10:00:00.007+02:00

Najnowsze brzmienie § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (po nowelizacji z dnia 12 marca 2009 r.), które jest najistotniejsze brzmi:
1. Jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 (ww. rozporządzenia) lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż:
1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy,
2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy.

2. Sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

3. W zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się:
1) sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m,
2) sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli będzie on przylegał całą powierzchnią swojej ściany do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce lub do ściany budynku projektowanego, dla którego istnieje ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, pod warunkiem że jego część leżąca w pasie o szerokości 3 m wzdłuż granicy działki będzie miała długość i wysokość nie większe niż ma budynek istniejący lub projektowany na sąsiedniej działce budowlanej,
3) rozbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 od granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli w pasie o szerokości 3 m wzdłuż tej granicy zostaną zachowane jego dotychczasowe wymiary, a także nadbudowę tak usytuowanego budynku o nie więcej niż jedną kondygnację, przy czym w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy nie może być otworów okiennych lub drzwiowych,
4) sytuowanie budynku gospodarczego i garażu o długości mniejszej niż 5,5 m i o wysokości mniejszej niż 3 m bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych.

5. Odległość od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie może być mniejsza niż:
1) 1,5 m do okapu, gzymsu, balkonu lub daszku nad wejściem, a także do takich części budynku jak galeria, taras, schody zewnętrzne, pochylnia lub rampa,
2) 4 m do zwróconego w stronę tej granicy otworu okiennego umieszczonego w dachu lub połaci dachowej.

Standardowe odległości
Nie uległy zmianie standardowe odległości od granicy działki, w jakich można postawić dom. Zgodnie z rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, budynek należy sytuować w odległości od granicy nie mniejszej niż:
- 3 m, gdy jest zwrócony w stronę granicy ścianą bez otworów lub jeśli otwór w ścianie jest wypełniony luksferami ,
- 4 m, gdy od strony granicy będzie ściana z otworami drzwiowymi lub okiennymi.

Jeśli budynek będzie miał wysunięte gzymsy lub okapy, nie mogą one pomniejszać odległości od granicy o więcej niż 0,8 m. Natomiast balkony, galerie, werandy, tarasy, schody zewnętrzne, pochylnie i rampy mogą pomniejszać odległości od granicy najwyżej o 1,3 m.

Co jednak zrobić, gdy budynek nie będzie stał równolegle do granicy? Nowelizując rozporządzenie, autorzy zlikwidowali przepis, który mówił, jak w takiej sytuacji postępować. Należy jednak przypuszczać, iż odległości w przypadku ściany bez otworów będą liczone tak jak do tej pory, czyli standardowe 3 m liczy się od tej części domu, która będzie najbliżej granicy (czyli od najbliższego granicy narożnika, ryzalitu, wykusza).

Nowe przepisy precyzują natomiast, jak liczyć odległości w przypadku ściany z otworami. Otóż gdy w ścianie są okna lub drzwi, trzeba zachować odległość 4 m od najbliższej krawędzi zewnętrznej otworu drzwiowego lub okiennego do granicy działki. Przy nierównoległym do granicy usytuowaniu budynku pozostała część ściany (mur bez otworów) nie może stać bliżej niż 3 m do granicy działki.

Również w przypadku okien połaciowych odległość od zewnętrznej krawędzi otworu okiennego do granicy działki nie może być mniejsza niż 4 m.

Gdy działka jest wąska
Przepisy § 12 ust. 3 rozporządzenia przewidują dwie sytuacje, w których pełna ściana budynku może stanąć w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy granicy. Jest to możliwe, gdy:

-wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo
- nie można zachować odległości 3 m ze względu na rozmiary działki.

W obydwu wymienionych przypadkach możliwość przybliżenia domu do granicy nie zależy ani od zgody sąsiada, ani od podobnego usytuowania budynku na sąsiedniej działce, choć niewątpliwie okoliczności te będą brane przez urzędników pod uwagę przy wydawaniu pozwoleń na budowę.

Niestety, przepisy nie precyzują, jakie rozmiary działki nie pozwalają na zachowanie standardowej odległości. Jest to kryterium płynne, dlatego możliwość uzyskania pozwolenia na usytuowanie budynku w odległości 1,5 m od granicy lub przy granicy będzie zależała od uznania urzędnika. Dla jednego zbliżenie budynku do granicy będzie uzasadnione na działce o szerokości nie większej niż 10 m, dla innego nawet działka o szerokości 20 m może się okazać zbyt wąska.

Są też jednak korzyści z wprowadzenia takiego przepisu. Pozwala on bowiem wydać staroście pozwolenie na nietypowe usytuowanie domu bez konieczności uzyskiwania upoważnienia ministra infrastruktury, co znacznie oszczędza czas.

Gdy dom sąsiada stoi blisko
Znowelizowane przepisy dopuszczają też usytuowanie budynku ścianą bez otworów:
-w odległości od 1,5 m do 3 m od granicy lub
- bezpośrednio przy granicy,

pod warunkiem że po drugiej stronie granicy stoi już podobnie usytuowany budynek (czyli w odległości mniejszej niż 3 m lub w ostrej granicy działki) lub wydano decyzję o pozwoleniu na budowę takiego budynku.

Gdy budynek ma stanąć przy samej granicy, powinien przylegać do ściany istniejącego budynku. Oznacza to zatem, że ściana przy granicy nie powinna być dłuższa niż ściana domu sąsiada. W nowych przepisach nie ma natomiast ograniczeń co do wysokości takiej ściany ani wieńczącego ją dachu. Może być ona zatem wyższa niż w już istniejącym domu, ale jej rozmiary nie mogą naruszać przepisów dotyczących przesłaniania i nasłonecznienia budynków.

Jeśli dom sąsiada stoi w granicy, możemy nasz do niego „dostawić”. Jeżeli jego dom jest nieco odsunięty od granicy, naszego nie możemy zbliżyć bardziej. Pamiętajmy jednak o tym, że odległość nowego budynku od granicy nie może być mniejsza niż 1,5 m. Taki pas terenu musi pozostać niezabudowany, co ma zapewniać swobodny dostęp do ściany, umożliwiać jej remont i konserwację.

- polecam też wpis z kwietnia 2009r. - Budowa na działkach do 16m szerokości

- z sierpnia 2008r. - Odległości szamba, oczyszczalni i studni do budynku

Dlaczego urzędy nie mogą wymagać charakterystyki energetycznej domów jednorodzinnych?

2009-07-30T12:00:00.004+02:00

W odpowiedzi na liczne pytania i prośby wyjaśniamy kwestię dołączania charakterystyki energetycznej domów jednorodzinnych przy składaniu wniosku o pozwolenie na budowę.

To prawda, że taka charakterystyka jest wymagana, ale nie przy projektach budynków mieszkalnych jednorodzinnych. Wynika to jednoznacznie z Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 listopada 2008 r. (Dz. U. nr 201 poz. 1239 z dnia 13 listopada 2008 r.)

W rozporządzeniu tym jest mowa o zmianie § 11 pkt 9 poprzedniego rozporządzenia (Dz. U. nr 12 poz 1133 z dnia 10 lipca 2003 r. ) na:

„9) charakterystykę energetyczną obiektu budowlanego, opracowaną zgodnie z przepisami dotyczącymi metodologii obliczania charakterystyki energetycznej budynku i lokalu mieszkalnego lub części budynku stanowiącej samodzielną całość techniczno – użytkową oraz sposobu sporządzania i wzorów świadectw ich charakterystyki energetycznej, z wyjątkiem obiektów wymienionych w art.20 ust.3 pkt 2, (…)”,

artykuł 20 tejże ustawy zaś mówi:

„3. Obowiązek, o którym mowa w ust. 2 nie dotyczy:

(…)

2). Projektów obiektów budowlanych o prostej konstrukcji, jak: budynki mieszkalne jednorodzinne, niewielkie obiekty gospodarcze, inwentarskie i składowe.”

Oznacza to, że każdy, kto składa wniosek o pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, lub niewielkich obiektów gospodarczych, czyli większości projektów z naszej kolekcji jest zwolniony z obowiązku

dołączania charakterystyki energetycznej tych budynków do wniosku.

Takie wyjaśnienie wraz z podaniem źródeł dołączamy do dokumentacji projektowej wysyłanej do Państwa, aby można było je przedłożyć w urzędzie.

Z racji pojawiających się sygnałów i informacji o rzekomym obowiązku dołączania charakterystyk energetycznych do projektów domów jednorodzinnych informujemy, że są to działania marketingowe mające przyciągnąć klientów, a w rzeczywistości wprowadzające ich w błąd.
Bowiem charakterystyki, które muszą być sporządzane do pozostałych obiektów budowlanych, muszą uwzględniać konkretną lokalizację, czyli: strefę klimatyczną, usytuowanie domu na działce, a nawet ewentualne zacienienie np: od drzew. Dlatego podawanie charakterystyki z Ep nawet dla warunków teoretycznych, w praktyce będzie zawsze odmienne od rzeczywistych.

Natomiast odrębną kwestią jest obowiązkowe sporządzanie certyfikatów energetycznych do już wybudowanych domów. W tym celu przygotowujemy dla Państwa specjalne narzędzia, które ułatwią w przyszłości otrzymanie takiego certyfikatu.

Buduj z dopłatą!

2009-06-24T11:20:00.002+02:00

Wskażemy Ci jak i kto może zrekompensować części Twoich kosztów poniesionych na budowę wymarzonego domu. Paradoksalnie właśnie teraz jest najlepszy czas na jego budowę. Tanieją materiały budowlane, działki, a firmy wykonawcze chętniej negocjują ceny. Jeśli zatem masz w planach budowę domu oraz wzięcie kredytu, koniecznie przeczytaj jak możesz zaoszczędzić. Z nami dodatkowo możesz zaoszczędzić także na zakupie projektu!

W natłoku informacji i formalności, jakich musimy dopełnić by uzyskać pozwolenie na budowę, nie każdy z nas wie i interesował się, że isntnieją programy, dopłaty czy dofinansowania, które są skierowane właśnie do inwestorów czyli np. Ciebie. Prześwietlimy dla Ciebie rządowy program umożliwiający obniżenie raty kapitałowo-odsetkowej nawet o kilkadziesiąt procent przez okres 8 lat.

Jaki dom zbudujesz z dopłatą?
• dom do 140 m2
• dom jednorodzinny, wolno stojący, w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej – z przeznaczeniem wyłącznie do celów mieszkaniowych,
• dom tani: koszt budowy nie może przekroczyć iloczynu powierzchni użytkowej i średniego kosztu budowy 1m2 ustalanego co kwartał dla każdego województwa powiększonego o 40%.

Kto może ubiegać się o kredyt z dopłatą?
• małżonkowie,
• osoby samotnie wychowujące dziecko – małoletnie lub w wieku do 25 lat (ale uczące się), albo dziecko, na które pobierany jest zasiłek pielęgnacyjny (bez względu na wiek),
• osoby, które w ocenie banku mają zdolność kredytową,
• uwaga: w świetle nowelizacji ustawy z dnia 2 stycznia 2009 r. kredyt z dopłatą może zostać zaciągnięty również przez członka rodziny osoby ubiegającej się o kredyt, np.: rodziców, dziadków, rodzeństwo, teściów, itp.

Jakie warunki należy spełnić?
• w chwili ubiegania się o kredyt nie można mieć własnego mieszkania ani domu (posiadanie nieruchomości gruntowej nie jest przeszkodą),
• jeśli osoba ubiegająca się o kredyt jest najemcą mieszkania lub posiada spółdzielcze prawo lokatorskie do lokalu, musi zobowiązać się do zrezygnowania z takiego lokalu w ciągu sześciu miesięcy od dnia uzyskania prawa zamieszkania w wybudowanym domu,
• posiadanie własnego mieszkania nie musi być jednak przeszkodą w zdobyciu kredytu, ponieważ pieniądze ze zbycia nieruchomości przed podpisaniem umowy o kredyt preferencyjny mogą stanowić wkład własny, co będzie z pewnością dobrym rozwiązaniem wobec zaostrzonej polityki udzielania kredytów przez banki.

Na naszej stronie www.CentrumProjektowBudowlanych.pl znajdziejsz na dzień dzisiejszy ponad 1.500 projektów domów spełniających wymogi domu z dopłatą.

Wyższy zwrot VAT za materiały budowlane dla osoby fizycznej

2009-06-04T13:04:00.001+02:00

Zwiększyły się limity zwrotu części VAT na materiały budowlane, o który mogą się ubiegać osoby fizyczne budujące i remontujące systemem gospodarczym.

W przypadku inwestycji wymagających pozwolenia na budowę limit zwrotu wzrósł z 31 250 zł do 33 522 zł.

Osoby, które ponoszą wydatki na materiały budowlane w związku z remontem, mogą odzyskać maksymalnie 14 367 zł (wcześniej 13 393 zł).

To efekt wzrostu ceny 1 mkw. powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego przyjmowanej na potrzeby obliczenia premii gwarancyjnej od wkładów oszczędnościowych na książeczkach mieszkaniowych.
Wskaźnik ten ogłaszany przez GUS stanowi podstawę do wyliczenia limitu zwrotu. W I kwartale 2009 r. wzrósł on do 3895 zł w stosunku do 3631 zł z IV kwartału 2008 r.

Źródło: www.gazetaprawna.pl

Będzie można budować bliżej granicy z sąsiadem

2009-04-21T09:30:00.004+02:00

Znowelizowane Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 12 marca br. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie liberalizuje kwestie dotyczące dopuszczalnych minimalnych odległości od granicy działki.

Nowe przepisy obowiązywać będą od 7 lipca 2009r jednak już teraz warto się z nimi zapoznać – może okazać się, że wprowadzone zmiany w przepisach pozwolą Państwu lepiej dobrać projekt domu do swoich potrzeb oraz uwarunkowań działki.

Zmianami najbardziej będą zainteresowani właściciele działek wąskich do 16m szerokości ponieważ to właśnie oni w praktyce będą mieli większe możliwości dogodniejszego usytuowania domu, a także wybrania dla siebie projektu.

Przepisy dopuszczają bowiem usytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż:
- 4m w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy
- 3m w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy lecz nie mniejszej niż 1,5m, na działce budowlanej o szerokości do 16m.

Należy jednak pamiętać, że sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa dopuszcza się, jeżeli miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego albo decyzja o warunkach zabudowy nie stanowi inaczej.

Rozporządzenie liberalizuje także kwestie dotyczące dopuszczalnych minimalnych odległości od granicy działki do: okapów, gzymsów, balkonów lub daszków nad wejściem a także co do takich części budynku jak galeria, taras, schody zewnętrzne, pochylenia lub rampy. Odległość tych elementów od granicy działki nie może być mniejsza niż 1,5m.

Łatwiej także będzie usytuować na działce budynek gospodarczy lub garaż o długości mniejszej niż 5,5m i wysokości mniejszej niż 3m ponieważ przepisy zezwalają na wybudowanie budynku bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości nie mniejszej niż 1,5m ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych.

Przyłącze energetyczne

2009-03-25T13:51:00.005+01:00

Nie da się żyć bez prądu. Nie da się też bez niego wybudować domu. Dlatego zanim rozpoczniemy budowę, musimy uzyskać odpowiednie pozwolenia i wykonać przyłącze energetyczne.

Można wybudować dom, nie korzystając bezpośrednio z sieci elektroenergetycznej. Podczas budowy źródłem energii może być agregat prądotwórczy, instalacja sąsiada lub tymczasowe przyłącze, wykonane tylko na czas budowy. Jednak najrozsądniejszym rozwiązaniem jest wykonanie od razu docelowego podłączenia do sieci.

Z linii energetycznej kablowej wykonuje się przyłącza kablowe

Między linią energetyczną a licznikiem

Żeby wykonać instalację elektryczną łączącą sieć z instalacją wewnętrzną w domu, warto wiedzieć, z jakich elementów składa się taka instalacja, a potem poznać formalności wymagane do jej wykonania. Oto jej elementy:

Przyłącze – odcinek sieci zasilającej łączącej linię elektroenergetyczną z instalacją elektryczną w budynku. Przyłącza do domów jednorodzinnych wykonuje się na napięcie 400 V, czyli jako trójfazowe.

Złącze – kończące przyłącze, czyli miejsce jego przyłączenia do instalacji odbiorczej w budynku – w złączu umieszcza się bezpieczniki główne, a samo złącze –zazwyczaj zamyka się w specjalnej skrzynce przy ogrodzeniu lub, rzadziej, na zewnętrznej ścianie domu.

Licznik energii elektrycznej – montowany najczęściej w skrzynce złącza.

Wewnętrzna linia zasilająca – przewód doprowadzający prąd ze złącza do tablicy rozdzielczej

Tablica rozdzielcza – zwana rozdzielnicą. Na czas budowy montuje się tablicę tymczasową, a po zakończeniu budowy – tablicę rozdzielczą wewnątrz budynku. Rozdzielnica to specjalna skrzynka, od której zaczyna się domowa instalacja elektryczna. W skrzynce montuje się urządzenia zabezpieczające i sterujące domową instalacją elektryczną.

Pierwsze formalności

Każdy, kto chce wybudować nowy dom i przyłączyć się do sieci elektrycznej, musi wystąpić z wnioskiem do najbliższego zakładu energetycznego o wydanie warunków przyłączenia domu do sieci. W tym celu należy złożyć wniosek, określając w nim przewidywane zapotrzebowanie mocy, orientacyjne roczne zużycie energii i spodziewany termin rozpoczęcia jej poboru.Do wniosku trzeba dołączyć:
* dokument potwierdzający własność działki,
* plan zabudowy na mapie lub szkic określający usytuowanie budynku względem istniejących sieci elektroenergetycznych i względem sąsiadów.

Po złożeniu wymaganych dokumentów warunki powinny być wydane bezpłatnie w terminie 14 dni.

Zawierać powinny następujące informacje:
* sposób zasilania – z sieci napowietrznej czy kablowej,
* miejsce przyłączenia do sieci elektroenergetycznej,
* miejsce zainstalowania licznika i zabezpieczenia głównego, wymagane uzgodnienia z rejonowym zakładem energetycznym.

Wraz z warunkami otrzymujemy projekt umowy o przyłączenie.

Formalności niezbędne do wykonania przyłącza

Przyłącze napowietrzne. Nie są wymagane żadne dodatkowe formalności. Po uzyskaniu warunków przyłączenia wykonuje się przyłącze.

Przyłącze kablowe. W tym przypadku konieczna jest dokumentacja techniczna przyłączenia. Może ją wykonać rejonowy zakład energetyczny albo elektryk z uprawnieniami, jednak potem i tak musi zostać ona zatwierdzona przez zakład energetyczny. Zatwierdzenie jest bezpłatne, mimo to za wykonanie dokumentacji musimy zapłacić.

W dokumentacji znajduje się określenie rodzaju przyłącza, miejsce usytuowania złącza, licznika i wymaganych zabezpieczeń oraz projekt instalacji doprowadzającej prąd do domu lub na teren budowy.

Trasa przebiegu kabla musi znajdować się w odpowiednich odległościach od innych instalacji: gazowej, kanalizacyjnej, wodociągowej, teletechnicznej, co ma duże znaczenie zwłaszcza na terenach o gęstej zabudowie. Przyłącze musi zostać wrysowane w mapę geodezyjną działki z zaznaczonymi wszystkimi instalacjami.

Odpowiedzialny za to jest projektant wykonujący projekt przyłącza, ale po wykonaniu projektu musimy uzyskać potwierdzenie prawidłowego, bezkolizyjnego prowadzenia instalacji w Zakładzie Uzgodnień Dokumentacji. Jest to obowiązek elektryka, który wykonuje projekt instalacji.

Następnie musimy uzyskać pozwolenie na wykonanie przyłącza. W tym celu do wydziału architektury gminy musimy dostarczyć projekt przyłącza, decyzję o warunkach zabudowy oraz dokument potwierdzający prawo do działki. Równocześnie powinniśmy złożyć pozwolenie na budowę domu.

Żeby rozpocząć budowę przyłącza, musimy podpisać z zakładem energetycznym umowę o przyłączenie. Umowa ta zawiera m.in. termin przyłączenia, wysokość opłaty za przyłączenie, terminy przeprowadzenia prób i odbiorów, miejsce rozgraniczenia własności sieci i instalacji pomiędzy zakładem energetycznym a odbiorcą.

Budowa przyłącza i końcowe formalności

Przyłącze napowietrzne. Uprawnionemu elektrykowi zlecamy zamontowanie na placu budowy prowizorycznego złącza na słupie, podłączonego do linii napowietrznej. Potem zgłasza się je w zakładzie energetycznym, gdzie zostaje odebrane, a my podpisujemy protokół odbioru. Następnie podpisujemy umowę o dostawę energii i zakład energetyczny zakłada licznik. Od tej pory możemy korzystać z prądu na placu budowy.

Po zakończeniu budowy złącze zostanie zdemontowane, a prąd do domu doprowadzony będzie przyłączem napowietrznym wprost ze słupa elektrycznego.

Na ścianie budynku należy zamontować skrzynkę złącza napowietrznego i połączyć ją z rozdzielnicą wewnątrz domu. Te czynności wykonuje elektryk z uprawnieniami.

Elektryk wykonuje również instalację wewnątrz domu i montuje rozdzielnię. Dopiero wtedy możemy wystąpić do rejonu z wnioskiem o wykonanie przyłącza napowietrznego, czyli połączenie kablem słupa napowietrznej linii energetycznej ze złączem. Po podpisaniu umowy o przyłączenie domu do sieci energetycznej zakład montuje przyłącze, odbiera instalację i zakłada licznik w skrzynce złącza.

Najwygodniejszym rozwiązaniem jest umieszczenie licznika wraz ze złączem (tzw. skrzynki elektrycznej) w granicy działki. Dzięki temu nie trzeba wykonywać tymczasowej skrzynki elektrycznej, tylko docelowe złącze, a gdy już zamieszkamy w nowym domu, odczyty energii elektrycznej będą mogły się odbywać podczas naszej nieobecności.

Po wykonaniu przyłącza elektryk z uprawnieniami montuje tymczasową tablicę zasilającą plac budowy i podłącza ją do skrzynki złącza. Niekiedy wystarczy jedynie wyprowadzić gniazda do zasilania budowy.

W przypadku przyłącza kablowego warto od razu wykonać docelowe złącze w linii ogrodzenia. Dzięki temu nie trzeba będzie wykonywać tymczasowej skrzynki elektrycznej

Gotowe przyłącze zgłaszamy do zakładu energetycznego. Zakład odbiera przyłącze i wykonuje inwentaryzację oowykonawczą (naniesienie na mapę przebiegu wykonanej instalacji), a my podpisujemy umowę dostawę energii. Wówczas zostaje założony licznik i możemy zacząć korzystać z prądu.

Po wybudowaniu domu zlecamy elektrykowi z uprawnieniami zrobienie wewnętrznej linii zasilającej łączącej złącze z tablicą rozdzielczą. Następnie montuje on instalację wewnątrz domu i demontuje tymczasową tablicę zasilającą.

Dopiero po założeniu całej instalacji można podpisać umowę z zakładem energetycznym, na podstawie której świadczone są dostawy energii elektrycznej. W umowie określone są warunki dotyczące parametrów technicznych dostarczanego prądu. Określone są na przykład wymagania dotyczące odchyłek wartości napięcia. Określony jest także sposób obliczania należności za energię oraz terminy i sposób zapłaty.

Wszystkie urządzenia między linią energetyczną a licznikiem są plombowane i dostęp do nich mają jedynie pracownicy rejonu energetycznego. Przyłącze przechodzi na własność rejonowego zakładu energetycznego i jest przez niego konserwowane

Podpisując umowę o dostarczanie energii elektrycznej, musimy wybrać, w której z dwóch taryf będziemy płacić za zużyty prąd.

W taryfie jednostrefowej G11 za zużycie prądu w ciągu całej doby płacimy wg takiej samej stawki. Taryfę tę warto wybrać wówczas, gdy nie będziemy korzystać z prądu do celów grzewczych, np. do ogrzewania mieszkania lub c.w.u.

Taryfa dwustrefowa G12 jest korzystna, gdy w domu mamy ogrzewanie podłogowe lub zamontowane elektryczne urządzenia grzewcze, które mają możliwość magazynowania ciepła, np. akumulacyjny piec grzewczy, który pobiera energię w czasie, gdy jest to tańsze; zakumulowane ciepło ogrzewa dom wówczas, gdy cena prądu jest wyższa. Taryfa ta umożliwia rozliczanie zużytej energii elektrycznej w dwóch strefach czasowych doby. Tańsza taryfa obowiązuje w nocy – od godz. 21.00–22.00 do 6.00–7.00 i dwie godziny w ciągu dnia (strefy czasowe mogą się nieco różnić w poszczególnych zakładach energetycznych).

Wentylacja grawitacyjna wypierana przez wentylację mechaniczą

2009-03-05T11:08:00.005+01:00

Energooszczędność budynku oznacza nieskomplikowaną architekturę, doskonale zaizolowane ściany i dach, montaż energooszczędnych okien i nowoczesnego systemu grzewczego, rezygnację z balkonów będących często mostkami termicznymi. Dom – zgodnie z założeniami – zaczyna przypominać szczelny termos. Ale brak skutecznej wentylacji w takim budynku może sprawić, że nie będzie on energooszczędny, a życie w nim będzie po prostu nieprzyjemne.

Dom energooszczędny dzięki zastosowanym materiałom i technologiom traci energię zupełnie inaczej niż domy budowane jeszcze zaledwie kilka czy kilkanaście lat temu. Do niedawna sądzono, że straty energetyczne w wyniku wentylacji to zaledwie 20-30% całkowitych strat ciepła budynku. Pozostała część energii wypromieniowywana była przez dach, ściany, okna czy podłogi.

Dom energooszczędny przez okna, dach czy ściany może tracić zaledwie kilkanaście procent ciepła. Pozostałe straty energetyczne, sięgające w przypadku niektórych domów nawet 80% całkowitych strat ciepła to skutek pracy wentylacji.

Ujmując rzecz obrazowo: nowoczesny dom energooszczędny wyposażony w tradycyjny system wentylacji grawitacyjnej to dobrze zaizolowany budynek, w którym celowo pozostawiono dziury. Co więcej, jeśli zsumujemy wszystkie otwory kominowe służące do tradycyjnej wentylacji w przeciętnym domu, to może okazać się, że ich łączna wielkość osiąga nawet ponad 1 m²! To wielka dziura w dachu otwarta przez 365 dni w roku. Siłą rzeczy mimo doskonałej izolacji taki dom w praktyce przestaje być energooszczędny…

Wentylacja w domu energooszczędnym powinna nie tylko zapewniać mieszkańcom odpowiednią ilość świeżego powietrza i usuwać na zewnątrz zapachy, nadmiar wilgoci i dwutlenku węgla, ale powinna również umożliwiać odzyskanie ciepła z powietrza wywiewanego. Ciepło takie tracone jest bezpowrotnie w przypadku tradycyjnych systemów wentylacyjnych.

Optymalnym rozwiązaniem wentylacyjnym dla domu energooszczędnego jest więc system wentylacji nawiewno-wywiewnej z odzyskiem ciepła z rekuperatorem. System taki oparty na dobrej klasy urządzeniach zapewnia odzysk ciepła z powietrza wywiewanego na poziomie nawet powyżej 95%. W praktyce oznacza to, że straty energetyczne w wyniku wentylowania pomieszczeń ograniczone są do absolutnego minimum.

System nawiewno-wywiewny zapewnia stałe dostarczanie do budynku oraz jednoczesne usuwanie z niego takiej ilości powietrza, która gwarantuje skuteczność wentylacji oraz wysoki komfort klimatyczny.

20-30 tys. zł kosztuje wykonanie dobrej klasy systemu wentylacji nawiewno-wywiewnej z rekuperatorem w domu o powierzchni ok. 160 m²

Systemy wentylacyjne tego typu działają w oparciu o centralę wentylacyjną nawiewno-wywiewną z odzyskiem ciepła, zwaną potocznie rekuperatorem (choć słowo rekuperator oznacza w rzeczywistości jedynie wymiennik ciepła mieszczony wewnątrz centrali wentylacyjnej). Układ taki działa w dwie strony – zimą zapewnia odzysk ciepła z powietrza usuwanego, latem następuje tzw. „odzysk chłodu”, zabezpieczający dom przed szybkim przegrzewaniem się.

System wentylacji z odzyskiem ciepła składa się z:

rekuperatora – najważniejszego elementu.

Rekuperator to inaczej centrala wentylacyjna z odzyskiem ciepła. Powietrze przepływające przez nią zostaje podgrzane zimą a schłodzone latem.
Uwaga! Rekuperatory konstruowane są z myślą o odzyskiwaniu ciepła zimą, efekt chłodzenia jest w nich zawsze o wiele słabszy, o ile nie zastosujemy dodatkowych urządzeń schładzających powietrze;

czerpni i wyrzutni powietrza, którymi powietrze wpływa do kanałów i z nich wypływa; kanałów wentylacyjnych, zakończonych nawiewnikami i kratkami wyciągowymi

Zasada działania wentylacji mechanicznej z odzyskiem ciepła z wymiennikiem krzyżowym (rys. Koss)

Czerpnia i wyrzutnia powietrza

Czerpnia – służy do pobierania powietrza z zewnątrz, umieszcza się ją w ścianie domu, podbitce dachowej lub w ogrodzie (zazwyczaj łączy się ją wtedy z wymiennikiem gruntowym).

Czerpnia ogrodowa systemu wentylacyjnego uzupełnionego o gruntowy wymiennik ciepła schładzający powietrze latem i podgrzewający zimą

Wyrzutnia – usuwa zużyte powietrze na zewnątrz, najczęściej umieszcza się ją na dachu w formie gotowego komina lub w ścianie szczytowej budynku.

Uwaga! Jeśli czerpnia ma być zamontowana na ścianie, nie może się znaleźć od strony ruchliwej ulicy, co powodowało by napływanie do domu spalin. Należy również pamiętać o zachowaniu minimalnej odległości między czerpnią i wyrzutnią:

– 8 m – jeśli są na jednej ścianie budynku,

– 5 m – jeśli czerpnia i wyrzutnia znajdują się na sąsiednich ścianach.

Kanały wentylacyjne

W Polsce najczęściej montuje się systemy wentylacyjne z przewodami elastycznymi. Przewody takie to – w uproszczeniu folia aluminiowa oparta na stalowej sprężynie, owinięta (lub nie) izolacją z wełny mineralnej. Mimo pozornej łatwości montażu i przystępnej ceny często niosą ze sobą ryzyko dla użytkownika.

Ich jakość zazwyczaj jest niezbyt dobra, przez co trwałość takiej instalacji może zostać ograniczona do zaledwie kilku lat lub do pierwszego czyszczenia: szczotka może spowodować bezpowrotne zniszczenie wnętrza takiego przewodu.

Dużo trwalszym, choć nieco droższym rozwiązaniem jest zastosowanie metalowych przewodów sztywnych typu spiro, pokrytych dodatkowo specjalną izolacją. Instalacja wykonana z takich przewodów spełni swoje zadanie przez wiele lat, może być również regularnie czyszczona bez ryzyka jej uszkodzenia.

Uwaga! Należy bezwzględnie unikać wykorzystywania do wykonywania instalacji wentylacyjnych rur bez atestów do zastosowania w wentylacji, np. rur kanalizacyjnych. Materiał, z jakiego są one wykonane, często powoduje uwalnianie do powietrza niewielkich ilości szkodliwych związków chemicznych, w przypadku pożaru zaś grozi szybkim rozprzestrzenieniem się ognia w budynku.

Kanały wentylacyjne montuje się w ścianach i stropach, a w budynkach z nieużytkowym poddaszem najczęściej prowadzi się je właśnie w tej niewykorzystanej przestrzeni.

Rekuperator

Nazywana rekuperatorem centrala nawiewno-wywiewna z odzyskiem ciepła to – w dużym uproszczeniu – urządzenie składające się z wymiennika ciepła oraz dwóch wentylatorów: nawiewnego i wywiewnego. Świeże, zimne powietrze zasysane z zewnątrz przechodzi przez wymiennik ciepła, ogrzewając się od takiej samej ilości zużytego powietrza usuwanego z wnętrza budynku na zewnątrz, również przepływającego przez ten wymiennik. Przepływy są prawie bezgłośnie i odbywają się samoczynnie.

Na rynku dostępnych jest coraz więcej modeli rekuperatorów. Decydując się na konkretne urządzenie, warto porównać nie tylko ceny, ale przede wszystkim dostępność serwisu, koszty eksploatacyjne (zużycie energii plus koszt wymiennych filtrów) oraz jakość wykonania urządzenia. Warto również zasięgnąć opinii fachowca, który odpowiednio dobierze urządzenie do budynku, w jakim ma ono zostać zainstalowane.

Wady i zalety wentylacji z odzyskiem ciepła

Zalety:
*)skuteczna praca systemu wentylacyjnego niezależna od warunków zewnętrznych czy nieszczelności budynku,
*) najskuteczniej tego typu system wentylacyjny działa w budynkach całkowicie szczelnych, zapewniając stałą wymianę powietrza przez system kanałów nawiewnych i wywiewnych,
*) rekuperatory najnowszej generacji pozwalają na odzyskanie nawet ponad 90% ciepła,
*) dobrze wykonany system wentylacyjny oparty na rekuperatorze pozwala na obniżenie kosztów ogrzewania nawet o ponad 60% w porównaniu z wentylacją grawitacyjną. Aby być pewnym oszczędności warto wykonać audyt energetyczny projektowanego czy budowanego domu – może okazać się, że dzięki zastosowaniu odpowiedniej izolacji oraz odpowiedniej klasy rekuperatora możliwe jest znaczne obniżenie kosztów ogrzewania budynku,
*) można zrezygnować z wielu elementów wyposażenia domu, niezbędnych przy wentylacji grawitacyjnej (co znacznie obniży całkowity koszt inwestycji):

– otwieranych okien wszędzie tam, gdzie będzie można je umyć od zewnątrz (w takich miejscach wystarczą tańsze, nieotwierane okna),

– wszystkich kominów wentylacyjnych,

– nawiewników w oknach lub ścianach i mikrorozszczelnienia w oknach (wystarczą tańsze okna wyłącznie zamykane i otwierane).

Wady:
*) koszty inwestycyjne wyższe o 25–50% w stosunku do wentylacji grawitacyjnej,
*) brak odpowiedniej wiedzy fachowej – na polskim rynku jest to produkt nowy, przez co spora część tzw. „fachowców” żeruje na niewiedzy klientów, montując systemy wadliwe, pozbawione jakiejkolwiek dokumentacji technicznej, oparte na urządzeniach o bardzo niskiej jakości lub o fatalnych parametrach odzysku ciepła.

Dobór powinien uwzględniać nie tylko wydajność rekuperatora czy jego odzysk ciepła, ale także spręż (siłę, z jaką rekuperator wpycha powietrze w przewody wentylacyjne oraz zasysa powietrze z zewnątrz; im wielkość ta jest większa, tym silniejsza jest centrala) generowany przez wentylatory.

Należy również zwrócić uwagę na poziom hałasu centrali wentylacyjnej. Jeśli rekuperator będzie pracował zbyt głośno, nie będziemy mogli spać! Warto jest również zauważyć, że szczególnie tańsze rekuperatory są często dużo głośniejsze od tych droż szych, zwykle dużo staranniej wykonanych i zaizolowanych.

Warto zwrócić uwagę również na sprawność odzysku ciepła wymiennika. Tu jednak należy być ostrożnym – zdarza się, że parametr ten jest zawyżany przez producentów lub podawany wyłącznie dla określonej temperatury i wydajności, dla których wysoka sprawność uzyskiwana jest tylko w warunkach laboratoryjnych, w rzeczywistości zaś parametr ten jest znacznie niższy.

Warto więc zapytać instalatora o certyfikat wydany przez niezależne laboratorium, potwierdzający rzeczywiste parametry pracy urządzenia. Już na etapie projektu warto się zastanowić, gdzie umieścić centralę wentylacyjną. Najczęściej montuje się ją na poddaszu, w kotłowni lub w garażu.

Wybierając miejsce na rekuperator, trzeba jednak pamiętać, że powinno ono gwarantować w miarę łatwy dostęp do urządzenia. W każdym rekuperatorze są bowiem filtry, które przynajmniej dwa razy do roku powinno się wyjąć i wyczyścić.

źródło: Buduj Dom

Planowanie kolejności robót - wykańczamy dom

2009-02-13T10:23:00.003+01:00

Etap wykańczania domu możemy zacząć od montażu instalacji: elektrycznej, wodno-kanalizacyjnej i grzewczej

1. Ogrzewanie, oświetlenie i instalacje wod-kan

W instalacjach c.o. stosuje się rury miedziane. Ich główne zalety to odporność na temperaturę oraz niewielka średnica

Rury instalacji kanalizacyjnej, grzewczej i wodociągowej doprowadza się do miejsca planowanej lokalizacji odpowiednich urządzeń.
Roboty wykończeniowe prowadzi się najczęściej w chłodnych porach roku, gdy dzień jest krótki, dlatego w pierwszej kolejności powinno się uruchomić oświetlenie i ogrzewanie domu. Przewody elektryczne należy rozprowadzić do zaplanowanych wcześniej wszystkich gniazd, wyłączników i punktów oświetleniowych:
przewodem wtynkowym (po wierzchu surowej ściany) lub
w rurkach prowadzonych w wykutych bruzdach.Ten drugi sposób, choć droższy, ułatwia późniejsze rozbudowywanie instalacji i naprawę uszkodzonych przewodów. Na tym etapie puszki rozgałęźne i podwyłączniki nie muszą być trwale osadzone. Podczas tynkowania zostaną zagipsowane i zlicowane z płaszczyzną ściany.Równolegle wykonuje się tzw. instalację „roboczą”, umożliwiającą oświetlenie pomieszczeń i zasilanie np. elektronarzędzi podczas prac wykończeniowych.Rozmieszczenie gniazd elektrycznych powinno się powierzyć elektrykowi. Na tym etapie dobrze wiedzieć, gdzie planuje się ustawienie sprzętu RTV lub czy chce się np. mieć dodatkowy włącznik w garderobie. Materiałów do instalacji sanitarnych (rur, przewodów, zaworów itp.) lepiej nie kupować samemu, lecz zostawić to wykonawcy – po tym jak zaakceptuje się przedstawiony kosztorys podstawowych materiałów i robocizny. Również rury instalacji kanalizacyjnej, grzewczej i wodociągowej doprowadza się do miejsca planowanej lokalizacji odpowiednich urządzeń. Na tym etapie ustalone powinno być nie tylko miejsce ich zamontowania, ale również wybrany konkretny model grzejników, wanny, umywalek i miski ustępowej.

Na etapie wykończeniowym instaluje się ogrzewanie podłogowe
Właśnie teraz montuje się stelaże do podwieszanych misek ustępowych oraz panele przyłączeniowe baterii naściennych.Zmontowane instalacje powinny być wypłukane i poddane próbie ciśnieniowej. Instalację grzewczą należy sprawdzać w stanie zimnym i gorącym, podłączając ją próbnie do kotła. Jeśli ogrzewanie ma być uruchomione na okres prac wykończeniowych, to w miejscach zamocowania grzejników tynkuje się fragment ściany i zakłada grzejniki. Należy jednak liczyć się z możliwością uszkodzenia grzejników przez nieostrożnych tynkarzy.Na tym samym etapie robót instaluje się ogrzewanie podłogowe. Zalewanie rur wylewką musi odbywać się pod nadzorem instalatora. Ogrzewania nie wolno włączać przed całkowitym stwardnieniu wylewki (3–4 tygodnie). Pierwsze uruchomienie musi odbywać się etapami z dobowym przyrostem temperatury nie większym niż 5˚C.

2. Wylewki podłogowe i tynki
Jeśli rury instalacyjne prowadzone są w podłodze, w pierwszej kolejności powinno się wykonać wylewki podłogowe, co ochroni instalację przed uszkodzeniem podczas robót tynkarskich. Koniecznie trzeba poddać instalację próbie ciśnieniowej przed wykonaniem wylewki podłogowej. Po kilku dniach, gdy podłoga stwardnieje, można przystąpić do tynkowania ścian i sufitów. Podczas tych prac powstaje w domu ogromna ilość wilgoci, dlatego konieczne jest intensywne ogrzewanie i wietrzenie pomieszczeń.

Montaż płyt gipsowo-kartonowych należy przeprowadzić przed tynkowaniem na mokro lub też po wyschnięciu tynków układanych tą metodą. W warunkach dużej wilgotności powietrza płyty g-k stają się miękkie i łatwo się odkształcają, a nawet łamią.

3. Prace wykończeniowe

Okładziny z płytek ceramicznych na ścianach i podłogach można zacząć wykonywać przed całkowitym wyschnięciem tynków (fot. Henkel)Przed całkowitym wyschnięciem tynków, co trwa w ogrzewanych pomieszczeniach kilka tygodni, można wykonywać okładziny z płytek ceramicznych na ścianach i podłogach. Można również dokończyć montaż instalacji elektrycznej, łącząc przewody w puszkach rozgałęźnych i instalując rozdzielnicę główną. Po wyschnięciu tynków można rozpocząć montaż parapetów oraz malowanie pomieszczeń. Do wykonania posadzek z drewna (parkiet, deski, panele) można przystąpić, gdy wilgotność podkładu betonowego nie przekracza 3%. Ułożone posadzki trzeba chronić przed uszkodzeniem, np. rozkładając arkusze tektury.
Główne prace tego etapu kończy ostateczny:
*)montaż przyborów sanitarnych,
*)mocowanie listew przypodłogowych,
*)założenie gniazd i wyłączników elektrycznych,
*)osadzenie drzwi wewnętrznych.

4. Zagospodarowanie ogrodu i terenu wokół domu
Na samym końcu planowania prac powinniśmy pomyśleć o pracach wykończeniowych wokół domu:
*)zamontowaniu docelowego ogrodzenia,
*)ułożeniu chodników,
*)wykończeniu schodów zewnętrznych,
*)zainstalowaniu oświetlenia,
*)a także o aranżacji ogrodu.
Niektórych wydatków związanych z urządzaniem ogrodu nie warto odkładać na później:
*)przed założeniem trawnika i posadzeniem roślin należy położyć instalacje elektryczne i wykonać fundamenty pod lampy,
*)warto pomyśleć o kilku kranach zewnętrznych do podlewania ogrodu,
*)nie warto odkładać sadzenia drzewek i krzewów na później – mniejsze rośliny są tańsze, a posadzone rok wcześniej – szybciej urosną.
Zdecydowanie najlepiej aranżację ogrodu powierzyć architektowi krajobrazu, który oczywiście, słuchając naszych sugestii, nie tylko zaprojektuje wygodne ścieżki i podjazdy, ale przede wszystkim zaplanuje ogrodową roślinność. Większość firm oprócz projektu ogrodu oferuje również wykonawstwo, od zakupy roślin do ich posadzenia, a także systematyczną pielęgnację.

5. Ochrona budynku
Na etapie wykańczania domu trzeba również zapewnić ochronę obiektu, gdyż nawet zamontowane okna, rury lub przewody mogą stać się łakomym kąskiem dla złodziei. Problem ochrony rozwiązuje zatrudnienie zamiejscowej ekipy wykończeniowej, która będzie mieszkała na budowie. Instalatorów lepiej zatrudniać miejscowych. W razie awarii czy konieczności dokonania przeróbek łatwiej będzie się z nimi kontaktować. Niezależnie od tego, czy podczas budowy będzie ktoś domu pilnował, warto podpisać umowę z firmą monitorującą, a po wykończeniu domu zamontować w nim alarm.

Planowanie kolejności robót - ruszamy z budową

2009-02-13T10:10:00.003+01:00

Już przed rozpoczęciem budowy należy zdecydować, jak wykończy się dom, gdzie i jak poprowadzi instalacje. Wprawdzie wszystkie te informacje znajdują się w projekcie, ale w praktyce często zmiany dokonywane są w ostatnim momencie.

Jedna, z pozoru niewielka zmiana może sprawić wiele kłopotu podczas innych prac. Na każdym etapie ważne jest również właściwe przygotowanie frontu robót do następnych etapów budowy, dzięki czemu można uniknąć dodatkowych kosztów. Niektórych prac nie będzie można w ogóle wykonać, jeśli wcześniej nie zostaną one zaplanowane

1. Fundamenty
Chociaż projekt domu powinien być przystosowany przez fachowca do warunków konkretnej działki, przed rozpoczęciem robót fundamentowych warto sprawdzić z kierownikiem budowy, jaka jest zaprojektowana wysokość fundamentów. Niedostateczne wyniesienie fundamentu ponad powierzchnię terenu może sprawić, że po utwardzeniu drogi wzdłuż działki lub po zniwelowaniu terenu dom znajdzie się w zagłębieniu.

Monolityczne ławy fundamentowe (wylewane z betonu lub żelbetowe) – to najczęściej wybierany rodzaj fundamentów. Gromadząca się w nim woda będzie mogła przenikać do środka, a nie będzie możliwe obsypanie budynku ziemią. Z tych względów w rejonach, gdzie nie ma utwardzonych dróg i planowane są roboty ziemne, warto wynieść fundament 70–100 cm ponad teren (wysokość 5–7 schodków); tym sposobem uniknie się późniejszych kłopotów związanych z podwyższeniem okolicznych terenów. Zmiana taka jest jednak odstępstwem od projektu, dlatego wymaga dodatkowej formalnej zgody architekta.Na terenach zagospodarowanych, gdzie prawdopodobieństwo istotnego podwyższenia terenu jest niewielkie, wysokość fundamentu powinna być taka, by poziom podłogi parteru znalazł się na wysokości 30–45 cm (odpowiada to 2–3 schodkom przy wejściu). Decyzja o wysokości posadowienia domu powinna być szczególnie przemyślana, jeśli w domu będzie piwnica. Warto tak to rozwiązać, aby podłoga piwnicy była powyżej poziomu wody gruntowej. Wysokość posadowienia, czyli tzw. wysokość zerową w projekcie, zaznacza się na stabilnym obiekcie (słupie, palu, ścianie sąsiedniego domu, byle nie np. na drzewie, które rośnie). Jest to tzw. reper.

Przed rozpoczęciem betonowania fundamentów w gruncie powinny być ułożone rury instalacyjne – zwłaszcza kanalizacyjne. W domach niepodpiwniczonych bardzo istotne jest dokładne ustalenie miejsc, w których w przyszłej podłodze parteru znajdą się podłączenia do pionów instalacyjnych, do wc, umywalek, wanny czy brodzika. Przed betonowaniem fundamentów i warstwy podkładowej podłogi powinno się zatem zatrudnić hydraulika, który ułoży te fragmenty instalacji. Można również pozostawić w podłodze kanały instalacyjne, w których dopiero przy pracach wykończeniowych ułożone zostaną rury i przewody.

2. Podłoga
Na parterze domu niepodpiwniczonego wymaga ocieplenia warstwą styropianu grubości co najmniej 10 cm, a przy zastosowaniu ogrzewania podłogowego – nawet powyżej 15 cm. Łącznie z warstwą podkładową i wylewką jej grubość wyniesie 25–35 cm, co trzeba uwzględnić również przy ustalaniu wysokości ścian nośnych. Podczas robót fundamentowych nie wolno zapomnieć o połączeniu zbrojenia ławy fundamentowej z taśmą uziemiającą, która stanowić będzie element ochrony przeciwporażeniowej instalacji elektrycznej.

3. Ściany

Do budowy ścian piwnic wykorzystuje się bloczki betonowe, betonowe pustaki zasypowe, ale najczęściej beton wylewany w deskowaniu (fot. Techbud)Zależnie od przyjętej technologii mogą być stawiane od razu z pełnym wykończeniem lub przewidziane do późniejszego ocieplenia.
Ściany jednowarstwowe. Można je otynkować później – nawet już po zamieszkaniu w domu, choć lepiej otynkować od razu, szczególnie jeśli są to ściany z betonu komórkowego lub ceramiki poryzowanej.
*)Ściany dwuwarstwowe. Trzeba je ocieplić przed sezonem grzewczym, jeśli zamierza się prowadzić wtedy prace wykończeniowe.
*)Ściany trójwarstwowe. Można budować na dwa sposoby:
- jednoetapowo, z warstwą elewacyjną murowaną równocześnie z konstrukcją domu (wtedy pozostaje jej otynkowanie w dowolnym czasie) lub z warstwą elewacyjną wykonaną z klinkieru (wtedy nie wymaga już tynkowania).
- dwuetapowo – ocieplenie i elewacje wykonuje się po przykryciu budynku dachem i wtedy postępuje tak, jak ze ścianą dwuwarstwową.

4. Ściany działowe
Stawia się je z reguły po przykryciu domu dachem. Oczywiście można to też robić równocześnie ze wznoszeniem ścian zewnętrznych, ale wtedy trzeba wcześniej przygotować podkłady podłogowe i zabezpieczyć strop przed oparciem się na tych ścianach.Wysokość pomieszczeń mieszkalnych nie powinna być mniejsza niż 2,5 m. W czasie stawiania ścian trzeba uwzględnić grubość wylewek podłogowych oraz planowanych sufitów podwieszanych. Zawsze lepiej postawić ściany kondygnacji nieco wyższe (co najmniej 2,6 m), a jeśli będzie montowany sufit podwieszany, to wysokość w stanie surowym powinna wynosić ok. 2,8 m.

Do murowania elementów ściennych z betonu komórkowego i silikatów – które muszą być wykonane z dużą dokładnością wymiarową – używa się zaprawy klejowej oraz specjalnych dozowników lub pac zębatych

Ocieplenie ścian zewnętrznych dwu- i trójwarstwowych wykonuje się przed sezonem grzewczym

W wielu projektach wysokość ścianek kolankowych na poddaszu wynosi 50–70 cm, co utrudnia racjonalne zagospodarowanie powierzchni bezpośrednio przy tych ścianach. W fazie projektu warto rozważyć podwyższenie ich do 120 cm, co umożliwi w miarę wygodny dostęp i tanim kosztem zwiększy powierzchnię użytkową.

5. Warstwa podkładowa podłogi

Przed wylaniem warstwy podkładowej na podłogach, powinno się już wiedzieć jakie będzie ich pokrycie i czy będzie w nich ogrzewanie podłogowe. Umożliwi to dostosowanie grubości wylewek do rodzaju pokrycia podłogi w poszczególnych pomieszczeniach, tak aby nigdzie nie były potrzebne progi i nie pojawiły się zmiany poziomu.Podczas betonowania stropu mogą powstawać dość znaczne nierówności, dlatego za poziom odniesienia przyjmuje się najbardziej wystające fragmenty powierzchni.
Standardowa grubość powszechni podłogowych podkładów pływających wynosi 7–8 cm, w tym:
warstwa wyciszająca – ok. 3 cm,
warstwa jastrychu cementowego – 4–5 cm.Do tych 7–8 cm musimy dodać grubość pokrycia jednym z niżej wymienionych materiałów (łącznie z grubością kleju i materiałów podkładowych):
płytki terakoty i gresu – 13–16 mm,
parkiet drewniany – 20–24 mm,
panele podłogowe – 10–17 mm,
wykładzina dywanowa i PCV – 3–6 mm.
Zmieniając odpowiednio grubość warstwy jastrychu podkładowego, uzyska się równy poziom podłóg bez konieczności nakładania dodatkowych warstw wyrównujących. Jeśli w części pomieszczeń ma być ogrzewanie podłogowe, trzeba uwzględnić to, że wymaga ono nieco grubszej pływającej warstwy podkładowej (ok. 10 cm ), na którą składa się izolacja cieplna i otulina rur.Na tym etapie montuje się także schody i okna. Schody betonowe wylewa się po zabetonowaniu stropów. Natomiast schody gotowe lub na zamówienie – po ułożeniu posadzek.

6. Kominy i wentylacja
Jeśli w domu ma być komin, do którego będzie podłączony kocioł gazowy lub olejowy w kanale spalinowym komina należy umieścić rurę ze stali kwasoodpornej lub szkliwionej ceramiki tzw. wkład kominowy. Do wkładu trzeba zamontować trójnik przyłączeniowy na wysokości odpowiadającej wylotowi spalin z kotła oraz klapę rewizyjną i odprowadzenie skroplin. Wkłady takie nie są potrzebne, gdy zamierza się zainstalować kominek.W kominach znajdują się również kanały wentylacyjne, których wyloty w pomieszczeniach umieszcza się możliwie wysoko.Na etapie stanu surowego trzeba również ułożyć rury rozprowadzające ciepłe powietrze z kominka oraz rury nawiewne i wywiewne wentylacji mechanicznej połączonej z odzyskiem ciepła (tzw. rekuperatora), jeśli w projekcie przewidziano taką instalację. Jeśli w budynku nie będzie sufitu podwieszanego, przewody tej instalacji (a mają one dość dużą średnicę – 100–150 mm) – trzeba przeprowadzić przez strop.Do kominka warto doprowadzić powietrze z zewnątrz (niezbędne do spalania drewna) rurą poprowadzoną pod podłogą. Wykonuje się to w tym samym czasie, w którym wykonuje się podłogi na gruncie (w budynku bez piwnicy) chyba że kominek przylega do ściany zewnętrznej i można bezpośrednio dostarczać powietrze.

7. Balkony, tarasy
Wykończona powierzchnia balkonu czy tarasu musi znaleźć się o 4–6 cm poniżej poziomu podłogi w sąsiadującym z nim pomieszczeniu. Dlatego podczas prac stanu surowego trzeba odpowiednio nisko umieścić płytę nośną, aby zmieściły się na niej warstwy wyrównujące, ocieplające, przeciwwilgociowe i wierzchnie pokrycie. Należy również uwzględnić wymagany spadek tarasu 1,5–2% w stronę od budynku; zachowanie tego spadku wymaga znacznego podwyższenia warstwy wyrównującej przy ścianie domu.

8. Dach
Ten etap budowy powinniśmy zacząć od zaimpregnowania drewna konstrukcyjnego (jeśli nie zostało zaimpregnowane fabrycznie), ułożenia izolacji, montażu murłaty i przygotowania krokwi. Przy wykonywaniu konstrukcji dachowej oraz układaniu pokrycia trzeba uwzględnić wielkość okien połaciowych oraz sposób ocieplenia poddasza.Jeśli dach ma być ocieplany, to bezpośrednio na krokwiach układa się folię paroprzepuszczalną, nawet gdy przewiduje się pełne deskowanie pokryte tymczasowo papą. Między folią a deskowaniem muszą znaleźć się kontrłaty umożliwiające wentylację przestrzeni pod pokryciem. Przed ułożeniem dachówek, gąsiorów i innych elementów wykończeniowych należy otynkować komin. Na samym końcu montuje się okna dachowe, jeśli są one przewidziane w projekcie

Kolejność prac Orientacyjny czas ich wykonywania (dni)
Przygotowanie placu budowy 3–7
Wykopy i fundamenty 5–10
Ściany I kondygnacji 10–14
Strop 4–7
Schody 3–7
Ściany poddasza 7–10
Konstrukcja dachu 2–7
Pokrycie dachu i obróbki 5–10
Ocieplenie i elewacja 10–20
Montaż okien 2–3
Ścianki działowe 5–7
Instalacja elektryczna (okablowanie) 3–10
Instalacja wod-kan (orurowanie) 3–5
Instalacja grzewcza (orurowanie) 5–10
Tynki wewnętrzn 10–14
Podkłady podłogowe 5–10

Planowanie kolejności robót - przygotowujemy plac budowy

2009-02-13T09:46:00.003+01:00

Budowa domu trwa wiele miesięcy. Jej tempo zależy od naszych możliwości finansowych i terminów określanych przez wykonawców. Organizację robót z pewnością ułatwi przygotowanie orientacyjnego harmonogramu.

Budowę domu wolno rozpocząć pod następującymi warunkami:
*)mamy wydane przez urząd gminy pozwolenie na budowę,
*)zatrudniliśmy kierownika budowy,
*)zgłosiliśmy zamiar rozpoczęcia robót w powiatowym inspektoracie budowlanym.

Przygotowania do budowy można rozpocząć wczesną wiosną, gdy grunt już rozmarznie

1. Granice działki
Wyznacza je geodeta na podstawie mapy geodezyjnej i planu zagospodarowania przestrzennego. Zakupiona działka powinna mieć już wyznaczone w narożnikach punkty geodezyjne utrwalone palikami drewnianymi lub słupkami betonowymi. Jeśli punkty te zostały zniszczone, należy je powtórnie wyznaczyć na własny koszt. Już na tym etapie warto porozumieć się z sąsiadami w sprawie planowanego ogrodzenia, aby zapobiec ewentualnym konfliktom w przyszłości. Jeśli zabraknie takich uzgodnień, nowo budowane ogrodzenie powinno być postawione na naszym terenie (bo zgodnie z przepisami, wejście na sąsiednią działkę wymaga zgody jej właściciela). Dlatego lepiej zawsze dojść do porozumienia z sąsiadami i stawiać ogrodzenie na granicy posesji. Wtedy koszty ponosi się wspólnie. Przyjęto, że właścicielem ogrodzenia jest ten, po którego stronie są słupki.

2. Granice budynku
Czynność tę wykonuje geodeta – zgodnie z planem dołączonym do pozwolenia na budowę, ale prowizorycznie można zrobić to samemu, oznaczając obszar zajmowany przez dom palikami i taśmą plastikową. Ułatwi to wyznaczenie lokalizacji innych obiektów na placu budowy.

3. Energia elektryczna i woda
Pozwolenie na budowę umożliwia podjęcie starań o doprowadzenie do działki wody i energii elektrycznej:
*)Energia elektryczna. Z wnioskiem o zainstalowanie przyłącza energetycznego występuje się do zakładu energetycznego, który w praktyce ma na tę czynność 2 lata. Przyłącze budowlane tzw. prąd budowlany to prowizoryczne doprowadzenie do działki lub grupy działek prądu z najbliższego słupa energetycznego. Prąd taki jest droższy od tego ze zwykłego przyłącza około trzykrotnie. Dodatkowo trzeba będzie wnosić stałą opłatę w wysokości około 50 zł miesięcznie. Poprowadzenie 100 metrów przewodu od słupa do działki kosztuje około 500 zł. W przypadku dłuższego przewodu – proporcjonalnie więcej. Warto porozumieć się w takim przypadku z sąsiadami i podzielić z nimi koszt przyłącza. Pamiętać należy jednak, że umowa z zakładem energetycznym jest podpisywana z jednym odbiorcą, który zapłaci za prąd wg wskazań licznika zamieszczonego na ostatnim słupie należącym do ZE. A więc rozliczenie zużytego prądu powinno sie wziąć na siebie i starać się nie popaść z sąsiadem w konflikt przy rozliczeniach. Innym rozwiązaniem jest zakup agregatu prądotwórczego (najlepiej na olej napędowy). Z powodzeniem można za jego pomocą zbudować, a nawet wykończyć cały dom. Koszt takiego urządzania to około 200–300 zł.Warto wystąpić także o takie przyłącze, które bez dodatkowych prac wykorzystamy później do zasilania gotowego domu. Wymagania takie spełnia przyłącze kablowe (podziemne) doprowadzone do złącza i licznika umieszczonych w skrzynce w ogrodzeniu. Do licznika podłączana jest rozdzielnica budowlana z gniazdami wtykowymi i zabezpieczeniem przed zwarciem i porażeniem.
*)Woda.
Łatwo będzie ją doprowadzić, jeśli w pobliżu działki biegnie sieć wodociągowa: lokalny zakład wodociągowy może zgodzić się na podłączenie prowizoryczne lub takie, które zasili także gotowy dom. Jeśli sieci wodociągowej w pobliżu nie ma, trzeba będzie wybudować studnię lub dowozić wodę beczkowozem. Budowa studni jest uzasadniona zwłaszcza wtedy, gdy będziemy z niej korzystać także w nowym domu. Jej lokalizacja musi spełniać warunki określone w przepisach – trzeba zachować odległości: 5 m od granicy działki (choć w porozumieniu z sąsiadem można ją też zlokalizować na granicy posesji) oraz 15 m od zbiornika na nieczystości i śmieci. Dowożenie wody beczkowozem można zaplanować wtedy, gdy w najbliższym czasie przewidziana jest budowa wodociągu, a wykonanie nawet tymczasowego ujęcia jest kosztowne.

4. Ogrodzenie działki

Prowizoryczne ogrodzenie z drewnianych palów i siatki – rozwiązanie na czas budowy
Zgodnie z obowiązującymi przepisami teren budowy musi być zabezpieczony przed osobami postronnymi. Dlatego powinno się postawić wokół niego prowizoryczne ogrodzenie albo zdecydować się na budowę trwałego płotu. Na bardzo dużych działkach nie trzeba grodzić całej powierzchni – wystarczy wydzielić z niej obszar wystarczający do wygodnego prowadzenia robót. Wykonanie stałego ogrodzenia od strony frontowej lepiej zostawić na koniec budowy, żeby nie utrudniać dostaw materiałów i manewrowanie sprzętem: lepsze będzie prowizoryczne, łatwo rozbieralne ogrodzenie z szeroką bramą. Może to być płot z palików i desek lub siatka ogrodzeniowa zamontowana na zabetonowanych słupkach metalowych.

5. Wyrównywanie terenu
Po działce łatwiej będzie się poruszać, jeśli wyrównamy jej powierzchnię. Zanim to zostanie zrobione z obszaru, gdzie będą prowadzone prace ziemne, należy usunąć warstwy darni i żyznej gleby (humus) i złożyć je w pryzmie z dala od zarysu domu. Jeżeli ziemi z wykopów będzie dużo, warto rozważyć sposób zagospodarowania jej na działce – na przykład wykorzystać ją do zasypania nierówności terenu lub uformowania wzniesień w przyszłym ogrodzie. Jeśli na działce nie ma miejsca na składowanie ziemi, trzeba ją wywieźć, co zwykle nie jest trudne, bo często inwestorzy poszukują ziemi roślinnej czy gruntu z wykopów.Podczas robót ziemnych warto sprawdzić nośność gruntu – zwłaszcza gdy jest on w stanie silnie nawodnionym (po wiosennych roztopach). Przybliżoną nośność określić można, wjeżdżając samochodem osobowym na teren, z którego zdjęto ziemię roślinną. Jeśli koła samochodu zostawią głębokie koleiny, wjazd ciężkiego sprzętu na budowę będzie utrudniony i trzeba będzie utwardzić teren.

Fundamenty przykrywa się specjalną papą lub folią izolacyjną zabezpieczającą przed wilgocią; jest to tzw. izolacja pozioma. Dokładne określenie nośności gruntu wymaga przeprowadzenia badań geotechnicznych. Są one wskazane zwłaszcza na gruntach gliniastych, o wysokim poziomie wód gruntowych, a także na terenach rekultywowanych. Na ich podstawie będziemy wiedzieli, jak zorganizować prace fundamentowe.

6. Miejsce na składowanie materiałów
Na placu budowy nie trzeba gromadzić wszystkich materiałów jednocześnie: najlepiej dowozić je stopniowo, by nie zajmowały zbyt dużo miejsca na działce.
Składzik. Na terenie budowy powinien stanąć prowizoryczny składzik na narzędzia i niektóre materiały. Najlepiej wykonać go z desek, które później będzie można wykorzystać do deskowań oraz pokrycia dachu.
Materiały sypkie. Piasek i żwir składuje się na oczyszczonym z roślinności podłożu, blisko betoniarki.
Cegły, bloczki i pustaki. Przywozi się najczęściej na paletach i rozładowuje dźwigiem samochodowym. Na małych działkach materiały te najlepiej układać wzdłuż ogrodzenia, aby nie trzeba było wjeżdżać wielkim samochodem na teren budowy.Kiedy dom będzie już przykryty dachem, część cenniejszych materiałów, takich jak okna, drzwi i elementy instalacji, można magazynować wewnątrz.Jeśli działka jest mała, konieczne może się okazać czasowe składowanie materiałów na obcym terenie. Trzeba wtedy uzyskać zgodę (najlepiej na piśmie) na czasowe użyczenie terenu: na składowanie na ulicy – od gminy, na działce sąsiada – od jej właściciela.

7. Toaleta i śmietnik
Na każdej budowie musi być toaleta dla pracowników. Najwygodniej wypożyczyć toaletę przenośnią. Usługa obejmuje dostawę, ustawienie i przygotowanie do eksploatacji toalety oraz regularny serwis (opróżnienie zbiornika i mycie kabiny). Według stałej stawki dobowej kosztuje to około 10 zł. Na budowie trzeba też wyznaczyć miejsce do składowania śmieci. Czasami lokalne przepisy wymagają zawarcia umowy z profesjonalną firmą wywozową i coraz częściej nakazują też ich segregowanie.

8. Zaplecze socjalne
Jeśli robotnicy nie opuszczają po pracy placu budowy, powinno się zapewnić im zaplecze socjalne. Dobrym rozwiązaniem będzie wynajęcie barakowozu lub kontenera (koszt 600–1200 zł miesięcznie).

9. Drzewa na działce
Mogą przeszkadzać w prowadzeniu robót i zagospodarowaniu placu budowy, a niekiedy nawet uniemożliwiać postawienie domu zgodnie z planem. W zależności od rodzaju terenu (leśny czy gminny) powinno się wystąpić do nadleśnictwa lub urzędu gminy o zezwolenie na wycięcie tych drzew. Wycinka bez takiego zezwolenia grozi wysokimi karami dochodzącymi nawet do 3500 zł.

Budowa na wiosnę? Formalności zimą.

2009-01-26T15:37:00.001+01:00

Wiele wskazuje na to, że już wkrótce wybudowanie domu będzie znacznie tańsze. Kryzysowa sytuacja w sektorze bankowym wpłynie zapewne na ograniczenie liczby
inwestycji. Komu jednak uda się rozpocząć budowę - ten skorzysta: materiały budowlane powinny potanieć.

Nim jednak wbita zostanie pierwsza łopata, czeka nas jeszcze korowód formalności.

By rozpocząć inwestycję na wiosnę, trzeba wziąć się za nie już dziś.

- Każdy inwestor zmierzyć się musi z co najmniej 8-9 poważniejszymi formalnościami, trwającymi od dwóch tygodni nawet do kilku miesięcy - twierdzi Wojciech Rutowicz, menedżer projektu w firmie ES Polska. - Należy także brać poprawkę na tempo przyłączania mediów do naszej działki. Dość wspomnieć, że samo wykonanie skrzynki elektrycznej przy działce od momentu podpisania umowy z dostawcą może zająć i 16 miesięcy. Zazwyczaj trwa to krócej, ale to tylko jedna z rzeczy, o które musimy się postarać.Kwestie związane z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu (WZiZT) załatwia się średnio od 1 do 3 miesięcy. Zdarzają się jednak przypadki, że na decyzję trzeba czekać nawet i 6 miesięcy. Warunki przyłączenia wody i gazu to także miesiące.

- Jeżeli o rozpoczęciu prac myślimy realnie w kontekście wiosny, to mamy na to ostatni dzwonek - mówi Wojciech Rutowicz. - Warto załatwienie wszystkich formalności powierzyć specjaliście, osobie rozeznanej w niuansach prawno-administracyjnych. Znacznie ułatwi i przyspieszy to cały proces. Zwłaszcza, że oprócz wymienionych czynności czeka nas załatwienie m.in.: badania gruntu, mapy do celów projektowych, indywidualnego projektu budowlanego, adaptacji projektu. Nie obędzie się bez projektu przyłączy wodno kanalizacyjnych do budynku oraz uzgodnienia zamierzeń z ZUDP (Zakład Uzgodnień Dokumentacji Projektowej). A wiosna wkrótce..........

Projekt budynku mieszkalnego a świadectwo charakterystyki energetycznej

2009-01-26T12:04:00.002+01:00

Czy projekt budowlany budynku mieszkalnego jednorodzinnego musi zawierać charakterystykę energetyczną budynku?

Zgodnie z § 11 ust. 2 pkt 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, opis techniczny projektu architektoniczno-budowlany obiektu budowlanego powinien zawierać charakterystykę energetyczną obiektu budowlanego, opracowaną zgodnie z przepisami dotyczącymi metodologii obliczania charakterystyki energetycznej budynku i lokalu mieszkalnego lub części budynku stanowiącej samodzielną całość techniczno-użytkową oraz sposobu sporządzania i wzorów świadectw ich charakterystyki energetycznej, z wyjątkiem obiektów wymienionych w art. 20 ust. 3 pkt 2, czyli "projektów obiektów budowlanych o prostej konstrukcji, jak: budynki mieszkalne jednorodzinne, niewielkie obiekty gospodarcze, inwentarskie i składowe".

Odpowiedź:
Projekt budowlany budynku mieszkalnego jednorodzinnego nie musi zawierać świadectwa charakterystyki energetycznej budynku.
Obowiązek sporządzenia świadectwa energetycznego dla nowych budynków powstaje dopiero na etapie składania wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie lub zawiadamiania o zakończeniu budowy.

Uzasadnienie:
Od 1 stycznia 2009 r. obowiązują znowelizowane przepisy ustawy - Prawo budowlane w zakresie m.in. świadectw charakterystyki. Wprowadzono obowiązek sporządzenia świadectwa charakterystyki energetycznej dla każdego budynku oddawanego do użytkowania oraz budynku podlegającemu zbyciu lub najmowi, a także w przypadku, gdy w wyniku przebudowy lub remontu budynku uległa zmianie jego charakterystyka energetyczna.
Dodatkowo, na etapie projektowania budynków ustawodawca wprowadził wymóg sporządzenia charakterystyki energetycznej mającego powstać obiektu.
Zgodnie z treścią znowelizowanego § 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133 z późn. zm.) projekt architektoniczno-budowlany obiektu budowlanego powinien określać: charakterystykę energetyczną obiektu budowlanego, opracowaną zgodnie z przepisami dotyczącymi metodologii obliczania charakterystyki energetycznej budynku i lokalu mieszkalnego lub części budynku stanowiącej samodzielną całość techniczno-użytkową oraz sposobu sporządzania i wzorów świadectw ich charakterystyki energetycznej, z wyjątkiem obiektów wymienionych w art. 20 ust. 3 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane, określającą w zależności od potrzeb:
a) bilans mocy urządzeń elektrycznych oraz urządzeń zużywających inne rodzaje energii, stanowiących jego stałe wyposażenie budowlano-instalacyjne, z wydzieleniem mocy urządzeń służących do celów technologicznych związanych z przeznaczeniem budynku,
b) w przypadku budynku wyposażonego w instalacje ogrzewcze, wentylacyjne, klimatyzacyjne lub chłodnicze - właściwości cieplne przegród zewnętrznych, w tym ścian pełnych oraz drzwi, wrót, a także przegród przezroczystych i innych,
c) parametry sprawności energetycznej instalacji ogrzewczych, wentylacyjnych, klimatyzacyjnych lub chłodniczych oraz innych urządzeń mających wpływ na gospodarkę energetyczną obiektu budowlanego,
d)dane wykazujące, że przyjęte w projekcie architektoniczno-budowlanym rozwiązania budowlane i instalacyjne spełniają wymagania dotyczące oszczędności energii zawarte w przepisach techniczno-budowlanych;

Obowiązek załączenia do projektu budynków świadectwa charakterystyki energetycznej nie dotyczy projektów obiektów budowlanych o prostej konstrukcji, jak: budynki mieszkalne jednorodzinne, niewielkie obiekty gospodarcze, inwentarskie i składowe.

Zgodnie brzmieniem z art. 57 ust. 1 pkt 7 ustawy - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) inwestor jest obowiązany pozyskać świadectwo charakterystyki energetycznej budynku i dołączyć je do zawiadomienia o zakończeniu budowy lub wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie wraz z innymi wymaganymi dokumentami.

Świadectwa Energetycznie

2009-01-22T11:35:00.002+01:00

Co to jest świadectwo charakterystyki energetycznej?
Ustawa z dnia 19 września 2007 r o zmianie ustawy Prawo Budowlane (Dziennik Ustaw nr. 191 z dnia 18 października 2007 r. poz. 1373) wprowadza w Polsce system świadectw energetycznych dla budynków o różnej funkcji i przeznaczeniu, ich samodzielnych części) oraz lokali mieszkalnych, a także system kontroli źródeł ciepła (kotłów) i urządzeń klimatyzacyjnych.
Przepisy ustawy wdrażają postanowienia dyrektywy 2002/91/WE Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie charakterystyki energetycznej budynków. Ta dyrektywa jest jednym z elementów polityki energetycznej UE, której celem jest ograniczenie zapotrzebowania energii, konieczne ze względu na bezpieczeństwo energetyczne i ochronę środowiska.
Świadectwo charakterystyki energetycznej to wydany przez upoważnionego specjalistę dokument, który określa wielkość zapotrzebowania energii niezbędnej do zaspokojenia potrzeb związanych z użytkowaniem budynku lub lokalu czyli energii na potrzeby ogrzewania, ciepłej wody, wentylacji i klimatyzacji.
Świadectwa energetyczne to:
- nowe źródło oceny jakości użytkowej i wartości rynkowej budynku lub lokalu,
- to obiektywna ocena cech energetycznych budynków, ich wyodrębnionych części i lokali mieszkalnych,
- to pełna świadomość jakości energetycznej budynków i lokali dla ich właścicieli, nabywców i najemców
- to impuls skłaniający do projektowania i budowy budynków energooszczędnych oraz do termomodernizacji budynków istniejących.
- to rynkowe narzędzie stymulowania oszczędności energii w budynkach i lokalach mieszkalnych
W świadectwie ocenia się wielkość zapotrzebowania na energię wynikającego z przeznaczenia i standardu budynku oraz jego systemów instalacyjnych czyli na podstawie jego stałych, obiektywnych cech, a nie na podstawie pomiaru zużycia energii, które może się zmieniać w zależności od sposobu użytkowania i zwyczajów użytkowników.
Świadectwo zawiera :
- Podstawowe dane dotyczące budynku i wielkość energii niezbędnej na potrzeby ogrzewania, ciepłej wody, wentylacji, klimatyzacji, a w przypadku budynków niemieszkalnych także energii na potrzeby oświetlenia. oraz wskaźniki porównawcze,
- Wytyczne i wskazania możliwych usprawnień dla obniżenia zapotrzebowania energii.

Dlaczego świadectwa są potrzebne?
Cechy energetyczne decydują o koszcie eksploatacji, a także mają istotny wpływ na komfort użytkowania pomieszczeń w budynkach. Dlatego dla nabywców i najemców powinna być zapewniona pełna dostępność danych charakteryzujących jakość energetyczną budynku. Wprowadzenie oceny energetycznej umożliwia dokonywanie w pełni uczciwych transakcji sprzedaży i wynajmu. Świadectwo ułatwia właścicielowi wiarygodne przedstawienie walorów budynku lub lokalu oferowanego do sprzedaży lub wynajmu, a jednocześnie dla nabywcy lub najemcy stanowi zabezpieczenie przed ewentualnymi nieujawnionymi wadami kupowanego czy wynajmowanego budynku lub lokalu.
Świadectwa energetyczne stwarzają sytuacje pełnej jawności charakterystyki energetycznej budynków dla ich właścicieli, nabywców i najemców, a także powinny: przyczynić się do stałego zmniejszania zużycia energii związanej z użytkowaniem budynków.
Świadectw powinno :
- zachęcić do projektowania i budowy budynków energooszczędnych
zachęcić do poprawy cech energetycznych budynków istniejących,
- być elementem w konkurencji rynkowej przy wynajmie i sprzedaży budynków

Z obowiązku posiadania świadectw zwolnione są budynki :
- podlegające ochronie na podstawie przepisów o ochronie zabytków;
- używane jako miejsca kultu i do działalności religijnej;
- przeznaczone do użytkowania w czasie nie dłuższym niż 2 lata;
- niemieszkalne służących gospodarce rolnej;
- przemysłowe i gospodarcze o zapotrzebowaniu na energię nie większym niż 50 kWh/m²/rok;
- mieszkalne przeznaczonych do użytkowania nie dłużej niż 4 miesiące w roku;
- wolnostojące o powierzchni użytkowej poniżej 50 m².

Korzyści związane z wydaniem świadectwa energetycznego
Właściciela budynku lub lokalu przeznaczonego do sprzedaży lub najmu ma możliwość uzyskania ceny sprzedaży lub czynszu najmu odpowiedniej do wysokiej jakości budynku czy lokalu.
Nabywca i najemca budynku lub lokalu ma wiarygodne i obiektywne informacje o charakterystyce energetycznej budynku oraz o spodziewanych kosztach eksploatacji.
Deweloper lub wykonawca nowego budynku ma możliwość uzyskania za realizację budowy ceny odpowiadającej wysokiej jakości budynku.

Przykład:
Jan Kowalski zamierza kupić dom jednorodzinny. Otrzymuje wiele ofert i wraz z ofertą cenową może przeanalizować świadectwo energetyczne, na podstawie którego może poznać charakterystykę energetyczną budynku oraz wynikające z tego koszty zużycia energii na cele ogrzewania, wentylacji i przygotowania ciepłej wody.

Oferowane są dwa podobne budynki odpowiadające wymaganiom nabywcy:
I budynek o niskiej cenie sprzedaży, ale o wysokim zapotrzebowaniu energii , czyli o wysokich kosztach eksploatacji , oraz
II budynek o wyższej cenie sprzedaży , ale o niskim zapotrzebowaniu energii czyli o niskich kosztach eksploatacji.

Kowalski ma więc pełne dane co do stanu budynków oraz kosztów ich użytkowania i może w pełni świadomie podjąć decyzję o wyborze kupowanego budynku w zależności od tego czy dla niego ważniejsza jest kwota do zapłacenia w chwili nabycia domu czy też poziom przewidywanych wieloletnich wydatków eksploatacyjnych.
Ma więc pełny obraz jakości budynku i nie czekają go tu nieprzewidziane trudności i koszty, które mogłyby wystąpić, gdyby sprzedający przedstawiał stan niezgodnie ze stanem faktycznym.
W świadectwie ma także wskazówki i informacje , które pozwalają mu rozważyć możliwości ewentualnego wprowadzenia w I budynku usprawnień po jego nabyciu.

Regulacje prawne
Podstawowym aktem prawnym dotyczącym świadectw charakterystyki energetycznej jest ustawa z dnia 19 września 2007 r o zmianie ustawy Prawo Budowlane (Dz.U.191, poz.1373). Ustawa wprowadza obowiązek sporządzania świadectw charakterystyki energetycznej, podaje rodzaje budynków w stosunku do których ten obowiązek się stawia, a także określa kto może sporządzać świadectwa.

Sporządzenie świadectwa powinien zapewnić właściciel budynku. Świadectwo powinno być udostępnione nabywcy lub najemcy budynku lub lokalu przy oddaniu budynku do użytkowania, przy sprzedaży i wynajmowaniu nowemu najemcy.

Sporządzanie świadectw charakterystyki energetycznej obowiązuje od dnia 1 stycznia 2009 r.

Ustawa ustala, że minister właściwy do spraw budownictwa wydaje:
- Rozporządzenie w sprawie sposobu przeprowadzenia i zakresu programowego szkolenia i egzaminu oraz wysokości opłat za szkolenie i egzamin.
- Rozporządzenie w sprawie metodologii obliczania charakterystyki energetycznej budynku i lokalu mieszkalnego oraz sposobu sporządzania świadectw.

Przepisy wprowadzające obowiązek wykonywania świadectwa energetycznego stanowią część art.5 Prawa Budowlanego, w związku z czym ich nieprzestrzeganie (nie wykonanie świadectwa lub wykonanie niezgodne z przepisami ustawy) podlega karze grzywny zgodnie z art. 93 pkt.1.
Jako zabezpieczenie przed nierzetelnym sporządzaniem świadectw w ustawie stwierdza się, że świadectwo charakterystyki energetycznej zawierające nieprawdziwe informacje o wielkości energii jest wadą fizyczną rzeczy w rozumieniu ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks Cywilny o rękojmi za wady.
Ten przepis powoduje, że w przypadku stwierdzenia, że świadectwo przedstawione nabywcy lub najemcy zawiera nieprawdziwe informacje o wielkości zużycia energii - właściciel sprzedający lub wynajmujący budynek lub lokal może być zmuszony do zwrotu części pobranej zapłaty lub do obniżenia wysokości czynszu ustalonej w umowie. Dalszą konsekwencją może być dochodzenie od autora nieprawidłowo opracowanego świadectwa pokrycia strat poniesionych przez właściciela na drodze sądowej.

Jakich budynków dotyczy obowiązek sporządzania świadectwa charakterystyki energetycznej?
Od 1 stycznia 2009 r. świadectwa charakterystyki będą obowiązkowe dla każdego budynku oddawanego do użytkowania oraz budynku podlegającemu zbyciu lub najmowi, a także w przypadku, gdy w wyniku przebudowy lub remontu budynku uległa zmianie jego charakterystyka energetyczna.

Przepisów tych nie stosuje się jedynie do budynków:
- podlegających ochronie na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami;
- używanych jako miejsca kultu i do działalności religijnej;
- przeznaczonych do użytkowania w czasie nie dłuższym niż 2 lata;
- niemieszkalnych służących gospodarce rolnej;
- przemysłowych i gospodarczych o zapotrzebowaniu na energię nie większym niż 50 kWh/(m2·rok);
- mieszkalnych przeznaczonych do użytkowania nie dłużej niż 4 miesiące w roku;
- wolnostojących o powierzchni użytkowej poniżej 50 m2.

Zgodnie z art. 57 ust. 1 pkt 7 ustawy - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 Nr 156 poz. 1118 z późn. zm.) inwestor jest obowiązany pozyskać świadectwo charakterystyki energetycznej budynku i dołączyć je do zawiadomienia o zakończeniu budowy lub wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie wraz z innymi wymaganymi dokumentami.

Zgodnie z art. 5 ust. 4 i 5 ustawy w przypadku budynku z lokalami mieszkalnymi lub częściami budynku stanowiących samodzielną całość techniczno-użytkową, przed wydaniem lokalu mieszkalnego lub takiej części budynku osobie trzeciej, sporządza się świadectwo charakterystyki energetycznej lokalu mieszkalnego lub części budynku, przy czym w przypadku budynków ze wspólną instalacją ogrzewczą świadectwo charakterystyki energetycznej, sporządza się wyłącznie dla budynku.

W przypadku gdy budynek lub lokal mieszkalny podlega zbyciu lub wynajmowi to zgodnie z art. 63a ust. 1 i 2 odpowiednio nabywcy lub najemcy powinno być udostępnione świadectwo charakterystyki energetycznej, o ile jest ono wymagane przepisami ustawy. Z uwagi na to, iż nie przewidziano sankcji karnej w przypadku braku przedłożenia świadectwa charakterystyki energetycznej budynku, lokalu mieszkalnego lub części budynku stanowiącej samodzielną całość techniczno-użytkową, to czy świadectwo charakterystyki energetycznej będzie udostępnione czy też nie, w praktyce zadecydują relacje rynkowe a nie przymus administracyjny

Ogrzewanie kominkowe

2008-11-03T12:57:00.007+01:00

Układy grzewcze, wykorzystujące wkład kominkowy jako źródło ciepła ciepłe powietrze jako czynnik grzewczy, nazywane są systemami Dystrybucji Gorącego Powietrza (DGP).

Kominek może służyć do ogrzewania domu, ale lepiej, by nie był jedynym źródłem ciepła. Takie ogrzewanie jest bowiem dość uciążliwe w obsłudze, ma mało efektywną regulację mocy grzewczej i stosunkowo niską sprawność spalania. Mimo to sporo osób decyduje się na użytkowanie kominka jako głównego źródła ciepła i wybiera w tym celu rozwiązania umożliwiające rozprowadzanie ciepłego powietrza po całym domu lub współpracę kominka z wodną instalacją grzewczą.

Planowanie
Lokalizacja i rodzaj kominka powinny być zawarte w projekcie domu. Do jego funkcjonowania niezbędny jest bowiem komin, który powinien być wykonany równocześnie ze stanem surowym budynku. Jeśli dom ma być ogrzewany powietrzem z kominka, w projekcie powinien być pokazany układ kanałów rozprowadzających ciepłe powietrze, przyjęty odpowiedni rodzaj stropu, a pomieszczenia – odpowiednio podwyższone, jeśli przewody rozprowadzające ciepłe powietrze mają być ukryte pod sufitem podwieszanym.

Lokalizacja kominka. Najkorzystniej jest zlokalizować kominek w centralnym punkcie domu, bo wtedy wszystkie przewody z ciepłym powietrzem będą miały zbliżoną długość. Zapewni to równomierne rozprowadzanie ciepła, zwłaszcza gdy nie będzie ono wspomagane wentylatorem wymuszającym cyrkulację.

Rodzaj komina trzeba dostosować do wielkości kominka, jego mocy grzewczej, a także usytuowania względem ścian domu. Przepisy wymagają, aby przekrój kanału dymowego był nie mniejszy niż 14 × 14 cm, a jeśli zostanie w nim zastosowany wkład kominowy, nie powinien mieć średnicy mniejszej niż 12 cm. Przekroje przyłączy do wkładów kominkowych są w rzeczywistości znacznie większe, dlatego w kominach murowanych stosuje się kanały dymowe o przekroju 14 × 27 cm lub 27 × 27 cm (wymiary wynikające z normatywnych wymiarów cegieł). Kominy prefabrykowane powinny mieć średnicę 18–20 cm.

Konstrukcję komina odprowadzającego dym z kominka dobiera się stosownie do jego lokalizacji z uwzględnieniem tego, czy będą w nim też inne kanały – spalinowe lub wentylacyjne. Jeśli kominek przylega do ściany konstrukcyjnej lub prowadzone są w nim liczne kanały, najczęściej wybiera się komin murowany. Wbudowany w ścianę komin jest wtedy stosunkowo tani i łatwo wykończyć jego górny odcinek wystający ponad dach domu.Gdy komin ma służyć tylko do odprowadzania dymu z kominka, lepszym rozwiązaniem będzie konstrukcja z elementów prefabrykowanych, które są dostosowane do odprowadzania spalin o wysokiej temperaturze. Powinny to być elementy zespolone, zawierające nie tylko kanał dymowy, ale również wentylacyjny – niezbędny do bezpiecznego użytkowania kominka.
Dyskusyjne jest natomiast wyposażanie kominów murowanych w żaroodporne wkłady stalowe. Jeśli umiejętnie pali się w kominku, a komin jest starannie wymurowany z cegieł dobrej jakości, wkład nie jest konieczny. Jedynie do kominka z płaszczem wodnym – ze względu na niższą temperaturę spalin i możliwość skraplania się (kondensacji) pary wodnej – wyposażenie komina we wkład jest w pełni uzasadnione.

Jak funkcjonuje system Dystrybucji Gorącego Powietrza, czyli DGP

Wada ogrzewania powietrznego polega na rozprowadzaniu po domu ogrzanego powietrza. Jeśli źródłem ciepła jest kominek, ogrzewa się ono opływając obudowę wkładu kominkowego, po czym przez rozdzielacz i system rur rozprowadzających zakończonych anemostatami (czyli nawiewnikami) dopływa do poszczególnych pomieszczeń. Schłodzone, przemieszcza się ku dołowi i otworami w obudowie powraca do kominka dzięki naturalnemu ciągowi lub też wymuszeniu takiego ruchu pracą wentylatora.
Warunkiem funkcjonowania tego ogrzewania jest zatem swoboda przepływu powietrza na drodze pomieszczenia – kominek. Aby zapewnić tę swobodę, w drzwiach wewnętrznych montuje się kratki, wierci otwory lub podcina dolną krawędź skrzydeł.
Ze względu na możliwość przenoszenia zapachów, wlotów powietrza grzewczego nie umieszcza się w w.c. ani w kuchni i zapewnia w tych pomieszczeniach inny sposób ogrzewania. Wadę powietrznego ogrzewania kominkowego, jaką jest unoszenie kurzu, można w pewnym stopniu ograniczyć, montując filtr na wentylatorze.
Ogrzewanie z DGP może również funkcjonować w systemie zamkniętym, jeśli do pomieszczeń doprowadzone są po dwie rury – jedna z nawiewem ciepłego powietrza, a druga odprowadzająca powietrze schłodzone z powrotem do kominka. Nie trzeba wtedy wykonywać podcięć pod drzwiami ani montować w nich tulei. Nie eliminuje to jednak problemów z rozchodzeniem się zapachów i kurzu.
Zależnie od rozległości instalacji rozprowadzającej (odległości wylotów powietrza od kominka) system może pracować w tzw. obiegu grawitacyjnym lub z wymuszoną wentylatorem cyrkulacją powietrza. Grawitacyjnie można rozprowadzać powietrze pod warunkiem, że poziome odcinki rur nie przekraczają 3–4 m; dotyczy to niewielkich domów, w których kominek umieszczony jest w centralnym miejscu.
Większe możliwości zapewnia wymuszony obieg powietrza, w którym odpowiednio dobrany wentylator umożliwia pokonanie oporów przepływu w dłuższych odcinkach rur. Jednak jego praca uzależniona jest od dopływu prądu (podczas awarii sieci elektrycznej ogrzewanie praktycznie nie działa), a także jest źródłem hałasu, mniej lub bardziej słyszalnego zależnie od jego umiejscowienia i jakości.

Jak rozprowadzić rury
Ogrzewanie kominkiem z systemem DGP powinno być zaprojektowane przez fachowca. W dokumentacji powinny być określone przekroje rur, lokalizacja ich wylotów, wydajność wentylatora oraz nastawy poszczególnych anemostatów i przepustnic. Po uruchomieniu instalacja wymaga regulacji wydajności ogrzewania.
W zależności od tego, jakiego przepływu powietrza wymaga dane pomieszczenie, ustawiane jest odpowiednie stałe otwarcie przepustnicy. W trakcie użytkowania instalacji przepływ powietrza reguluje się anemostatami lub kratkami nawiewnymi.
W montażu instalacji DGP najwięcej kłopotów sprawia rozprowadzenie rur dużej średnicy (80–140 mm). Ich wyloty powinny znaleźć się w pobliżu okien, co zapewnia w miarę równomierny rozkład temperatury w pomieszczeniu. Mogą być one umieszczane w suficie lub ścianach, a na piętrze i poddaszu – w podłodze. Można je prowadzić na kilka sposobów zależnie od konstrukcji domu i etapu robót, na jakim planujemy instalację ogrzewania powietrznego:
- w domu parterowym z poddaszem nieużytkowym najłatwiej rozprowadza się rury na strychu; otula się je grubą warstwą wełny mineralnej, a wyloty przeprowadza przez sufit;
- w budynkach, w których są stropy z pustaków, do ułożenia rur można wykorzystać kanały w tych pustakach; umożliwiają one wprowadzenie rur o średnicy 12–14 cm. Wymagać to będzie rozkucia miejsc ich wylotów i zabezpieczenia na czas betonowania;
- w pomieszczeniach z sufitem podwieszanym przewody rozprowadzić można nad nim. Nie powinny one jednak leżeć na konstrukcji stelaża, gdyż powodowałoby to miejscowe przegrzewanie płyt sufitowych i mogłoby ułatwić rozchodzenie się szumów związanych z przepływem powietrza;
- w domach już wykończonych rury rozprowadzające ciepłe powietrze najłatwiej ułożyć po wierzchu ścian i obudować płytami gipsowo-kartonowymi.
Rury.

W systemie powietrznego ogrzewania kominkowego stosuje się głównie elastyczne rury aluminiowe typu flex, które dzięki giętkości i możliwości rozciągania umożliwiają zmianę kierunku przebiegu instalacji bez konieczności montowania. W nieogrzewanych pomieszczeniach (np. na nieużytkowym poddaszu) rury te wymagają izolacji cieplnej otuliną z wełny mineralnej (można stosować gotowe rury izolowane lub samodzielnie je przykrywać).
Izolacja ta stanowi zarazem ochronę stykających się z przewodami elementów przed nadmiernym nagrzewaniem się, jest także izolacją akustyczną, ograniczającą przenikanie do wnętrz mieszkalnych szumów i drgań z instalacji. Do rozprowadzenia gorącego powietrza stosuje się też sztywne kanały płaskie o przekroju prostokątnym, umożliwiające prowadzenie np. w warstwie podkładów podłogowych. Przejście z jednego systemu kanałów na drugi wymaga użycia odpowiednich złączek przejściowych.

Wentylator, filtry, rozdzielacz
Jeśli ogrzewanie kominkowe ma pracować w systemie cyrkulacji wymuszonej, niezbędne jest zamontowanie wentylatora (nazywanego też turbiną) przetłaczającego powietrze. Wentylator taki można zamontować dwojako:
- na doprowadzeniu powietrza do kominka – wtedy wtłacza je do obudowy wkładu kominkowego (tzw. turbina zimna),
- na wylocie powietrza gorącego (turbina gorąca).

Turbinę zimną można montować w obudowie kominkowej (u dołu) pod warunkiem, że ta jest szczelna, aby wtłaczane powietrze nie wydostawało się na zewnątrz. Wkład kominkowy musi więc mieć zamykane otwory cyrkulacji powietrza, a nie wszystkie modele spełniają ten warunek.
Zaletą takiej lokalizacji wentylatora jest to, że pracuje w niższej temperaturze, co ma znaczenie dla jego trwałości, łatwiejszy jest także dostęp do niego w razie konieczności wymiany czy naprawy. Wkłady kominkowe przystosowane do takiego systemu nadmuchu wyposażone są najczęściej w dystrybutor gorącego powietrza, do którego podłącza się bezpośrednio rury rozprowadzające.

Turbinę gorącą – czyli wariant częściej stosowany – umieszcza się na wylocie powietrza z kominka: w takim miejscu, by zapewniony był do niej łatwy dostęp. Można ją umieścić na strychu, poddaszu lub w okapie kominka z dostępem od tyłu. Wydajność takich wentylatorów – zależnie od rozległości instalacji i mocy grzewczej – zawiera się w granicach od 300 do 800 m3/h. Ogrzane powietrze zasysane jest jedną rurą zbiorczą z obudowy kominka, a na wylocie z wentylatora montuje się rozdzielacz kierujący strumienie powietrza do poszczególnych pomieszczeń.

Niekiedy, choć jest to wariant bardziej hałaśliwy, do nadmuchu ciepłego powietrza stosuje się nie jeden wentylator centralny, ale kilka mniejszych zamontowanych bezpośrednio na wylocie powietrza do pomieszczenia. Zaletą takiego rozwiązania jest łatwość sterowania intensywnością nawiewu przez płynną regulację obrotów wentylatora.

Filtr.
System DGP powinno się wyposażyć w filtr, który pochłaniać będzie kurz przemieszczający się wraz z powietrzem cyrkulacyjnym. Filtry takie połączone są najczęściej bezpośrednio z wentylatorem i muszą być łatwo dostępne ze względu na konieczność okresowego czyszczenia. Są to najczęściej filtry z wkładem metalowym, odpornym na wysoką temperaturę; można je myć np. w zmywarce. Zamontowanie filtru powoduje jednak tłumienie przepływu powietrza, co trzeba uwzględnić przy doborze wentylatora.

*instalacja grawitacyjna systemu DGP w budynkach wysokich i wąskich

*W dużych domach do Dystrybucji Gorącego Powietrza potrzebny jest wentylator wymuszający jego przepływ

System Dystrybucji Gorącego Powietrza powinien być tak wyregulowany, aby pomieszczenia nagrzewały się wystarczająco powietrzem o możliwie niewysokiej temperaturze (zgodnie z przepisami – nie wyższej niż 45°C) i napływającym z nawiewników bez wywoływania odczuwalnych podmuchów. Nadmierna intensywność wypływu powietrza byłaby odczuwana jako dyskomfort, potęgowany jeszcze zwiększeniem hałaśliwości instalacji.

Parametry pracy ogrzewania kominkowego – temperatura i intensywność przepływu powietrza – powinny być podane w projekcie instalacji, ale w trakcie użytkowania konieczne są korekty ze względu na trudne do przewidzenia zmiany warunków pracy.
Aby doprowadzić do pomieszczenia moc grzewczą 1 kW, trzeba by zapewnić napływ w ciągu godziny 120 m3 powietrza ogrzanego do temperatury max. 45°C. Jeśli zapotrzebowanie budynku wynosi 7–8 kW, wymagałby napływu ok. 1000 m3 powietrza w ciągu godziny. Takiej wydajności nie zapewni nawet bardzo duży wentylator. Jest to dość istotne ograniczenie w możliwościach grzewczych systemu DGP.

*Sposób rozprowadzania powietrza ogrzanego przez kominek (system DGP)

Jeśli ogrzewanie byłoby niedostateczne, trzeba by albo podnosić temperaturę powietrza grzewczego (wbrew przepisom), albo zwiększyć intensywność jego napływu (co odbije się na komforcie). Dlatego dom ogrzewany kominkiem powinien mieć bardzo dobrą izolacyjność cieplną: przyniesie to nie tylko oszczędności na paliwie, ale zapewni większy komfort użytkownikom ogrzewania. Zmniejszy bowiem zapotrzebowanie budynku na ciepło zarówno podczas silnych mrozów, jak i w pozostałych okresach sezonu grzewczego, co umożliwi obniżenie najważniejszych parametrów ogrzewania, czyli temperatury i przepływu powietrza.
Regulację mocy ogrzewania zależnie od rzeczywistych warunków uzyskujemy głównie przez zmianę intensywności palenia w kominku, przy zachowaniu stałego przepływu. Niekiedy potrzebna jest jednak regulacja ilości przepływającego powietrza, na przykład wstępne ustawienie przepływów czy też wyłączenie niektórych pomieszczeń z ogrzewania.
Do tego celu służą przepustnice montowane na poszczególnych odnogach systemu orurowania. Obrotowe klapki umieszczone w ukrytych w rurach w stropie lub za ekranami na ścianach i połączone z elastycznymi cięgnami umożliwiają tłumienie bądź zwiększanie przepływu powietrza.
Do dokładnej regulacji przepływu służą anemostaty, czyli nawiewniki z regulowaną szczeliną, przez którą wypływa powietrze.

Uwaga: Nadmierne zdławienie przepływu powietrza powoduje wzrost hałaśliwości nawiewu, co jest niepożądane zwłaszcza w sypialni.

Jaki układ?

Wkład kominkowy dobiera się zazwyczaj ze względu na moc, a także wygląd zewnętrzny. Teoretycznie, moc nominalna kominka powinna odpowiadać zapotrzebowaniu na moc grzewczą w konkretnym budynku. Jednak kominek to nie kocioł gazowy i stałe utrzymywanie mocy nominalnej jest praktycznie niemożliwe.
Ze względu na to, że do funkcjonowania ogrzewania kominkowego potrzebna jest praca związana z rozpalaniem i podtrzymywaniem ognia, powinniśmy też zwracać uwagę na niżej wymienione cechy wkładu, wpływające na wygodę obsługi.Wielkość komory spalania. Do większej komory rzadziej można dorzucać drewno i oddaje ciepło przez dłuższy czas niż mała komora.

Szyber.

Zamontowany w czopuchu (część stanowiąca połączenie otworów wylotowych spalin z kanałami kominowymi) powinien umożliwiać przymykanie kanału dymowego.
Doprowadzenie powietrza. Oprócz powietrza, które po ogrzaniu rozprowadzone jest po domu, do kominka musi być doprowadzone również to konieczne do procesu spalania. Są na to dwa sposoby:
- przez nawiewniki okienne powietrze wpływa do pomieszczenia, w którym stoi kominek, a następnie – pod palenisko przez otwór znajdujący się pod drzwiczkami kominka
- powietrze doprowadzone jest bezpośrednio kanałem z zewnątrz domu pod palenisko.
Obudowa. Niezależnie od walorów estetycznych trzeba zapewnić dobrą izolację cieplną wkładu, aby obudowa nie nagrzewała się nadmiernie.

Kominek z płaszczem wodnym
Instalacja kominka z płaszczem wodnym ma sens jedynie wtedy, gdy w domu ma być zainstalowane ogrzewanie wodne zasilane z innego źródła (kocioł węglowy, gazowy), a kominek będzie służył jedynie jako element wspomagający główne urządzenie grzewcze.
Przemawia za tym przede wszystkim rachunek ekonomiczny – instalacja grzewcza musi być taka sama jak przy zasilaniu z kotła. Z tych samych względów nie jest wskazane, by kominek był jedynym źródłem ciepła, bo efektywność i możliwości regulacji ogrzewania kominkowego są znacznie mniejsze niż instalacji zasilanej kotłem. Takie rozwiązanie jest uzasadnione jedynie jako przejściowe – np. w sytuacji, gdy nie ma miejsca na kotłownię, ale w perspektywie można będzie zamontować kocioł gazowy w kuchni czy łazience.
Kominek z płaszczem wodnym musi być podłączony zgodnie z przepisami do otwartego systemu ogrzewania, a więc nie może bezpośrednio zasilać ogrzewania podłogowego czy też grzejników panelowych. Choć niektóre kotły wyposażone są w układy zabezpieczenia przed nadmiernym wzrostem temperatury wody, to formalnie też wymagają one podłączenia do systemu otwartego.
Oczywiście nie eliminuje to możliwości współpracy z instalacją zamkniętą (ciśnieniową), ale wymaga zamontowania wymiennika ciepła oddzielającego obieg kotłowy od grzejnikowego, a także rozbudowania układu regulacji.
Do miejsca zainstalowania kominka z płaszczem wodnym musimy doprowadzić rury – nie tylko instalacji c.o., ale również wodociągowe i kanalizacyjne: do napełniania instalacji i odprowadzania wody z przelewu otwartego naczynia wzbiorczego, aby umożliwić działanie układu zabezpieczającego instalację przed przegrzaniem. Układ ten powoduje otwarcie sterowanego termostatem zaworu, przez który przepływa woda wodociągowa. Schładza ona płaszcz kominka i odpływa do kanalizacji.
Teoretycznie kominek z płaszczem wodnym może podgrzewać wodę użytkową. Konieczne wtedy będzie zamontowanie zasobnika ciepłej wody z wężownicą zasilaną z instalacji c.o. Jeśli kominek ma być jedynym źródłem ciepła, układ taki będzie mało komfortowy w użytkowaniu, gdyż dłuższe przerwy palenia w kominku spowodują wystudzenie wody, a gdy będzie potrzebna, jej nagrzewanie będzie trwać dość długo.

Oczyszczalnia ścieków czy szambo?

2008-08-12T09:54:00.005+02:00

Ścieki można odprowadzać do szamba lub zbudować przydomową oczyszczalnię ścieków – jeśli pozwalają na to warunki. Konkretny sposób może być również narzucony w pozwoleniu na budowę, w związku z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Budowa szczelnego zbiornika szamba lub przydomowej oczyszczalni ścieków jest możliwa tylko na wybranych terenach. Decydujące znaczenie ma usytuowanie szamba czy oczyszczalni oraz warunki gruntowo-wodne panujące na działce.

*usytuowanie oczyszczalni

Oczyszczalnie można budować tylko na działkach odpowiedniej wielkości, spełniających określone warunki gruntowe. Najistotniejszymi ograniczeniami są wymagane przepisami odległości od studni, zarówno tej – zlokalizowanej na własnej działce, jak i na sąsiednich.
Minimalna odległość zbiornika wstępnego oczyszczania od studni powinna wynosić przynajmniej 15 m, a w ciągu drenów rozsączających – przynajmniej 30 m. Gdy będziemy chcieli zastosować powierzchniowe złoże filtracyjne odległość nie będzie mogła być mniejsza niż 70 m.

*usytuowanie szamba

Zgodnie z przepisami szambo powinno być oddalone o minimum 5 m od okien i drzwi budynku mieszkalnego, 15 m od studni oraz 7,5 m od granicy działki, drogi czy chodnika. Odległości te można zmniejszać do 5 i 2 m, ale tylko na terenie zabudowy jednorodzinnej, za zgodą urzędu gminy – wydaną w porozumieniu z wojewódzkim inspektoratem sanitarnym.

Warunki gruntowo-wodne - oczyszczalnia
Oczyszczalnia z drenażem rozsączajacym, zaliczana do najpopularniejszych, wymaga dużej powierzchni oraz odpowiedniego rodzaju gruntu i poziomu wody gruntowej na działce. Najlepiej sprawdzi się grunt piaszczysty lub gliniasto piaszczysty, a poziom wody gruntowej powinien znajdować się średnio co najmniej 1,5 m poniżej miejsca ułożenia drenów.
Przy ustalaniu poziomu wody gruntowej powinniśmy uwzględnić jej najwyższy stopień, ze względu na zależne od pory roku różnice w jej wysokości. Określenie warunków gruntowo-wodnych najlepiej zlecić fachowcom.
Oczyszczone ścieki mogą być odprowadzane do gruntu, pobliskiej rzeki czy rowu melioracyjnego. Rolę tę może pełnić także studnia chłonna. W praktyce ścieki z przydomowych oczyszczalni najczęściej odprowadza się do gruntu.

Warunki gruntowo-wodne - szambo
Szambo jest szczelnym zbiornikiem, więc można go stawiać na różnych gruntach. Na terenach o wysokim poziomie wód gruntowych pewne problemy z posadowieniem mogą stwarzać zbiorniki z tworzywa sztucznego, które po opróżnieniu mogą zostać wypchnięte ku górze na skutek wyporu hydrostatycznego. W takich warunkach lepiej instalować zbiorniki betonowe.

Jak działa oczyszczalnia
Przydomowe oczyszczalnie ścieków działają na zasadzie mechanicznego, chemicznego i biologicznego usuwania zanieczyszczeń z brudnej wody napływającej z domowej instalacji kanalizacyjnej. Niezależnie od typu oczyszczalni proces oddzielania zanieczyszczeń przebiega niemal identycznie. W pierwszym etapie – w wyniku sedymentacji, czyli opadania składników cięższych od wody – oddzielają się cząstki stałe.
Kolejny etap, to beztlenowy rozkład ścieków, w którym następuje częściowe rozłożenie związków organicznych. Wstępnie oczyszczone ścieki poddawane są następnie procesowi rozkładu tlenowego, dzięki któremu ostatecznie redukowane są zawarte w nich zanieczyszczenia.
Redukcja zanieczyszczeń w dwóch pierwszych etapach przebiega najczęściej w zbiorniku gnilnym (tzw. osadniku) o pojemności odpowiadającej trzydniowej objętości ścieków. Ostatni etap oczyszczania, zależnie od typu oczyszczalni, może odbywać się w gruncie, w złożu filtracyjnym mineralnym bądź biologicznym lub w zbiornikach napowietrzanych.

Oczyszczalnia to inwestycja mająca znaczenie dla ochrony środowiska, można więc ubiegać się o dofinansowanie jej budowy z funduszy gminnych (decyzja w tej sprawie zależy od zasobów finansowych gminy) albo starać się o preferencyjne kredyty.

Jak działa szambo
Gdy warunki nie pozwalają na odprowadzanie oczyszczonych (w oczyszczalni) ścieków do gruntu czy rzeki wówczas bezodpływowy zbiornik na ścieki jest jedynym możliwym do zastosowania rozwiązaniem. Powinniśmy pomyśleć o nim także w sytuacji, gdy w domu powstaje mało ścieków i nie opłaca się budować przydomowej oczyszczalni albo trudno zapewnić jej właściwe działanie. Szambo powinno być szczelne – tylko wtedy jest niegroźne dla środowiska, w tym zwłaszcza dla wód podziemnych.
Skład ścieków sprawia, że jest to bomba fermentujących substancji organicznych, bakterii i wirusów chorobotwórczych. W wyniku beztlenowego rozkładu ścieków powstaje dwutlenek węgla oraz tworzą się toksyczne gazy. Ich stężenie może być bardzo wysokie, a przy złej wentylacji nawet zagrażające życiu.
Gazy gromadzą się przede wszystkim w błotnistym osadzie na dnie zbiornika – już lekkie stąpnięcie na niego wystarczy, by stężone gazy uniosły się. Zatrucie może nastąpić natychmiast – nie wolno w związku z tym wchodzić do zbiornika, który nie został odpowiednio przewietrzony i oczyszczony ze ścieków. Aby zapewnić dobrą wentylację, wszystkie bezodpływowe zbiorniki na ścieki powinny mieć odpowietrzenie wyprowadzone co najmniej 0,5 m ponad poziom terenu.
Najczęściej jest to rura (zakończona wywiewką) średnicy 110 mm. W zbiornikach bez otworów wentylacyjnych (chociażby niewielkich w pokrywie), tworzy się ciśnienie i dochodzi do wtłaczania nieprzyjemnych zapachów do domu przez syfony przy urządzeniach sanitarnych – zlewozmywakach, umywalkach czy wannach.

Jeżeli wiemy już, który sposób odprowadzania nieczystości bardziej nam odpowiada, możemy zdecydować się na konkretne rozwiązanie.

Pora na decyzję - oczyszczalnia
Wybór rodzaju oczyszczalni zależy od powierzchni, jaką można przeznaczyć pod jej budowę, rodzaju gruntu oraz możliwości usuwania oczyszczonej wody.

Z drenażem rozsączającym (najbardziej popularna); ścieki, po wstępnym oczyszczeniu w osadniku gnilnym, kierowane są w niej do systemu rur drenażowych zakopanych w gruncie. To rozwiązanie jest najtańsze i praktycznie nie wymaga obsługi, ale można je stosować tylko w gruntach o dobrej przepuszczalności i z poziomem wód gruntowych niższym niż 1,5 m. Jest to jedyny typ oczyszczalni, która nie wymaga budowania studni chłonnych ani zapewnienia innego sposobu odprowadzania oczyszczonych ścieków. We wszystkich innych typach oczyszczalni konieczne jest zbudowanie studni chłonnej, do której będą one odprowadzane.

Inne typy oczyszczalni; na gruntach o niskiej przepuszczalności lub wysokim poziomie wód gruntowych do doczyszczania ścieków budowane są złoża filtracyjne z materiałem mineralnym lub botanicznym – tzw. oczyszczalnie korzeniowe. Istnieją również zajmujące bardzo niewiele miejsca oczyszczalnie kompaktowe ze złożami zraszanymi lub typu SBR (z osadem czynnym).

Wymagają one jednak wyposażenia w pompy i napowietrzacze, czyli zasilania oczyszczalni prądem. Oczyszczalnie te z reguły buduje się ze studnią chłonną, którą wykonuje się najczęściej z kręgów betonowych o średnicy 1 m. Musi ona sięgać do warstwy przepuszczalnej gruntu; na tym poziomie na jej dnie układa się filtr żwirowy. Studnia musi gwarantować chłonność umożliwiającą odebranie wody wypływającej z oczyszczalni.

Niekiedy wodę z oczyszczalni wykorzystuje się do podlewania ogrodu i wtedy trzeba zbudować dodatkowy zbiornik do jej przechowywania. Rzadko istnieje możliwość odprowadzenia wody do wód otwartych (stawu, jeziora, rzeki). Na takie odprowadzanie należy uzyskać pozwolenie wodno-prawne.

Pora na decyzję - szambo

Bezodpływowe zbiorniki na nieczystości ciekłe najczęściej wstawia się jako gotowe do wykopu, wykonane z żelbetu lub tworzywa. Producenci gwarantują ich szczelność, a operacja ich ustawienia polega na wykonaniu wykopu, wstawieniu zbiornika i podłączeniu rur oraz przysypaniu zbiornika.

W przeliczeniu - szambo
Wybudowanie szamba jest relatywnie tanie, lecz częste zamawianie wozu asenizacyjnego już nie, dlatego po uwzględnieniu kosztów eksploatacji korzystniejsze okazuje się często zainwestowanie w budowę oczyszczalni, której wyższy koszt inwestycyjny bardzo szybko się zwraca.
Poniżej porównujemy koszty budowy i eksploatacji szamba i przydomowej oczyszczalni z drenażem rozsączającym

Koszty wybudowania szamba o pojemności 10 m3 (zbiornik betonowy lub z tworzyw sztucznych z instalacją) wynoszą około 5 tys. zł, przy czym koszt robocizny zależy od warunków terenowych i gruntowych, od użytego sprzętu mechanicznego oraz liczby zatrudnionych osób.
Wywóz ścieków, który powinien odbywać się co dwa tygodnie, kosztuje średnio od 140 do 160 zł – różnice w cenie zależą od regionu. Czteroosobowa rodzina, która zamawia wywóz ścieków zgodnie z przepisami, to znaczy raz na dwa tygodnie, (w ciągu dwóch tygodni zapełnia zbiornik, czyli 10 m3) wyda na to miesięcznie średnio 300 zł, a rocznie – 3600 zł.

W przeliczeniu - oczyszczalnia
Najtańszym i najwygodniejszym rodzajem oczyszczalni jest drenaż rozsączający ze wstępnym oczyszczaniem w osadniku gnilnym. Zbiornik z utwardzonego polietylenu lub laminatu poliestrowo-szkalnego oraz urządzenia dodatkowe kosztują od 2000 do 5000 zł. Do tego dodać należy koszty związane z posadowieniem zbiornika i rozprowadzeniem rur – ok. 2500 zł. Wywóz osadów ze zbiornika, który należy przeprowadzać raz na rok lub raz na dwa lata, wynieść może od 100 do 350 zł rocznie. Czyszczenie lub wymiana filtrów, to wydatek od 20 do 200 zł rocznie.
Z wyliczeń tych wynika, że choć koszty inwestycyjne związane z budową oczyszczalni są wyższe (5000 zł – szambo, 7500 zł – oczyszczalnia z drenażem rozsączającym) to znaczne różnice w samych kosztach eksploatacyjnych są na tyle duże (ok. 3600 zł – szambo, ok. 550 zł – oczyszczalnia), że ta pierwsza inwestycja jest dużo bardziej ekonomicznie opłacalna.

Formalności
Lokalizacja szamba powinna być zaznaczona na planie zagospodarowania działki, stanowiącym załącznik do pozwolenia na budowę. Jeśli tak było, można zbudować szambo bez żadnych dodatkowych formalności. Jeżeli zbiornika nie było na planie, zamiar jego zbudowania trzeba zgłosić w starostwie, a po zbudowaniu przeprowadzić inwentaryzację powykonawczą. Ta sama procedura obowiązuje inwestora, który buduje przydomową oczyszczalnię ścieków o wydajności do 7,5 m3.

Zgłoszenie należy złożyć co najmniej 30 dni przed planowanym terminem rozpoczęcia robót budowlanych; powinno ono określać rodzaj, zakres i sposób ich wykonywania oraz datę rozpoczęcia. Do zgłoszenia trzeba załączyć oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a także niezbędne szkice lub rysunki.

Podsumowanie
Pod względem komfortu obsługi, jak i kosztów związanych z usuwaniem ścieków, korzystniejszym rozwiązaniem jest dobrze zaprojektowana i wykonana przydomowa oczyszczalnia ścieków. Jest ona lepszym rozwiązaniem także z innego powodu, otóż po wybudowaniu sieci kanalizacyjnej gmina może wyegzekwować, w stosunku do właścicieli nieruchomości wyposażonych w szamba, obowiązek przyłączenia się do sieci (jeśli taką klauzulę zawierały warunki pozwolenia na budowę – na co warto zwrócić uwagę przy okazji wyboru: szambo czy oczyszczalnia). Nie ma takiego obowiązku, jeżeli nieruchomość jest wyposażona w przydomową oczyszczalnię ścieków spełniającą wymagania określone w odrębnych przepisach.

Ściany jedno-, dwu-, trójwarstwowe - zalety i wady.

2008-05-29T09:36:00.003+02:00

Ściany jednowarstwowe - to propozycja dla niecierpliwych i oszczędnych. Takie ściany nie wymagają ocieplenia, ale ciepłego i wytrzymałego materiału, dlatego buduje się ją z ceramiki poryzowanej (pustaki grubości 38-50 cm); betonu komórkowego (bloczki podstawowe grubości 36,5 lub 40 cm oraz z bloków modułowych odmiany 400 lub 500); lub keramzytobetonu (bloczki grubości od 30 do 36,5 cm.).
Muruje się je na cienkowarstwowe zaprawy klejowe (w przypadku elementów o dużej dokładności wymiarowej) lub ciepłochronne. By zapobiec ucieczkom ciepła, wszelkie ubytki w ścianie uzupełnia się materiałami zapewniającymi dobrą izolacyjność. Ściany wykańcza się tynkiem tradycyjnym lub cienkowarstwowym.

Zalety:
- łatwość i szybkość wznoszenia oraz prostota konstrukcji;
- szeroka gama dostępnych materiałów do budowy (ceramika poryzowana, lekkie odmiany betonu komórkowego, pustaki keramzytobetonowe oraz bloczki zespolone z wbudowaną wkładką styropianową);
- nie wymagają dodatkowego ocieplenia – termoizolacyjność ściany zapewnia jej materiał murowy, współczynnik przenikania ciepła na poziomie 0,3-0,35 W/(²K).

Wady:
- właściwości użytkowe takiej ściany są przeciętne, stanowią bowiem kompromis pomiędzy potrzebą zapewnienia odpowiedniej ciepłochronności a wymaganą nośnością materiału ściennego;
- kruchość materiału oraz konieczność zatrudnienia wykwalifikowanej ekipy - murarze muszą mieć doświadczenie we wznoszeniu ścian jednowarstwowych, ponieważ łączenie bloczków na cienkie spoiny wymaga wyjątkowej precyzji nie znanej w tradycyjnym murowaniu;
- wymagają szerszych fundamentów niż ściany dwuwarstwowe;
nadproża, wieńce, filary, słupki ścianki kolankowej wymagają docieplenia – jeśli wykona się je nieumiejętnie, dochodzi do powstania mostków termicznych.

Ściany dwuwarstwowe - to popularne rozwiązanie łączące zalety ściany jedno- i trójwarstwowej. Składają się z warstwy nośnej i ocieplenia . Można je murować z każdego materiału, przy czym warstwa nośna musi mieć 15-30 cm. Grubość izolacji (12-20 cm) dyktuje współczynnik przenikania ciepła U, który nie może przekraczać 0,3 W/(²K).
Przegrody dwuwarstwowe potrafi wybudować każda ekipa. Najpierw muruje się warstwę nośną, a potem – od strony zewnętrznej – mocuje się system ocieplenia (na klej, rzadziej kołki lub na ruszcie metalowym bądź drewnianym). Ściany wykańcza się tynkiem lub okładziną. Ścianę nośną muruje się z: ceramiki zwykłej, grubości 19-28,8 cm (pustak MAX, SZ, U, cegła kratówka, modularna); ceramiki poryzowanej – bloczki i cegły grubości 18,8-30,6 cm; betonu komórkowego – bloczki podstawowe odmiany 600 lub 700 i grubości 18-24 cm; keramzytobetonu – grubości 17,5-24 cm i silikatów – bloczki grubości 18-24 cm.

Ścianę dwuwarstwową można ocieplić na dwa sposoby: metodą lekką mokrą – mocując do niej płyty styropianowe grubości 10-12 cm na zaprawę klejową lub za pomocą łączników z tworzywa, lub też metodą lekką suchą – czyli wełną mineralną na ruszcie drewnianym przytwierdzonym do ściany. Ta druga metoda pozwala zwiększyć grubość ocieplenia, co w przypadku styropianu jest niewskazane.
Metoda lekka mokra pozwala wykończyć elewację tynkiem cienkowarstwowym na siatce (przy czym pewnym mankamentem jest podatność warstwy elewacyjnej na uszkodzenia mechaniczne), lekka sucha zaś ogranicza wachlarz możliwości do okładzin elewacyjnych mocowanych do rusztu (np. siding czy szalówka drewniana).

Zalety:
- wznosi się ją stosunkowo prosto, a specyfika budowy umożliwia dzielenie inwestycji na dwa etapy: i ocieplenie, i wykończenie elewacji w następnym sezonie;
- współczynnik przenikania ciepła U=0,25-0,3 W/(²K);
znacznie łatwiej, dzięki warstwie izolacji, uzyskać jednolitą ciepłochronność na całej powierzchni przegrody;
- warstwę nośną w ścianie dwuwarstwowej można wznieść z niemal każdego materiału (pustaki keramzytobetonowe lub ceramiczne - tradycyjne bądź poryzowane, bloczki silikatowe, beton komórkowy);
- materiały są mniej kruche, a wszelkie ubytki powstałe podczas uszkodzeń mechanicznych można uzupełnić zaprawą;
- dobrze ułożona warstwa ocieplenia wyeliminuje ewentualne mostki termiczne powstałe przy wznoszeniu ścian;
- fundamenty mogą być znacznie węższe niż pod ścianę jednowarstwową – oszczędzamy na materiałach i robociźnie;
- łatwiej prawidłowo wykonać i ocieplić wieńce i nadproża ściany dwuwarstwowej – ich izolacja jest przedłużeniem izolacji ściany.

Wady:
- metoda czasochłonna;
- konieczne jest optymalne dobranie grubości i rodzaju ocieplenia (styropian czy wełna mineralna), zbyt duża grubość (powyżej 25 cm) podnosi znacznie koszty budowy, ocieplenie grubsze o 2 cm, to powiększenie kosztów o 3 zł na 1 ², a grubsze o 10 cm, to wzrost kosztów o 20 zł za 1²;
- ściany dwuwarstwowe zazwyczaj wymagają spoinowania poziomego i pionowego – wymaga to więcej pracy i zużywa się więcej zaprawy.

Ściana trójwarstwowa - to najbardziej pracochłonny wariant ściany zewnętrznej. Jej zbudowanie wymaga od wykonawcy doświadczenia i dokładności, a od inwestora – cierpliwości. Wbrew obiegowej opinii ściana taka nie musi być droga, dzięki odpowiedniej konfiguracji materiałów może okazać się nieznacznie droższa, a czasem nawet tańsza od rozwiązań alternatywnych.

Jako ocieplenie najczęściej wykorzystywane są płyty styropianowe klejone do muru (przy czym grubość ich warstwy może być większa, niż w ścianie dwuwarstwowej – 15-20 cm), a rzadziej wełna mineralna, jej ułożenie wymaga bowiem większej dokładności i zachowania pomiędzy nią a warstwą elewacyjną szczeliny powietrznej dla odprowadzenia ewentualnej wilgoci (służą temu talerzyki dociskowe na szpilkach mocujących wełnę do warstwy nośnej).

Osłonowa ścianka elewacyjna musi być konstrukcyjnie połączona ze ścianą nośną kotwami rozmieszczonymi co ok. 0,5 m w pionie i poziomie (najlepiej użyć do tego gotowych łączników ze stali nierdzewnej), w przypadku budowy w dwóch etapach należy zatem pamiętać o wmurowaniu w spoiny i wyprowadzeniu ze ściany nośnej odpowiedniej ich liczby. Ściankę elewacyjną można wykonać „na gotowo” – z elewacyjnych bloczków betonowych, łupanej cegły silikatowej lub cegły klinkierowej.

Taka elewacja, poza bezdyskusyjnymi walorami estetycznymi, zachowa urodę przez wiele dziesięcioleci. Można też zbudować ją pod tynk – z gładkich bloczków silikatowych lub pustaków ceramicznych. Wystarczająca grubość ścianki elewacyjnej to – zależnie od użytych materiałów – od 6 do 10 cm.
Ścianę nośną muruje się z: ceramiki zwykłej – grubości 19-28,8 cm (pustak MAX, SZ, U, cegła kratówka, modularna); ceramiki poryzowanej – pustaki i cegły grubości 18,8-30,6 cm; betonu komórkowego – bloczki podstawowe; keramzytobetonu – grubości 17,5-24 cm; silikatów – cegły lub bloczki grubości 18-24 cm.
Ścianę osłonową muruje się z: ceramiki zwykłej – grubości 6-12 cm cegły wymagające tynkowania (dziurawka, kratówka) lub wykańczanych tylko przez spoinowanie (cegła klinkierowa); betonu komórkowego – płytki grubości do 12 cm, odmiany 600 lub 700; silikatów – z cegieł lub kształtek.

Zalety:
- warstwa nośna w tym przypadku może być najcieńsza (18-19 cm);
- nieograniczone możliwości wykończenia elewacji;
- bardzo dobre własności użytkowe;
- najwyższa izolacyjność cieplna i akustyczna;
- ściany trójwarstwowe uważane są za najbardziej solidne;
- duża odporność ogniowa;
- zdolność do zapewnienia korzystnego stabilnego mikroklimatu we wnętrzach;
- można budować je jednoetapowo lub dzieląc prace na dwie fazy: najpierw warstwa nośna, a dopiero po wykonaniu dachu dodaje się ocieplenie i warstwę osłonową (drugi sposób jest jednak droższy).

Wady:
- bezwzględnie prace należy powierzyć wyspecjalizowanej, sprawdzonej ekipie;
- w zależności od wyboru materiału na ścianę osłonową, koszt wznoszenia ścian może być wyższy od technologii jedno- i dwuwarstwowej;
- konieczność systematycznego kontrolowania prac podczas budowy, ponieważ wykonawca ma możliwość „ukrycia” błędów pod kolejną warstwą.

Jak działa pompa ciepła - skrót

2008-04-10T13:39:00.002+02:00

Pompa ciepła składa się z czterech podstawowych elementów:
parownik – wymiennik ciepła odbierający ciepło z gruntu, wody lub powietrza;
sprężarka – urządzenie służące do sprężania gazu;
skraplacz – wymiennik ciepła oddający ciepło do wnętrza domu;
zawór rozprężny – element służący do rozprężania gazu.
W parowniku czynnik chłodniczy odparowuje, pobierając ciepło otoczenia wymiennika, czyli dolnego źródła ciepła . Następnie w postaci gazowej trafia do sprężarki. Tam w wyniku sprężania następuje gwałtowny wzrost temperatury gazu. Następnie gorący gaz jest kierowany do skraplacza, w którym ulega ochłodzeniu i skropleniu oddając ciepło do otoczenia. Ciecz dostaje się rurkami do zaworu rozprężnego, w którym następuje zmniejszenie ciśnienia przy jednoczesnym spadku temperatury. Ponownie ciekły czynnik trafia do parownika i cykl się powtarza.

Pompy ciepła cz.2

2008-04-10T13:22:00.004+02:00

Kolektor płaski
Wykonuje się z rur PE o średnicy jednego cala, układanych w wykopie o głębokości ok. 1,5 m, czyli poniżej strefy przemarzania, ale nie głębiej niż 2 m. Jest to zwykle kilka odcinków rur o długości ok. 100 m. Przy odstępach między rurami rzędu 0,5÷ 0,8 m z jednego m² gruntu z kolektorem otrzymuje się moc 10-40 W, w zależności od rodzaju gleby. Gliniasty i wilgotny grunt oddaje więcej ciepła niż piaszczysty, suchy. Stąd przy założeniu, że do ogrzewania domu potrzeba ok. 50 W/m², kolektor płaski powinien zajmować powierzchnię 1,5 do 5 razy większą niż powierzchnia domu. Zatem do tego rozwiązania niezbędna jest duża powierzchnia działki (np. ok. 800 m² dla domu o powierzchni netto ok. 200 m², jeśli grunt jest piaszczysty).

Kolektor spiralny
Często twierdzi się, że jeśli powierzchnia działki nie pozwala na zainstalowanie kolektora płaskiego, to można zainstalować kolektor spiralny, czyli ułożyć rury spiralnie w wykopie o szerokości co najmniej 80 cm. Jednak jest to twierdzenie błędne – w istocie, kolektor spiralny wymaga takiej samej powierzchni działki jak kolektor płaski, gdyż odległości między rowami nie powinny być mniejsze niż 3 m.
Zaletą kolektora spiralnego jest to, że wykopanie kilku rowów o długości do 20 m jest łatwiejsze niż zdjęcie dwumetrowej warstwy gruntu z dużej powierzchni działki. Warto tutaj przypomnieć, że źródłem ciepła jest grunt, a nie rura, więc niezależnie od sposobu jej ułożenia (rzędami, czy spiralnie) dla pobrania określonej ilości ciepła z gruntu wymagana jest określona powierzchnia „pracującego” gruntu.

Kolektor pionowy
Najskuteczniejszym rozwiązaniem w przypadku ograniczonej ilości miejsca jest kolektor pionowy. Do odwiertów o głębokości 30 do 150 m (uwaga – konieczne jest zezwolenie) wkłada się rury zgięte w kształcie litery U. Z 1 m odwiertu można uzyskiwać 30 ÷ 100 W energii cieplnej. Na przykład dla domu o powierzchni 200 m² potrzebną moc cieplną (200 m² x 50 W/m² = 10 kW) otrzymamy przy łącznej długości odwiertów ok. 200 m, czyli mogą to być 4 odwierty o głębokości 50 m każdy. Odległość między odwiertami nie powinna być mniejsza niż 5 m.

System bezpośrednie parowanie–woda
Popatrzmy na rysunek w ramce „Schemat działania pompy ciepła”(wpis wcześniejszy) i wyobraźmy sobie, że lewą połowę obiegu termodynamicznego – od zaworu rozprężnego do sprężarki – wydłużamy o kilkaset metrów kolektora (poziomego lub pionowego). To znaczy, że rezygnujemy z wymiennika ciepła między obiegiem solanki w kolektorze poziomym lub pionowym a obiegiem pompy ciepła. W takim wydłużonym obiegu termodynamicznym krąży specjalny czynnik (np. propan R 290 lub R 407C), który odparowuje w kolektorze, pobierając ciepło z gruntu. Rury kolektora wykonuje się z miedzi pokrytej warstwą PE. Wyeliminowanie wymiennika ciepła i pompy obiegowej (wymuszającej obieg solanki w kolektorze) pozwala na zwiększenie sprawności COP o ok. 20%.

System powietrzny
Pompa ciepła może się obyć bez źródła dolnego, jeśli ciepło będzie pobierane z powietrza – zewnętrznego lub wewnętrznego. To ciepło może być przekazywane do wody krążącej w obiegu grzejnym podłogówki lub do powietrza wdmuchiwanego np. przez klimakonwektory.

Minusy
Moc grzewcza i sprawność COP spada wraz ze spadkiem temperatury powietrza. Najlepiej działa w lecie, gdy jest niepotrzebna. Podczas srogiej zimy, przy temperaturach -10°C ÷ -25°C (czy jeszcze będą takie zimy?) sprawność pompy ciepła wynosi zaledwie 2 ... 3. Wynika to z fizyki, we wzorze na COP w mianowniku występuje (T2 – T1), zatem im niższa jest temperatura źródła T1, tym mniejsza wartość COP. Sprawność COP = 2 oznacza, że koszt eksploatacyjny ogrzewania pompą ciepła jest tylko 2 razy mniejszy od bezpośredniego ogrzewania elektrycznego (najdroższego ze wszystkich systemów ogrzewania).Spadek mocy i sprawności pompy ciepła w okresach szczególnie mroźnych wymaga zastosowania dodatkowego źródła ciepła. Zwykle jest to grzałka elektryczna zamontowana w zbiorniku wody. Może też być inne źródło ciepła już istniejące w domu (np. kocioł).Szczególnie odnosi się to do domów poddawanych modernizacji przez zainstalowanie ogrzewania pompą ciepła bez likwidacji istniejącej instalacji c.o. Biorąc pod uwagę polskie realia klimatyczne, w ciągu roku ilość energii cieplnej dostarczonej przez źródła wspomagające pompę ciepła wynosi zaledwie 5-10% energii dostarczanej przez pompę ciepła.

Plusy
Oczywistym plusem jest brak nakładów inwestycyjnych na dolne źródło ciepła. Aby pobierać ciepło z otaczającego powietrza nie trzeba budować kosztownych kolektorów czy studni, jak to jest w przypadku pompy ciepła czerpiącej energię cieplną z gruntu. To oszczędność kilku do kilkunastu tysięcy złotych na kosztach inwestycyjnych. Z ulgą należy również powitać brak robót inżynieryjnych w ogródku, a nawet w ogóle można się obyć bez ogródka.Chyba że chcemy wspomóc pompę ciepła przez gruntowy wymiennik ciepła, służący również jako czerpnia powietrza do wentylacji i klimatyzacji. Są takie koncepcje, żeby mroźne powietrze (np. o temperaturze -20°C) wstępnie ogrzewać do ok. 0°C, przepuszczając je przez złoże żwiru umieszczonego w gruncie. Brak konieczności budowy dolnego źródła znakomicie ułatwia zainstalowanie pompy ciepła w zamieszkałym domu, w ramach modernizacji już istniejącej instalacji ogrzewania. Pompę ciepła można zainstalować na zewnątrz lub wewnątrz budynku.

Mity nie mity
Zwolennicy kategorycznych poglądów twierdzą, że pompa ciepła czerpiąca ciepło z powietrza nie wchodzi w ogóle w rachubę w surowym klimacie. Twierdzą, że to rozwiązanie jest dobre dla Kalifornii, ale nie dla Polski. Z kolei adwokaci tego rozwiązania (reprezentanci firm oferujących takie pompy ciepła) przytaczają szereg zdroworozsądkowych argumentów.
Po pierwsze, pompy ciepła powietrze-woda są stosowane nawet na północy Szwecji, gdzie klimat na pewno jest surowszy niż w Polsce. Zimy są u nas łagodne i coraz cieplejsze. W najchłodniejszym miesiącu roku – styczniu, średnia temperatura w centralnej Polsce dla ostatnich 30 lat wynosi ok. -1° C, a pompy ciepła działają do -20°C, a niektóre nawet do -25°C. To prawda, ale nie pocieszy nas średnia statystyczna dla wielu lat, gdy w danym roku przez parę tygodni będzie mróz poniżej -15°C.
Trzeba będzie dogrzewać dom z innego źródła ciepła lub przetrzymać dyskomfort życia w wychłodzonym domu. Dłużej trwające niskie temperatury mogą też ujawnić za małą moc pompy ciepła. Można, oczywiście, kupić pompę ciepła o mocy przewymiarowanej, zdecydowanie za dużej w łagodnych warunkach eksploatacji. No cóż, za pompę o dużej mocy trzeba też dużo zapłacić i wówczas może się okazać, że pieniądze zaoszczędzone na dolnym źródle ciepła (a ta oszczędność jest najbardziej wyrazistą zaletą tego rodzaju pomp) zostaną wydane na pompę ciepła o znacznie większej mocy. Zatem twierdzenie, że w mroźne dni nie da się dogrzać domu do znośnej temperatury, bo pompy ciepła powietrze-woda mają za małą moc, to typowy mit-nie-mit.
Można sobie wprawdzie sprawić pompę z wystarczającym naddatkiem mocy, ale to będzie sporo więcej kosztowało. Obrońcy tego rozwiązania bagatelizują też niską sprawność COP, spadającą poniżej 3 w mroźne dni. Mają trochę racji, bo przy rocznych kosztach ogrzewania domu 200m² pompą ciepła woda-woda (o wartości COP ponad 5) wynoszących ok. 1500 zł, w przypadku pompy o COP = 3 zapłacimy 400 zł – 600 zł więcej za rok ogrzewania. Dopiero po ok. 20 latach straty finansowe na ogrzewanie zrównałyby się z ewentualnym kosztem budowy dolnego źródła w gruncie.

Sensowne zastosowania
Pompy ciepła czerpiące ciepło z powietrza szczególnie nadają się do następujących zastosowań.
1) Do wytwarzania c.w.u. Pompa małej mocy, np. 1,6 kW, czerpiąc wewnątrz domu ciepło z powietrza o temperaturze 15°C może podgrzewać wodę do +55°C ze sprawnością COP ok. 3,6. Zwykle taką pompę wyposaża się w dodatkową wężownicę do podłączenia kolektorów słonecznych o S = 2,7 m². Ilość powietrza potrzebna do prawidłowej pracy pompy ciepła – 550 m³/h odpowiada kubaturze małego domu. Jeśli taka pompa ciepła będzie pracowała w piwnicy, to zapewni doskonałą wentylację i osuszanie tej piwnicy.
2) Do wentylacji z odzyskiem ciepła. Są to pompy pobierające ciepło z powietrza usuwanego kanałem wentylacji wywiewnej. Spełniają więc funkcję rekuperatora, odzyskując ciepło z wywiewanego powietrza. Wentylując wspomagają ogrzewanie, mogą też być wykorzystywane do wytwarzania c.w.u.
3) Do ogrzewania służą pompy czerpiące ciepło z powietrza zewnętrznego, nawet gdy temperatura spadnie do -20°C. Oczywiście, to rozwiązanie ustępuje sprawnością pompom czerpiącym ciepło z gruntu, ale nie wymaga budowy źródła dolnego, jest więc idealne do modernizacji starego c.o., lub gdy nie ma możliwości wykonania kolektorów czy studni.

Podsumowanie
Mamy do wyboru kilka różnych systemów ogrzewania pompą ciepła. Już teraz można sformułować pewne zasadnicze wnioski, a przynajmniej kilka "naj".
1) Największą sprawność COP, a więc i najniższe koszty eksploatacyjne osiąga się dla niskotemperaturowego ogrzewania podłogowego i systemu woda-woda, gdyż ΔT wynosi zaledwie 20K (podłogówka 30°C – woda gruntowa 10°C).
2) Najbezpieczniejszym i nie wymagającym dużej powierzchni gruntu jest system solanka-woda z kolektorem pionowym w postaci kilku sond o głębokości kilkudziesięciu metrów.
3) Najłatwiejszym inwestycyjnie, bo nie wymagającym budowy dolnego źródła jest system powietrze-woda. Jednak sprawność COP tego systemu jest najniższa.
4) Najbardziej awangardowym technicznie rozwiązaniem jest system z bezpośrednim odparowaniem, oferowany przez nielicznych producentów.

* za źródłem "Budujemy Dom"

Pompy ciepła - cz. 1

2008-04-10T12:57:00.008+02:00

Najtańsze ogrzewanie.

Przede wszystkim inwestor musi sobie odpowiedzieć na pytanie dlaczego miałby wybrać ogrzewanie pompą ciepła. Poza argumentami ekologicznymi, najbardziej kuszące są niskie koszty ogrzewania. Koszty ogrzewania i c.w.u. dla domu 200 m² wynoszą około 1000 zł/rok, jeśli zastosowano właściwe rozwiązania. To niewiele w porównaniu z kwotą co najmniej 3000 zł/rok dla ogrzewania gazem lub olejem (a ich cena ciągle rośnie!), albo co najmniej 6000 zł/rok dla ogrzewania prądem. No tak, ale ile trzeba zainwestować, żeby tak tanio ogrzewać dom? Porównajmy opłacalność ogrzewania pompą ciepła z najbardziej popularnym ogrzewaniem gazowym. Na eksploatacji oszczędzamy ok. 2000 zł/rok. A jak wygląda porównanie kosztów inwestycji? Zasadnicze składniki kosztów inwestycyjnych dla systemu z pompą ciepła to:
- pompa ciepła
- zbiornik c.w.u.
- tzw. dolne źródło

Pompa ciepła o mocy 7÷10 kW, wystarczającej dla domu ok. 200 m², kosztuje ok. 15 000 zł. Za zbiornik c.w.u. zapłacimy 2.000÷6000 zł, a za dolne źródło od 3000 do 15 000 zł, w zależności od rodzaju systemu. Koszt pozostałych części tzw. węzła (pompy obiegowe, armatura instalacyjna) i jego montażu wynosi 5000 zł do 8000 zł i jest porównywalny z analogiczną pozycją kosztową ogrzewania gazowego.

Zatem pozostaje nam porównać koszt trzech zasadniczych elementów (pompa ciepła + zbiornik c.w.u. + dolne źródło) dla systemu z pompą ciepła z kosztem innych trzech elementów (kocioł +zbiornik c.w.u. + przyłącze) dla ogrzewania gazowego. W pierwszym przypadku otrzymujemy kwotę 20 000÷36 000 zł. W drugim zaś wiele zależy od rodzaju wybranego kotła i rozwiązania c.w.u. (od 4000 zł do 12 000 zł), a przede wszystkim od długości przyłącza; koszt przyłącza wynosi od 5000 zł dla kilkunastu metrów do 12 000 zł dla dwustu metrów.Zatem całkowity koszt inwestycji w system z pompą ciepła wynosi 25 000 zł÷44 000 zł i może być 10 000÷20 000 zł wyższy niż dla systemu ogrzewania gazowego, ale też mogą to być wydatki porównywalne, jeśli w ogrzewaniu gazowym wybierzemy drogi kocioł kondensacyjny i długość przyłącza gazowego będzie znaczna.

Zatem wydatki inwestycyjne na system z pompą ciepła mogą być porównywalne z wydatkami na ogrzewanie gazowe, a w najgorszym razie będą o 10 000 zł do 20 000 zł większe i zwrócą się po 5÷10 latach dzięki oszczędności ok. 2000 zł/rok na eksploatacji. Do analogicznych wniosków prowadzi porównanie z ogrzewaniem olejowym, gdzie koszt trzech podstawowych składników systemu z pompą ciepła (pompa ciepła + zbiornik c.w.u. + dolne źródło) należy porównać z kosztem dwu składników ogrzewania olejowego (kocioł + zbiornik oleju). Na wykresie porównujemy koszty sumaryczne (inwestycyjne + eksploatacyjne) po 15 latach eksploatacji, dla kilku różnych systemów ogrzewania. Zauważmy, że dla kotłów nie uwzględnialiśmy jeszcze kosztów komina (4000-6000 zł), który jest zbędny w przypadku pompy ciepła.

Do przeszłości należą już zniechęcające kosztorysy w granicach 60 000-70 000 zł za całkowity system ogrzewania pompą ciepła wraz z montażem. Najczęściej kosztorysy firm zamykają się obecnie kwotą w przedziale 30 000÷40 000 zł.

Jak działa pompa ciepła?

Źródłem ciepła używanego do ogrzewania domu jest grunt, woda lub powietrze. Są to źródła o temperaturze niższej niż temperatura w pomieszczeniach, a więc zadaniem pompy ciepła jest pobranie energii cieplnej z medium o niższej temperaturze (np. woda gruntowa ma temperaturę 7÷12°C, a powietrze może mieć nawet -20°C) do pomieszczenia o wyższej temperaturze (ok. 20°C). Wywołuje to skojarzenie z pompowaniem ciepła (z dołu do góry w sensie wzrostu temperatury). Nie jest to trudne. Codziennie doświadczamy praktycznego działania takiego pompowania ciepła w naszej lodówce czy zamrażarce. Z wnętrza lodówki, a ściślej z produktów żywnościowych w niej umieszczonych, jest „wypompowywane” ciepło i oddawane do pomieszczenia na zewnątrz lodówki, czyli lodówka grzeje ciepłe pomieszczenie zabierając ciepło z jej chłodnego wnętrza. Wyobraźmy sobie teraz, że do wnętrza lodówki wpływa w ciągłym obiegu woda ze studni o temperaturze 10°C i po schłodzeniu w lodówce do 5°C wypływa z tejże lodówki, a następnie jest „zrzucana” do innej studni. Zatem cały czas woda dostarcza do wnętrza lodówki ciepło, które jest z niej zabierane i oddawane na zewnątrz lodówki – do pomieszczenia. Tak właśnie (co do fizycznej zasady) działa pompa ciepła. Żeby mogła działać, musi być zasilana prądem elektrycznym.

Zatem w tym systemie ogrzewania płacimy za prąd, który nie jest bezpośrednio źródłem ciepła, ale służy tylko do „pompowania” darmowego ciepła ze źródła naturalnego (gruntu, wody, powietrza), nazywanego źródłem dolnym do domowej instalacji grzewczej, nazywanej źródłem górnym.Najważniejszą sprawą jest przepompowanie jak najwięcej energii cieplnej Q przy jak najmniejszym zużyciu energii elektrycznej Qe, czyli osiągnięcie jak największej sprawności pompowania ciepła, określanej współczynnikiem COP (ang. Coefficient of Performance). Sprawność pompowania ciepła jest tym większa, im mniejsza jest różnica temperatury między odbiornikiem (źródłem górnym) a źródłem ciepła (źródłem dolnym). W realnych systemach ogrzewania, zależnie od rodzaju systemu, COP osiąga wartość od 3 do 6, najczęściej od 4 do 5.

Jakie źródło górne?

"Jakie źródło górne?" - jest to pytanie o sposób ogrzewania domu. Do wyboru mamy następujące możliwości:
- podłogówka (ew. ścienne lub sufitowe)
- grzejniki
- mieszane: podłogówka + grzejniki

Ze wzoru na COP wynika, że największą sprawność pompy cieplnej uzyskujemy przy niskotemperaturowym ogrzewaniu podłogowym (ok. 28-35°C). Jeśli już stosujemy grzejniki, to ich temperatura pracy powinna być jak najniższa, tj. 50 do 55°C, maksymalnie 65°C. W nowo budowanym domu trzeba się zdecydować na zastosowanie w całym domu niskotemperaturowego ogrzewania podłogowego. O grzejnikach można mówić tylko wtedy, gdy jest to modernizacja ogrzewania i chcemy zastąpić kocioł pompą ciepła, zostawiając starą instalację c.o. Zdecydowanie należy odradzić stosowanie systemu mieszanego podłogowo-grzejnikowego. Niekiedy, szczególnie w systemach powietrze-powietrze, stosuje się klimakonwektory, które zimą pracują jako względnie niskotemperaturowe źródło ciepła, a latem jako klimatyzatory.

Jakie źródło dolne?

Ciepło można pobierać z wody, gruntu lub powietrza, pomijając rzadkie możliwości wykorzystania wody w rzece, jeziorze lub ściekach. Mamy kilka sposobów „wyciągania” ciepła z gruntu 3:
- system woda-woda, czyli dwie studnie
- system solanka-woda, przy czym solanka (roztwór glikolu) krąży w kolektorze, który może być- płaski - spiralny - pionowy
- system bezpośredniego odparowania – woda.

Dwie studnie

To najprostsze rozwiązanie. Grunt, a więc również woda gruntowa, na głębokości większej niż 6 m ma w zasadzie stałą temperaturę, która wynosi w Polsce ok. 10°C, niezależnie czy jest zima, czy lato (można się liczyć ze zmianami w przedziale 7-12°C).

Najtańszym inwestycyjnie sposobem pobierania ciepła z gruntu jest pompowanie wody z głębokości poniżej 6 m (oczywiście, lustro wody gruntowej może być na poziomie wyższym, np. 1 lub 2 m pod powierzchnią gruntu).

Budujemy 2 studnie – jedną do poboru wody, drugą do odprowadzenia (zrzutu) wody schłodzonej, która wypływa z pompy ciepła. W typowych warunkach geologicznych, gdy woda jest czerpana z warstwy wodonośnej na głębokości 6 ÷ 15 m, koszt budowy takich dwóch studni wynosi ok. 2000 zł. Odległość między studnią czerpalną i studnią zrzutową powinna być jak największa (co najmniej 15 m), żeby chłodna woda zrzucana nie mieszała się z wodą czerpaną, niekorzystnie obniżając jej temperaturę. Wydajność pompowania wody gruntowej powinna wynosić 1,5÷2 m³/h, do czego wystarcza pompa samozasysająca o mocy 200 W (jeśli lustro wody jest nie głębiej niż 6 m). Nie zawsze warunki gruntowo-wodne są korzystne dla tego rozwiązania.Podstawowym przeciwwskazaniem może być głęboki poziom lustra wody gruntowej, co zmusza do stosowania droższych rozwiązań – pomp głębinowych i głębokich wierceń. Uwaga – na studnie o głębokości większej niż 30 m wymagane jest pozwolenie wodnoprawne. Jest też drugi warunek (nie zawsze przestrzegany), że trzeba niezależnie od głębokości studni mieć pozwolenie wodnoprawne na czerpanie wody w ilości większej niż 15 m³/dobę. Często wyrażane są obawy o niedługi czas życia studni – zarówno czerpalnej, której wydajność z czasem może się obniżyć, jak też zrzutowej, której chłonność może nie być wystarczająca po pewnym czasie. Jednak ewentualnej degradacji studni wierconej nie należy spodziewać się wcześniej niż po 15÷20 latach. Jeśli już tak się stanie, to nie będzie wielkim problemem finansowym ani technicznym wywiercenie nowych studni, zatem tym ograniczeniem nie powinniśmy się nadmiernie przejmować.Innym kłopotem systemu woda – woda może być jakość wody – duża zawartość żelaza i manganu jak również bardzo wysoka twardość. Do producenta pompy ciepła należy ocena, czy złe parametry jakościowe wody mogą istotnie wpłynąć na zniszczenie lub złą pracę pompy ciepła. Groźne i, niestety, dość często występujące w naszych warunkach jest nadmierne zażelazienie wody. Żelazo nie jest szkodliwe dopóki się nie utleni. Osad tlenku żelaza może „zatkać” wymiennik, a także studnię chłonną. Dlatego w przypadku mocno zażelazionej wody niezmiernie ważne jest, by cały układ od poboru wody w studni czerpalnej do zrzutu w studni chłonnej był szczelny i nie „nabierał” powietrza.

*za źródłem "Budujemy Dom"

Kotły na paliwo stałe

2008-02-08T10:23:00.001+01:00

Tradycyjny układ większości kotłów węglowych niskiej mocy, jakie się stosuje w domach jednorodzinnych, jest na ogół dobrze znany ludziom starszym.
Przypomnijmy jak wyglądają takie kotły na paliwa stałe - komora spalania z drzwiczkami załadunkowymi od przodu, odprowadzeniem do czopucha (przewodu łączącego z kominem) z tyłu, rusztem (żeliwną kratką, na której spoczywa paliwo) u dołu i instalacją wodną wewnątrz lub wokół; pod rusztem zaś druga komora, popielnikowa (tradycyjny popielnik), z drzwiczkami do usuwania popiołu oraz doprowadzania powietrza.

Ta prosta konstrukcja nadal bywa używana. Sprawdza się, kiedy paliwem jest koks, spalający się spokojnie.Zasadniczy zespół ruszt-komora paleniskowa, czyli palenisko warstwowe, w zwykłych piecach pozostał prawie bez zmian. Tyle, że coraz częściej wykonuje się go nie z żeliwa lub stali zwykłej, lecz ze stali kwasoodpornej spawanej laserowo. Jest lżejszy niż żeliwny, a wysoka gładkość jego powierzchni zapobiega osiadaniu sadzy i smoły. Odpornością na korozję zaś żeliwu dorównuje lub nawet je przewyższa.W dawnych czasach gospodyni co jakiś czas przegarniała węgiel pogrzebaczem. Ta czynność, fachowo zwana przerusztowaniem zładu, pozwala zwiększyć stopień wykorzystania paliwa. Mniejsza jego ilość pozostaje niespalona. W nowoczesnych kotłach czynność tę wykonuje ruszt ruchomy. Przy okazji zapobiega przegrzewaniu rusztu. Innym sposobem na to ostatnie jest ruszt wodny. Stanowi go zespół rurek różnie profilowanych. Przepływająca przez nie woda z układu grzejnego chłodzi ruszt. Ciepło, przez nią przy tym pobrane, trafia do instalacji c.o.

Kotły ze spalaniem górnym

W piecach tradycyjnych na paliwa stałe węgiel dokłada się od góry. Powietrze dopływa od strony popielnika przez otwory (szczeliny) rusztu. Spalanie przebiega w całej warstwie węgla. Taki system pracy kotła nazywa się spalaniem górnym. Jego intensywność można regulować sterując dopływem powietrza. Służy do tego proste urządzenie - mechaniczny miarkownik ciągu (regulator paleniska). Umieszcza się go w albo otworze dopływowym w drzwiczkach popielnika, albo w miejscu wypływu spalin z komory paleniskowej, czyli w czopuchu. Nie jest to regulacja precyzyjna. Co gorsza, w strefie spalania stale znajduje się duża ilość paliwa, którego nie można natychmiast zgasić w razie przegrzania kotła, np. w wyniku awarii. Kolejna niedogodność: nowe porcje paliwa dokłada się do rozpalonego, co może powodować drobne wybuchy wydzielanego gazu (tzw. fukanie)

Kotły ze spalaniem dolnym

Dlatego coraz powszechniej przechodzi się na spalanie dolne. Odprowadzenie spalin do czopucha następuje w nim nie z górnej części komory paleniskowej, lecz spod niej, z popielnika. Oczywiście, spaliny przechodzą przez układ komór wodnych, którym po drodze oddają ciepło. Powietrze zaś przy użyciu wentylatora jest poziomo kierowane niemal punktowo w dolną część warstwy paliwa, przy ruszcie, zwykle przy tylnej ścianie komory paleniskowej. Pali się więc tylko dolna warstwa paliwa, albo nawet tylko niewielka jej część. Reszta pozostaje nienaruszona.W miarę jak spopielona dolna warstwa osypuje się do popielnika, na jej miejsce osuwa się świeża partia paliwa. W strefie spalania pozostaje stała jego ilość, bez względu na to, ile się go załaduje. Pozwala to zmniejszyć częstotliwość dokładania opału, a więc usunąć jedną z dokuczliwszych wad kotłów piecowych.

Kocioł retortowy

Konstrukcją jeszcze nowocześniejszą, uznawaną za najsprawniejszą (sprawność powyżej 88%), jest kocioł retortowy.

Kocioł o mocy 25 kW z paleniskiem retortowym; obsługa sprowadza się do napełniania kosza zasypowego paliwem – podstawowe: węgiel kamienny groszek 8–20 mm, zastępcze: groszek 8–31,5 – oraz usuwania co jakiś czas popiołu (ZGM Zębiec)

Zasadę spalania dolnego realizuje się w nim w szczególny sposób. Nie ma rusztu tradycyjnie rozumianego. Jego funkcję spełnia palnik retortowy - blok żeliwny lub ze stali nierdzewnej, z lejowatym zagłębieniem, zaopatrzonym w otwory doprowadzające powietrze. Paliwo o drobnej granulacji (miał węglowy, minibrykiety drewniane zwane peletami) jest do niego doprowadzone od dołu - zwykle podajnikiem ślimakowym (takim jak w maszynce do mięsa). Ma on napęd elektryczny. Umożliwia to bardzo precyzyjne i zautomatyzowane sterowanie procesem spalania. To z kolei zapewnia wysoką czystość spalin, a więc daje korzyści ekologiczne.Zasobnik na paliwo może pomieścić zapas na kilka dni, a w niektórych wypadkach nawet na cały sezon grzewczy.

Kocioł na słomę

Specyficznym bezrusztowym urządzeniem ze spalaniem dolnym jest kocioł na słomę. Obok komory spalania znajduje się w nim pionowa komora załadowcza, oddzielona przegrodą. W tej komorze umieszcza się baloty słomy. Przegroda dzieląca ma w dolnej części otwór. Naprzeciw niego znajduje się dmuchawa, która tłoczy powietrze prostopadle do balotów.

Kocioł opalany słomą w postaci balotów

W tym miejscu następuje spalanie słomy. Gazy lotne uchodzą do komory paleniskowej, w kierunku przeciwnym do nadmuchiwanego powietrza. W komorze się dopalają. W miarę jak słoma balotu najniższego się wypala, pozostałe osuwają się pod własnym ciężarem. Naprzeciw dmuchawy pojawia się paliwo świeże.

Kotły zgazowujące

Inny układ elementów mają tzw. kotły zgazowujące. Służą one do dwustopniowego spalania drewna, czasem też węgla brunatnego. W kotle zgazowującym komora spalania jest umieszczona pod górną - załadowczą, w której zarazem następuje zgazowanie paliwa (piroliza). Komory są połączone dyszą, przez którą z górnej przechodzą gazowe produkty pirolizy. W dolnej się spalają. Powietrza dostarcza wentylator umieszczony zwykle na przedniej ściance urządzenia.

Wentylator

Jak z tych opisów wynika, w nowoczesnym kotle z reguły działa wentylator. Zastosowań tego urządzenia jest więcej. Można wymienić chociażby wentylator nadmuchowy. Dostosowuje on kotły na paliwa stałe do spalania miału węglowego. To zaś paliwo tanie, ale trudne do wykorzystania w palenisku rusztowym z naturalnym ciągiem powietrza.Z kolei wentylator wyciągowy, zamontowany w czopuchu, dodatkowo zwiększa bezpieczeństwo użytkowania. Nie zapewni tego nadmuchowe zasilanie w powietrze. Przy nim, w razie zmniejszenia przepustowości komina (np. wskutek "zarośnięcia" sadzą) substancje lotne byłyby wytłaczane do pomieszczenia.

Elementy kotłów na paliwa stałe

Jak w każdym kotle, ciepło ze spalania powinno być możliwie sprawnie przekazane wodzie grzewczej. W kotle węglowym wymiennik ciepła miał postać układów rurkowych - opłomkowych lub płomieniówkowych. W opłomkach płynie woda, spaliny omywają je z zewnątrz, płomieniówki zaś prowadzą spaliny, a na zewnątrznich znajduje się ogrzewana woda. Układy te stosuje się nadal.Rozwój techniki spawalniczej jednak pozwolił na szerokie wprowadzenie wymienników płaszczyznowych. Warstwa wody przepływa w nich między zespawanymi blachami stalowymi. Może to być podwójna obudowa kotła. Wówczas mówimy o płaszczu wodnym. Pojedyncze płaskie przegrody nazywa się ścianami wodnymi. Jedną z zalet takiego rozwiązania jest zmniejszenie możliwości miejscowego zagotowywania się wody, powodującego tzw. warczenie kotłów.Automatykę wykorzystuje się także w kotłach na paliwo stałe. Najprostszym jej przykładem jest regulator dopływu powietrza. Wśród polskich producentów szczególnym uznaniem cieszy się urządzenie firmy Honeywell. Regulator taki chroni np. przed zagotowaniem się wody w kotle. Pozwala też utrzymać wymagane parametry jego pracy w razie przerwy w dostawie prądu, co powoduje zatrzymanie pompy obiegowej, wymuszającej przepływ wody w instalacji grzewczej.Standardem stają się układy termostatyczne, które na podstawie wskazań czujników temperatury dostosowują moc kotła do bieżących potrzeb - np. sterując obrotami wentylatora. W kotłach nowoczesnych rozbudowane układy mikroprocesorowe nie tylko sterują pracą urządzenia, ale także informują o jego stanie i ewentualnych przyczynach zakłóceń.Tak więc najnowsze rozwiązania umożliwiają bardzo precyzyjne sterowanie spalaniem w kotłach na paliwo stałe. Niektórzy producenci kotłów węglowych zapewniają, że ich wyroby pod tym względem nie ustępują gazowym. Nadal jednak w użytku pozostają kotły na paliwa stałe bez tych cudów techniki. Nawet zresztą w tych nowoczesnych trudno sobie wyobrazić natychmiastowe wyłączenie grzania - jak to bez trudu można zrobić w przypadku palnika gazowego czy olejowego, przez proste odcięcie dopływu paliwa. Stąd ograniczenia dotyczące ich współpracy z niektórymi typami instalacji grzewczych, np. zamkniętych. Nieuniknione zmiany objętości wody, towarzyszące zmianom jej temperatury, są w takiej instalacji wyrównywane w przeponowym naczyniu wzbiorczym. Jednakże jego możliwości są pod tym względem ograniczone. Nadmierny wzrost temperatury, a w ślad za tym ciśnienia, zagroziłby wybuchem. Toteż kotły na paliwo stałe mogą współpracować tylko z instalacjami otwartymi, z naczyniem wzbiorczym przelewowym. Ewentualny nadmiar wody po prostu z niego wypływa. Drugi przypadek to instalacje z tworzyw sztucznych, mniej odpornych na wysokie temperatury. Kocioł, który miałby z nimi pracować, musi być zatem niezawodnie zabezpieczony przed przegrzaniem. Takie urządzenia są dostępne.Podobnie jak w kotłach gazowych czy olejowych, można wytworzyć pewien nadmiar wody ciepłej i ją przechować. Służy do tego zbiornik buforowy - dodatkowe naczynie, dobrze zaizolowane cieplnie. Wodę przechowuje dość długo bez strat ciepła. Można ją pobierać stopniowo. Nie zachodzi zatem potrzeba bardzo rygorystycznego sterowania ogrzewaniem. Taki zbiornik jest przydatny także, kiedy w jednej instalacji łączymy kilka źródeł ciepła różnego rodzaju. Typowym takim zespołem jest kombinacja: kocioł na biomasę - kolektor słoneczny. Taka ich synchronizacja, żeby jedno od razu reagowało na zmianę mocy drugiego, w praktyce nie wchodzi w grę. Zbiornik buforowy przejmuje nadmiar ciepła, kiedy działają oba, oddaje, kiedy dostarczają go za mało.

Układ instalacji grzewczej z przelewowym naczyniem wzbiorczym

* źródło " Budujemy Dom"

Obiecują zmiany w prawie budowlanym

2008-01-18T10:36:00.000+01:00

Proces inwestycyjny wymaga gruntownych zmian. Tak uważają uczestnicy inwestorskiego toru przeszkód, o którym pisze Rzeczpospolita. Uczestnicy spotkali się już po raz dziesiąty. Nie kryli rozgoryczenia.
– Każdy nowy rząd dużo mówi o upraszczaniu przepisów dotyczących procesu inwestycyjnego. – twierdził Ryszard Kowalski, przewodniczący prezydium Konferencji Inwestorów. Dotychczasowe próby reformowania były kompletnym fiaskiem. – Przestańmy się łudzić, istniejących przepisów nie da się poprawić, potrzebne są całkowicie nowe – mówił. Według niego powinno się przede wszystkim ograniczyć rolę prawa administracyjnego w procesie budowlanym. Wydawanych decyzji administracyjnych powinno być jak najmniej.
Podobnego zdania był Olgierd Dziekoński, wiceminister infrastruktury. W jego opinii rewolucja w przepisach nie jest jednak potrzebna. Trzeba tylko je poprawić.

Resort infrastruktury właśnie nad tym pracuje. W pierwszej kolejności chce wprowadzić zmiany do prawa budowlanego oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. – Proponujemy rezygnację z pozwoleń na budowę – tłumaczył Dziekoński. Wystarczy, że inwestor będzie miał projekt budowlany, który zarejestruje w starostwie. Po dwóch tygodniach, jeżeli urząd nie zgłosi sprzeciwu, będzie mógł budować. Odpowiedzialność za projekt będą ponosili projektant, który go wykonał, oraz sprawdzający jego pracę. Informację o zarejestrowanym projekcie w starostowie przekażą nadzorowi, który będzie mógł skontrolować, czy nie narusza on przepisów. Resort chce także zastąpić obecne studium planem rozwoju gmin. Ma on zawierać dużo więcej szczegółów aniżeli studium. Znikną decyzje ustalające warunki zabudowy. Jeżeli gmina nie opracuje dla danego terenu planu, inwestor będzie mógł sam sporządzić plan inwestycyjny. Podstawą do jego opracowania będą standardy określone w rozporządzeniu.

17.01.2008. Rzeczpospolita

Wybieramy paliwo do ogrzania domu

2008-01-08T09:07:00.002+01:00

Jak będziemy ogrzewać dom?
Aby sobie odpowiedzieć na takie pytanie, trzeba najpierw wybrać rodzaj paliwa, potem zdecydować, w jakim systemie ciepło będzie rozprowadzane i przekazywane do pomieszczeń, a na końcu - wybrać kocioł, który będzie zasilał instalację.

ILE POTRZEBA CIEPŁA?
We współcześnie budowanym tradycyjnym domu całoroczne zapotrzebowanie na energię do ogrzewania nie powinno przekraczać 100 kWh/m2 powierzchni ogrzewanej.
Jeśli dom jest wyjątkowo starannie ocieplony, ma niewielką powierzchnię oszklenia, a wewnątrz – instalację z odzyskiem ciepła z wentylacji, zapotrzebowanie to może spaść poniżej 60 kWh/m2, choć zależy też w dużym stopniu od panującej w zimie temperatury, a ta – od regionu Polski.
Tu można zwrócić uwagę na projekty domów energooszczędnych, które charakteryzują się zapotrzebowaniem bardzo małym. O takich projektach pisalismy wcześniej.
Koszty pozyskania energii z różnych źródeł są bardzo zróżnicowane: od 0,11 zł/ kWh (ogrzewanie drewnem) do 0,38 zł/kWh (ogrzewanie prądem rozliczanym według I taryfy).

ŹRÓDŁA ENERGII
Gaz ziemny.
Jeśli dostarczy się odpowiednią ilość powietrza, spala się całkowicie - bez sadzy i popiołu, a więc w niewielkim stopniu zanieczyszcza środowisko. Ilość dwutlenku węgla wytwarzanego podczas spalania jest dużo mniejsza niż ze spalania oleju opałowego i węgla, a więc o gazie mówi się, że ogranicza efekt cieplarniany.
Najczęściej do domów doprowadzany jest gaz GZ-50, charakteryzujący się najwyższą wartością opałową spośród wszystkich rodzajów gazu ziemnego (czasami w sieci dostępny jest GZ-35 i – bardzo rzadko – GZ-41,5).

Gaz płynny.
Mieszanina propanu i butanu. Propan ma wysoką wartość opałową. Jego największą zaletą jest niska temperatura wrzenia, która wynosi -42°C, dzięki czemu można go przechowywać w zbiornikach naziemnych. Jest prawie dwukrotnie cięższy od powietrza, więc w razie awarii gaz ulatniający się w pomieszczeniu będzie gromadził się przy podłodze.
Butan ma nieco mniejszą wartość opałową. Jego wadą jest wyższa temperatura wrzenia (-0,5°C). Musi być magazynowany w zbiornikach podziemnych lub ogrzewanych zbiornikach nadziemnych. Temperatura wrzenia mieszaniny propan-butan zależy od tego, w jakiej proporcji są zmieszane: jeśli zawiera duży procent propanu, można ją magazynować w zbiornikach naziemnych.

Olej opałowy.
Stosuje się w odmianie tzw. lekkiej. Olej zawiera najwięcej siarki spośród innych paliw. W wyniku reakcji z wodą tworzy ona szkodliwy dla komina, agresywny kwas siarkowy. Dlatego instalacja do odprowadzania spalin powinna być wykonana ze stali kwasoodpornej.

Węgiel kamienny.
Jako paliwo do kotłów stosuje się kilka odmian, różniących się wartością opałową, zawartością siarki i popiołu. Popularnymi gatunkami są: węgiel sortymentu orzech (spalany w najtańszych kotłach), miał węglowy (do kotłów z nadmuchem), tzw. eko-groszek (wykorzystywany w kotłach retortowych) a także brykiety i koks.

Węgiel brunatny.
Ma niższą wartość opałową niż kamienny i jest sprzedawany przede wszystkim w postaci brykietów. Jednak znaczenie jego jest dość marginalne – producenci nowoczesnych kotłów dopuszczają go jedynie jako paliwo zastępcze.

Biomasa.
Do biomasy zalicza się odpady drzewne, słomę oraz rośliny „energetyczne”. Taki rodzaj paliwa staje się coraz bardziej popularny. Są to paliwa odnawialne, czyli takie, które odtwarzają się w stosunkowo krótkim czasie (w porównaniu, np. do czasu powstawania węgla), dlatego biomasa zaliczana jest do paliw ekologicznych – jest źródłem energii, które w ogólnym bilansie nie emituje do atmosfery dwutlenku węgla, zatem nie powoduje zwiększania efektu cieplarnianego.

Drewno opałowe.
Stosuje się w postaci przetworzonej – trocin, brykietów i peletów – lub nieprzetworzonej: odpadów, kory, igliwia, zrębków, gałęzi i wiórów. Spalanie tych paliw jest możliwe w kotłach o specjalnej konstrukcji; w tych ze zwykłej stali można palić tylko drewno liściaste, które ma znikomą zawartość związków żywicznych. Drewno iglaste można bezpiecznie spalać w kotłach zgazowujących wykonanych ze stali kwasoodpornej.
Na szczególną uwagę zasługują brykiety i pelety. Pelety powstają w wyniku sprasowania pod wysokim ciśnieniem rozdrobnionych części drewna, słomy lub wierzby energetycznej. Mają standardowe wymiary i wysoką wartość opałową, a zostaje po nich bardzo niewiele popiołu. Spala się je w kotłach retortowych z automatycznymi podajnikami

Porównanie wartości opałowej paliw stałych
rodzaj paliwa - wartość opałowa[MJ/kg]
tradycyjne
węgiel kamienn y- 16,7-29,3
koks - 27
węgiel brunatny - 7,5-21
odnawialne
drewno opałowe suche - 16-19
brykiety - 17-21
pelety - 17-22
torf - 12-12,5
słoma zbożowa sucha - 14-15

Rośliny energetyczne.
Można je uprawiać samemu. Szczególnie popularne są gatunki o dużym rocznym przyroście masy, takie jak wierzba, miskant olbrzymi lub malwa pensylwańska – z jednego hektara uprawy można uzyskać rocznie 20- -30 ton suchej masy.

Słoma.
Podczas spalania wydziela do atmosfery znikome ilości zanieczyszczeń. Najbardziej efektywne jest spalanie sprasowanych bloków (balotów) słomy. Słomę pszeniczną można wykorzystywać świeżo po ścięciu, pozostałe gatunki muszą być wcześniej wysuszone.
Ze spalenia 1,7 tony słomy uzyskuje się tyle samo energii, co ze spalenia 1 tony węgla. Słomę można spalać tylko w kotłach przeznaczonych do tego rodzaju paliwa, gdyż jedynie wtedy uzyskamy odpowiednią wydajność urządzenia.

Energia elektryczna.
Nazywana „czystą” energią, bo nie wymaga magazynowania paliwa, a zasilane nią domowe urządzenia grzewcze nie emitują spalin. Kotły nią zasilane mają niemal stuprocentową sprawność, a samo urządzenie nie jest zbyt drogie. Nie jest potrzebny komin ani dopasowana do wymagań kotła wentylacja. Sam kocioł jest lekki i nieduży, można więc z powodzeniem powiesić go np. na ścianie w kuchni.
Niestety, cena energii elektrycznej jest wysoka, dlatego ogrzewanie prądem nie należy do ekonomicznych. Koszty te można nieco obniżyć, korzystając z drugiej taryfy – nocnej, która jest tańsza od pierwszej. Jest to jednak możliwe tylko w domach dobrze magazynujących ciepło. Znacznie efektywniejsze jest użytkowanie energii elektrycznej w instalacjach z pompą ciepła .

Energia Słońca.
Kosztowne instalacje solarne uzupełniające system grzewczy o kolektory słoneczne umożliwiają spore oszczędności w wydatkach na ogrzewanie. Z kolektorów słonecznych – rurowych lub płaskich – można korzystać przez cały rok lub tylko sezonowo. Trzeba jednak pamiętać, że w naszym klimacie ze względu na niedostatek słońca kolektory nie mogą służyć jako jedyne źródło źródło ciepła – przeważnie wspomagają podgrzewanie c.w.u. Lub służą do podgrzewania wody w basenie.

KOLEKTORY SŁONECZNE

Wybierając typ kolektorów, trzeba określić ich przeznaczenie (podgrzewanie c.w.u., wody w basenie czy wspomaganie c.o.), oraz wziąć pod uwagę liczbę osób, które będą korzystały z ciepłej wody.
Kolektory rurowe próżniowe - służą do wspomagania c.o. i ogrzewania ciepłej wody,są bardziej wydajne, ale droższe.
Kolektory płaskie - są tańsze, ale przeznaczone raczej do podgrzewania c.w.u. i ewentualnie wody w basenie.
Inwestycja w kolektory jest najbardziej opłacalna, jeśli w domu zużywa się dużo ciepłej wody, a alternatywa dla jej podgrzewania jest prąd. Zwrot kosztów instalacji solarnej nastąpi wówczas już po kilku latach.
Jeśli chcemy korzystać z energii słonecznej przez cały rok, trzeba wybrać kolektory rurowe próżniowe, które wychwytują również promieniowanie rozproszone, przenikające przez warstwę chmur. Do podgrzewania wody tylko wiosną i latem wystarczą tańsze kolektory płaskie.

CO TAŃSZE, A CO WYGODNIEJSZE

Najlepszym paliwem jest gaz ziemny. Ma to nawet przełożenie na ceny działek – te z możliwością podłączenia do sieci są droższe. Dlaczego gaz wygrywa z innymi paliwami? Czerpie się go z gazociągu przechodzącego w pobliżu działki, a więc nie trzeba go magazynować w domu.
Ponadto płacimy za niego po zużyciu, a nie przed. Kotły gazowe, oprócz obowiązkowych przeglądów, nie wymagają obsługi i można je wyposażyć w pełną automatykę procesu spalania, a to sprzyja oszczędności paliwa. Wykonanie instalacji jest tańsze niż podobnej przystosowanej do gazu płynnego lub oleju opałowego.
Trzeba jednak pamiętać, że podłączenie domu do gazociągu to jednocześnie uzależnienie się od lokalnego dostawcy gazu, który kształtuje jego ceny. Jeżeli nie mamy dostępu do gazu ziemnego, pozostaje wybór pomiędzy ogrzewaniem gazem płynnym lub olejem opałowym albo zdecydowanie się na któreś z paliw stałych.

Paliwa płynne są wygodniejsze w użytkowaniu, stałe – tańsze. Urządzenia na gaz płynny i olej opałowy prawie natychmiast „produkują” ciepło, te na paliwa stałe potrzebują czasu, zanim uzyskają pożądaną moc grzewczą.
Ze względu na ceny prądu nieopłacalne wydaje się natomiast ogrzewanie całego domu wyłącznie urządzeniami elektrycznymi.
Gaz płynny, w przeciwieństwie do oleju opałowego, nie wydziela nieprzyjemnego zapachu, co ma znaczenie dla osób z wrażliwym powonieniem. Na to paliwo warto zdecydować się szczególnie wtedy, gdy wiadomo, że w niedalekiej przyszłości będziemy mieli gaz ziemny. W dobrym kotle gazowym wystarczy wówczas tylko wymienić palnik.
Paliwa płynne wymagają, niestety, dodatkowych nakładów inwestycyjnych na zbiorniki do ich magazynowania (czasami kosztem sporej przestrzeni domowej) oraz instalacje przesyłowe. Nie muszą one wcale szpecić działki, bo można je osłonić estetyczną dekoracją ogrodową; oprócz naziemnych są też zbiorniki przeznaczone do zakopania.
Nie można ich jednak zakopywać na działkach o wysokim poziomie wód gruntowych: na takiej działce zbiorniki ustawia się na powierzchni terenu, bo inaczej ciśnienie hydrostatyczne mogłoby je wypchnąć z gruntu. Żeby konstrukcja nie była widoczna, można ją zakopcować, a na wierzchu posadzić rośliny.
Zbiorniki gazu płynnego podlegają nadzorowi Urzędu Dozoru Technicznego, który co 5 lat sprawdza ich stan, a co 10 lat dokonuje tzw. rewizji, czyli szczegółowej kontroli. Zbiornik podziemny trzeba w tym celu odkopać.
Zbiornik musi być umieszczony w określonej odległości od innych obiektów. Może się zatem okazać, że nasza posesja jest zbyt mała, aby udało się zachować te wymagania.
Zbiorniki na olej opałowy nie muszą być tak duże, jak na gaz płynny, a instaluje się je zazwyczaj w domu. Ze względu na nieprzyjemny zapach tego paliwa najlepszym miejscem jest pomieszczenie techniczne lub piwnica.
Zbiornik powinien mieć taką wielkość, żeby nie trzeba było go zbyt często napełniać. Do dobrze ocieplonego domu o powierzchni 150 m2 wystarczy ok. 2 m3. Składowania wymagają również paliwa stałe, ale koszt ogrzewania nimi jest dużo niższy niż gazem ziemnym, płynnym czy olejem opałowym.
Bardzo tania jest biomasa, jednak ze względu na jej stosunkowo niską wartość opałową, potrzeba jej znacznie więcej niż np. węgla. Warto więc sięgnąć po to paliwo, pod warunkiem, że mamy do niego łatwy dostęp i możemy sobie pozwolić na jego magazynowanie.

Wybranie paliwa to dopiero początek drogi ku taniemu ogrzewaniu. Zanim przystąpi się do wykonywania instalacji, dobrze mieć chociaż wstępne rozeznanie, jaki kocioł będziemy montować. Może to bowiem wpłynąć na pozostałe elementy instalacji grzewczej, z uwzględnieniem urządzeń dodatkowych (np. kominka czy instalacji przewodów do wentylacji z odzyskiem ciepła). Chodzi tu o średnice rur, ogrzewanie podłogowe oraz wielkość grzejników.
Myślenie o tanim grzaniu niewiele ma wspólnego z tanim kotłem, bo jest on zazwyczaj drogi w eksploatacji. Urządzenie grzewcze musi mieć dobrze dobraną moc – przewymiarowane będzie nas sporo kosztowało w eksploatacji, zbyt słabe zaś nie ogrzeje domu i trzeba będzie je wspomagać w inny, czasami niezbyt tani sposób.

Życzenia

2007-12-12T13:00:00.000+01:00

Wydatki przed rozpoczęciem budowy

2007-11-26T12:21:00.000+01:00

Działka
To ważna pozycja w planowanych wydatkach, ale trudno ją ściśle oszacować. Racjonalna powierzchnia działki dla domu o załozonej powierzchni zabudowy (111,30m2) to 600 m2 lub więcej, chociaż minimalnie wystarczy nawet 400m2.
Ceny działek są tak różne, że nie będziemy tu wyznaczać przedziałów cenowych.
Zakup działki wiąże się też z opłatami skarbowymi oraz notarialnymi.

Wydatki przez rozpoczęciem budowy.
1. Mapa geodezyjna do celów projektowych: mapa działki i jej otoczenia z naniesionym uzbrojeniem terenu; wykonana przez biuro geodezyjno-kartograficzne w co najmniej 4 egzemplarzach. Cena ........................ ok. 600,00zł

2. Projekt budowlany: projekt domu wraz z projektami wszystkich jego instalacji wewnętrznych.
Projekt typowy (takie jak na naszej stronie www.projektytypowe.com.pl ) . Cena .............. ok. 1800,00zł
lub
Projekt indywidualny ( w zależności od konstrukcji i architektury). Cena .....................ok. 5000,00 nawet do 10.000,00zł

*uwaga* Przed zakupem projektu koniecznie nalezy zapoznać się z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (najlepiej przed zakupem działki), aby sprawdzić ograniczenia budowlane.

3. Projekt zagospodarowania działki: projekt określający usytuowanie domu na działce, wskazujący wjazdy, drogi wewnętrzne, itp. Cena...................... 500,00zł

4. Opłaty za przydział mocy: w lokalnym Zakładzie Energetycznym pobierana jest opłata przyłączeniowa ok. 125zł/kW; przyjmijmy, że suma mocy wszystkich odbiorników energii wynosi 20kW, a moc przyłączeniowa to ok. 60% tej wartości, a więc ok. 12kW. W tej opłacie zawiera się również wykonanie przyłącza o długości nieprzekraczającej pewnego limitu. W różnych częściach Polski jest on określany różnie od 50m do 200m. Cena ................... ok. 1500,00zł

5. Geodezyjne wytyczenie budynku na działce: należy wyznaczyć 4 punkty oraz reper - wysokość posadowienia; dla budynków skomplikowanych ceny mogą być wyższe. Cena .................. ok. 500,00zł

6. Pozyskanie Kierownika Budowy/Inspektora Nadzoru; opłata ryczałtowa ........................ ok. 2000,00zł

RAZEM: ok. 6.900zł (przy projekcie typowym)

a) Ceny dla poszczególnych pozycji mogą się wahać w zalezności od rejonu Polski
b) projektem przyłącza gazowego zajmujemy się zwykle, gdy budowa domu jest już na etapie wykonania instalacji.

Wydatki na rozpoczęcie budowy
1. Ogrodzenie.
Załóżmy, że łączna długość ogrodzenia wynosi ok. 100m (np. działki 30x20m). pamiętajmy, że wartość ponosionych na ten cel nakładów zalezy od wybranego rozwiązania oraz lokalizacji działki (jeżeli mamy sąsiadów z 3 stron to kosztami mozemy sie podzielić)
Najtańszym rozwiązaniem jest ogrodzenie z siatką montowaną na słupkach ze stali - można je wykonać z podmurówką już za ok. 150zł/1m2, dodając do tego prostą bramę oraz furtkę.
Najdroższe są ogrodzenia z kinkieru oraz elementów kutych.
Cena (dla długości 100m) ..................... 15.000 do 30.000zł
2. Przyłącze energetyczne.
Pisaliśmy już wcześniej o tym. Jest to kwota ok. 1500,00zł. W rzeczywistości pojawiają się jednak pewne koszty dodatkowe "umowne", np. za postawienie słupów, albo po prostu za "ekspress", których kwota zalezy od okoliczności. Całkowita kwota to ok. .............................. 2.000zł
3. Przyłącze wodociągowe
Załóżmy długość przyłącza 50m; rury z polietylenu o średnicy do 50mm (250zł/m); połowa kosztów to roboty ziemne - wykop liniowy o głębokości 1,5m i szerokości ok. 1m. Cena ................... 12.500,00zł
4. Przyłącze gazowe
Załóżmy długość przyłącza 50m to cena ok. .............................. 6.000,00zł

Razem na rozpoczęcie min. 35.500zł maks. 50.500,00zł

a) suma wydatków na prace przed budową może robic wrażenie, ale mogą też być warianty dużo tańsze, np.:
- ogrodzenie zrobimy sytemem gospodaczym za ok. 4000,00zł plus prosta brama
- studnia wiercona za ok. 3.000zł (100 - 200zł/m głębokości) zamiast przyłącza do sieci wodociągowej (najlepiej sprawdzić stan poziomu wody gruntowej oraz jej jakość przed tą decyzją)

Domy energooszczędne i pasywne

2007-11-13T13:59:00.000+01:00

Nie ma co się oszukiwać, koszty energii stale rosną i prawdopodobnie będą się zwiększały. Zatem konieczne staje się projektowanie i budowanie domów o relatywnie niskim zużyciu energii - zwłaszcza do celów grzewczycg. To są tzw. domy energooszczędne i pasywne.

Budynek energooszczędny - definicja

Ogólnie to dom, w którym zużywa się relatywnie mało energii potrzebnej do ekspoatacji, a zwłaszcza ogrzewania. Jednak dla Inwestora najważniejsze jest to, że ilość traconego ciepła można policzyć, zarównona etapie projektowania, jak i podczas eksploatacji budynku. Po prostu wtedy łatwo się przekonać, czy zamówiony projekt spełnia założenia domu energooszczędnego, alboczy został poprawnie zrealizowany. Dlatego dla każdego Inwestora powinna być to jednaz najważniejszych informacji. Do obliczeń wykorzystuje się odpowiednie programy komputerowe, ale możliwe jest równieżliczenie "na piechotę", choć jest to zadanie raczej żmudnei dość skomplikowane.

W wyniku obliczeń uzyskuje się tzw. obliczeniowywskaźnik sezonowego zapotrzebowania na energię cieplną E ( kWh/m3 rok). Trzeba go porównać z normowym wskaźnikiem E0 (kWh/m3 rok), który mówi o tym ile ciepła potrzeba do ogrzania 1m3 lub 1m2 budynku (wysokość pomieszczeń nie większa od 2,90m) przy założeniu, że spełnione są wszystkie przepisy i normy budowlane.

Na przykład współczynnik przenikania ciepła ścian zewnętrznych i stropodachu U=0,3W/(m2K), a stolarki okiennej U=2,0 lub 2,6 W/(m2K) ( w zależności od regionu, w krórym powstaje budynek).

Graniczny wskaźnik sezonowego zapotrzebowania na energię cieplną E0 zależy również od stosunku A/V, czyli powierzchni wszystkich przegród oddzialających część ogrzewaną budynku od powietrza zewnętrznego, gruntu oraz pomieszczeń nieogrzewanych, do kubatury ogrzewanej części domu.

Zamawiając czy realizując projekt o lepszych parametrach przegród zewnętrznych oraz z instalacją wentylacji mechanicznej z odzyskiem ciepła, można zbudować dom energooszczędny, czyli taki, w którym wartość wskaźnika E stanowi najwyżej 70% wskaźnika E0.

Jednocześnie nalezy pamiętać, że wiele obecnie budowanych domów nie spełnia kryteriów normowych pomimo zaprojektowania ich zgodnie z obowiązującymi przepisami. Wynika to głównie ze skomplikowanych rzutów, mostów termicznych (np. płyty balkonowe, niewłaściwie osadzone okna, itp.) oraz błędów wykonawczych. Ich rzeczywisty wskaźnik zapotrzebowania na energię do ogrzewania często jest większy od 150 (kWh/m3 rok)

Normatywne wartości wskaźnika E0

Porównanie ilości ciepła zuzżywanego do ogrzewania domów jednorodzinnych w Polsce.

Cechy domu energooszczędnego

Projektując dom, wybirając z katalogu, a nwet już go budując warto sprawdzić czy spełnia założenia budynku energooszczędnego. W końcu dla każdego Inwestora powinno być ważne ile wyniosą miesięczne koszty utrzymania domu - np. 200 czy 1200zł.

W związku z tym trzeba zwrócić uwagę, czy uwzględnione są podstawowe kryteria energooszczędności:

- zwarta bryła budynku;

- bardzo dobra termoizolacyjność wszystkich przegród zewnętrznych;

- buforowy układ pomieszczeń;

- wentylacja mechaniczna z rekuperatorem;

- naturalne warunki terenowe

- bierne wykorzystanie energii słonecznej

Zwarta bryła budynku

Dom enegrooszczędny powinien charakteryzować się jak najminiejszą powierzchnią przegród zewnętrznych w sotounku do objętości, czyli kubatury domu. To po prostu wynika z praw fizyki. Najlepszy byłby dom w kształcie sześcianu lub niezbyt wydłużonego prostopadłoscianu. Wtedy straty ciepła będą najmniejsze. Trzeba unikać wszelkich domów o rozbudowanej formie, czyli zaprojktowanych na planie krzyża, litery H lub T. Po Prostu już z założenia budynki takie nie mogą być zbyt energooszczędne, ponieważ charakteryzują się ogromną powierzchnią ścian. Z tych samych powodów należy unikać podcieni, wykuszy, loggi, czy lukarn. Oczywiście nie trzeba przesadzać - ganek, weranda czy zadaszony taras są dopuszczalne. Poza tym elementy te uatrakcyjniają wygląd domu.

Typowymi przykładami domów o odpowiednim kształcie (energooszczędnym) są wiejskie chałupy oraz "kostki" budowane w latach 60-tych i 70-tych ubiegłego wieku.

Ważne jest również aby kubatura domu była stosunkowo duża, bo wtedy powietrze w domu bedzie wolniej się oziębiało. To z kolei przemawia za tym aby budowć domy piętrowe a nie parterowe.

Najlepsze są dachy płaskie lub dwuspadowe o małym kącie nachylenia.

Po prostu trzeba zapamiętać hasło" prostota = oszczędność"

Termoizolacyjność przegród zewnętrznych

Dobranie odpowiedniej grubości warstw termoizolacyjnych w ścianach, dachu i podłodze na gruncie jest bardzo łatwym zadaniem. Podobnie jak znalezienie okien, czy drzwi zewnętrznych o właściwych parametrach. Chodzi tu też głównie o zaprojektowanie wszystkich połączeń bez mostków termicznych.

Przy gotowym projekcie najważniejsze jest zatrudnienie fachowej siły roboczej a jak wiadomo z tym bywa różnie.

Buforowy układ pomieszczeń

W domu energooszczędnym dąży się do tego, żeby budynek był podzielony na strfy o zróżnicowanej temperaturze. Przecież nie w każdym pomieszczeniu musi być utrzymywana temperatura +20C.

W pokojach, kuchni, łazienkach zwykle jest to 18-22C. Z kolei w pom. gospodarczych, spiżarniach, pralniach wystarczy już 12-15C a natomiast w garażu, składziku narzędzi ogrodniczych najwyżej 4-8C.

Podstawowa zasada jest tak, żeby różnica temperatury pomiędzy sąsiednimi pomieszczeniami nie przekaczała 8C. Wtedy ściany działowe mogą być tanie i stosunkowo cienkie. W przeciwnym razie należy je ocieplić lub zastosować przegrody o większej grubości i z materiałów o lepszej izolacyjności termicznej.

To wszystko ma na celu ograniczenie do minimum strat energii cieplnej.

Wentylacja mechaniczna z rekuperatorem.

W większości domów nadal stosuje się tradycyjną wentylację grawitacyjną. Trzeba jednak pamiętać, że pod względem energooszczędności jest to anjgorsze rozwiązanie. W okresie letnim jej wydajność jest zdecydowanie za mała. Z kolei w okresie zimowym za duża. Oczywiśte jest więc, że niepotrzebnie ogrzewa się i usuwa (przez komin) mnóstwo ciepłego powietrza.

Z tego względu dom energooszczędny musi być wyposażony w wentylację mechaniczną z odzyskiem ciepła.

Dzięki zastosowaniu systemu z rekuperatorem można odzyskać 60-90% ciepła z powietrza wywiewanego (w zależności od sprawności urządzenia, różnicy temperatury, wielkości domu)

Jest to równoznaczne ze zmniejszeniem kosztów ogrzewania średnio o 25-40%.

Czy opłacalne jest inwestowanie w energooszczędność?

Nie da się ukryć, że bydowa domu energooszczędnego jest (na dzień dzisiejszy) droższa o ok. 20% jednak warto budować domu energooszczędne lub pasywne.

Przy stały wzroście cen energii elektrycznej, gazu ziemnego czy oleju opałowego zwrot poniesionych nakładów następuje dość szybko.

Poniżej linki do projektów typowych, domów energooszczędnych:

EM 03a - http://www.projektytypowe.com.pl/index.php?op=projekt_view&id=2204

EM 05b - http://www.projektytypowe.com.pl/index.php?op=projekt_view&id=2200

EM 11 - http://www.projektytypowe.com.pl/index.php?op=projekt_view&id=2198

EM 02 - http://www.projektytypowe.com.pl/index.php?op=projekt_view&id=2198

EM 07 - http://www.projektytypowe.com.pl/index.php?op=projekt_view&id=1892

EC 156 - http://www.projektytypowe.com.pl/index.php?op=projekt_view&id=1893

EC 153 - http://www.projektytypowe.com.pl/index.php?op=projekt_view&id=1894

Projekty te mają odpowiednie atesty.

Systematycznie będziemy się starać o wprowadzanie nowych projektów domów energooszczędnych.

Budownictwo społeczne

2007-10-22T11:02:00.000+02:00

Przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym rozumieć się będzie:
- obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych,
- lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w PKOB w dziale 12,
- obiekty sklasyfikowane w PKOB w klasie ex 1264 - wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską.

Do budowanictwa społecznego nie będzie sie jednak zaliczało budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 300m2 oraz lokali mieszkalnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 150m2.

Przy czym należy zwrócić uwagę, że przepisy ustawy nowelizującej nie okreslają preferencyjnych stawek VAT stosowanych do remontów i robót konserwujących związanych z infrastrukturą towarzyszącą budownictwu mieszkaniowemu. Oznacza to, że na roboty te od 1 stycznia obowiązywać będzie stawka właściwa ze względu na rodzaj robót, a nie na obiekt w którym będą one wykonywane.

Krótka wzmianka o rodzajach domów

2007-09-26T09:53:00.000+02:00

Podsumowując wcześniejsze informacje na temat wyboru projektu domu, pragnę zwrócić uwagę na różnorodność projektów typowych. I tak, rozróżniamy domy:

1. Parterowe bez użytkowego poddasza - wieksza powierzchnia zabudowy, wieksza powierzchnia fundametów oraz pokrycia dachowego, z reguły lekki strop. Całe życie rodziny toczy sie na jednej kondygnacji. Uwagę należy zwrócić na odzielenie strefy dziennej od sypialnianej (prywatnej)

link do projektu: http://www.projektytypowe.com.pl/index.php?op=projekt_view&id=751

2. Parterowy z możliwością adaptacji poddasza. Wygodny dom dla tych co zamierzają budować w II etapach. Napierw wykończą parter a w miarę upływu czasu przekształcą poddasze na cele mieszkalne. Mozna w ten sposób powiększyć dom o ok. 2 pokoje i łazienkę. Można również od razu zagospodarować poddasze. Domy takie są z reguły niskie ale strop mają przystosowany do użytkowania poddasza. Tak jak w domu parterowym i tu całe życie rodzinne będzie toczyć się przez jakiś czas na jednej kondygnacji

link do projektu: http://www.projektytypowe.com.pl/index.php?op=projekt_view&id=1171

3. Dom parterowy z użytkowym poddaszem. Jedne z bardziej popularnych ostatnio domów. Charakteryzuje je mała powierzchnia zabudowy, mniejsza powierzchnia fundamentów oraz pokrycia dachowego, z regułu ciężkie stropy pomiędzy parterem a poddaszem. Generalnie projektanci wyodrębnili tu podział na strefy: dzienna na parterze wraz z pom. gospodarczymi a sypialniana (prywatna) na poddaszu.

link do projektu: http://www.projektytypowe.com.pl/index.php?op=projekt_view&id=2023

4. Domy piętrowe. Z uwagi na ich architekturę oraz niskie koszty budowy (brak stromego dachu) powoduje, że projekty te stają się coraz popularniejsze wśród Inwestorów. W domach tych nie traci się nic z powierzchni użytkowej na piętrze jak to jest w domach z poddaszem użytkowym (skosy), tak, że na tej samej powierzchni zabudowy powstanie dom o większej powierzchni użytkowej.

link do projektu: http://www.projektytypowe.com.pl/index.php?op=projekt_view&id=1859

Poza domami jednorodzinnymi są też:

5. Domy letniskowe ( letnie i całoroczne). Nieduże domy murowane lub w drewniane z przeznaczeniem na działki letniskowe, ogrody działkowe.

6. Domy dwurodzinne z przeznaczeniem dla rodzin planujących zamieszkać z rodzicami lub dorosłymi dziećmi. Domy posiadają dwa mieszkania z czego jedno zazwyczaj jest mniejsze a drugie większe. Domy te posiadają osobne wejścia lub wspólną klatkę schodową.

link do projektu: http://www.projektytypowe.com.pl/index.php?op=projekt_view&id=521

7. Domy wielorodzinne. Domy z przeznaczenie na osiedla domów mieszkalnych. Popularne zaczyna być budowanie takiego domu przez kilka zaprzyjaźnionych rodzin, które wspólnie uczestniczą w budowie domu.

Są też domy nowoczesne, w stylu dworków polskich, drewniane.

Aby zapoznać się z całą naszą ofertą zapraszam na naszą stronę internetową www.projektyTypowe.com.pl gdzie tygodniowo pojawia sie ok 15 nowych projektów różnego rodzaju obiektów.

Wybór projektu domu

2007-08-27T10:29:00.000+02:00

Ograniczając powierzchnię domu, a tym samym koszt jego budowy, powinniśmy rezygnować z pomieszczeń dodatkowych, jak np. pokój gościnny czy gabinet - nigdy z pomieszczeń gospodarczych.

1. Jak oszacować optymalną powierzchnię domu?

W Polsce najczęściej budowane są domy o pow. użytkowej 150m2. W takim domu może mieszkać wygodnie 4-5 osobowa rodzina.

Poniżej małe zestawienie powierzchni

pomieszczenie małe (m2) --- wygodne(m2)
- kuchnia 7,0 - 10,0 ---- 12,0 - 16,0
- jadalnia 9,0 - 11,0 --- 12,0 - 16,0
- salon 20,0 - 25,0--- 30,0 - 35,0
- sypialnia 12,0 - 14,0--- 16,0 - 20,0
- łazienka 3,5 - 4,5 --- 6,0 - 8,0
- garderoba 1,5 - 2,0 --- 3,0 - 4,0
- pokój 9,0 - 11,0 ---- 12,0 - 15,0
- WC 1,1 - 1,5 ---- 2,0 - 3,0
- gabinet 8,0 - 10,0---- 11,0 - 15,0
- pom. gospodarcze 3,0 - 4,0 --- 5,0 - 8,0
- garaż 1-stanowiskowy 14,0 - 18,0 ---- 20,0 - 25,0

Komunikacja - czyli korytarze, hol, schody - nie powinny zajmować więcej niż 10 - 15% powierzchni ogólnej bez garażu

2. Piętrowy czy parterowy? A może z piwnicą?

To, czy dom może być parterowy, czy piętrowy, często zależy od kształtu działki.

Dom parterowy o prostej konstrukcji jest najwygodniejszy. łatwy w budowie i pasuje do każdego otoczenia. Jest jednak najbardziej wymagający pod względem wielkości i proporcji działki.

Do postawienie domu parterowego o pow. 150m2, potrzebna jest większa działka niż do zbudowania piętrowego domu tej samej wielkości - w parterowym wszystkie pomieszczenia trzeba zmieścić na jednym poziomie, podczas gdy w piętrowym rozkłada się je na dwie kondygnacje.

Dom piętrowy pozwala wyraźnie oddzielić część dzienną od nocnej (prywatnej), ale jest niechętnie wybierany z uwagi na złe skojarzenia Polaków z tzw. "kostką" lat 70-tych. Obecnie są to domy coraz bardzie modne z uwagi na ich energooszczędność - ma mało ścian zewnętrznych w stosunku do wielkości wnętrza. Jest też najtańszy w budowie ( mała pow. zabudowy, mała pow. dachu do pokrycia)

Dom z użytkowym poddaszem to obecnie najbardziej popularny rodzaj domu. Łączy zalety, ale też i wady domu parterowego oraz piętrowego. Minusem są skosy w pomieszczeniach na poddaszu, bardzo trudna lub nawet niemożliwa rozbudowa i wyższe koszty dachu (duże, skomplikowane połacie z oknami dachowymi). Ten typ domu nie wydaje się najlepszy, ale jest często wybierany przez inwestorów, którzy nie mogą postawić domu parterowego, a za wszelką cenę chcą uniknąć piętrowego (my mamy w ofercie bardzo ładne i coraz bardzie popularne domy piętrowe - zapraszam do zapoznania się z ofertą - parterowe, parterowe z poddaszem użytkowych również znajdziecie w ofercie)

O możliwości budowy piwnicy decydują rodzaj gruntu i poziom wody gruntowej. Dom podpiwniczony jest droższy w budowie o ok. 30% całych kosztów budowy lecz w ten sposób można większość pom. gospodarczych umieścić w piwnicy a nawet urządzić tam siłownię lub saunę.

3. Na które strony świata powinny być skierowane okna poszczególnych pomieszczeń?

KUCHNIA - najlepiej aby okno skierowane było na północ lub wschód. W kuchni zazwyczaj jest cieplej niż w pozostałych częściach domu i nie musi być ona dodatkowo ogrzewana przez słońce. Poza tym wskazane jest, żeby widoczne było stąd wejście na posesję i miejsce zabaw dzieci.

JADALNIA - nie powinna mieć okien do strony północnej, pozostałe warianty maja swoje wady i zalety.

SALON - powinien mieć okna skierowane na południe lub zachód, ponieważ te kierunki zapewniają największą ilość światła dziennego. Będzie jeszcze lepiej, gdy okna będą wychodziły na dwie strony świata. To zapewni nie tylko właściwe oświetlenie pokoju, ale także ładniejsze widoki i lepszą wentylację.

SYPIALNIA - powinna mieć okna skierowane na wschód lub południe. Najmniej korzystne są okna skierowane na zachód bo w lecie długo jest jasno i pokoje będą duszne.

SPIŻARNIA - najlepiej aby wogóle nie miała okna, ale zawsze musi być dobrze wentylowana. Jeżeli już ma okno to powinno być ono skierowane na północ.

POMIESZCZENIE GOSPODARCZE - może mieć okno z każdej strony, ale najlepiej, jeśli skierowane będzie na północ lub wschód. Zapewni to dostateczną ilość światła rozproszonego.

4. Jak funkcjonalnie rozplanować wnętrze domu?

CZĘŚĆ DZIENNA - wiatrołap, hol, WC lub łazienka, salon, kuchnia, jadalnia, tarasy, gabinet.

CZĘŚĆ NOCNA (PRYWATNA) - często jest to piętro lub poddasze użytkowe - sypialnie, łazienka, garderoby.

CZĘŚĆ GOSPODARCZA - trzeba o niej pomyśleć gdy nie ma piwnicy - garaż, kotłownia, pralnia, pracownia, spiżarnia, inne pomieszczenia techniczne i składowe.

5. Projekt indywidualny czy typowy?

Projekt indywidualny pozwala uwzględnić wszystkie nasze potrzeby. Jest też uzasadniony w przypadku nietypowej działki. Jest jedna drogi ( kosztuje 3-4 razy więcej niż projekt typowy) i ponieważ nie był nigdy wcześniej stawiany, mogą wystąpić błędy projektowe.
Niewątpliwą zaletą projektu typowego jest jego cena a także bogactwo możliwości wyboru. Wśród tych projektów można również znaleźć te na nietypowe działki np. wąskie. Wykryte błędy w projach typowych są na bieżąco naprawiane, tak że kupując typowy projekt jest 100% gwarancja jego bezbłędności.

Centrum Projektów Budwlanych posiada w ofercie ponad 6.000 różnych projektów z czego 90% to projekty domów jednorodzinnych. Ponieważ strona www.projektytypowe.com.pl jest w ciągłej rozbudowie, na razie znajduje się tam ok. 1600 projektów i z każdym tygodniem przybywa ok. 15-20 nowych (z posiadanych 6.000). Do tego służy też Formularz Zapytania - gdy nie znajdziecie na stronie odpowiadającego Wam projektu, można przesłać mam zapytanie a my postaramy się dobrać propozycje z posiadanych projektów, które czekają na wprowadzenie na stronę internetową.

Wybieramy działkę pod budowę domu cz. 2

2007-08-16T12:31:00.000+02:00

Poziom wody gruntowej

Poziom wody gruntowej może mieć decydujący wpływ na architekturę domu (np. czy można go będzie podpiwniczyć), a także koszt robót fundamentowych oraz izolacyjnych.

Najkorzystniejsza sytuacja jest wtedy, gdy najwyższy, utrzymujący sie przez wiele lat, poziom zwierciadła wody gruntowej znajduje się 1m poniżej poziomu posadowienia budynku, a grunt jest przepuszczalny. Zwykla oznacza to, że woda jest ok. 2-3m poniżej poziomu terenu. Wtedy mozna nawet pokusić się na dom podpiwniczony.

Nieco gorzej jest, gdy poziom wody gruntowej jest wprawdzie nisko, ale grunty są nieprzepuszczalne lub tworzą przewarstwienia. Może to oznaczać, że woda będzie znajdowała się pod ciśnieniem. Wówczas każde przedziurawienie warstwy (np. wiercenie studni) może spowodować małą powódź.

Ukosny układ warstw gruntu jest często przyczyną wystepowania wód naporowych, czyli takich, które mogą wiwierać ciśnienie naściany fundamentowe domu.

Wysoki poziom wody gruntowej (czasami zaledwie 30-50cm poniżej poziomu terenu) oznacza utrudnienia i dodatkowe koszty podczas robót ziemnych oraz fundamentowych.

To również stała, wysoka wigotność powietrza.

Warunki gruntowe

Warto więc sprawdzić poziom wody ale też warunki gruntowe (ustalić rodzaj gruntu). Może okazać się, że budowa wogóle nie będzie możliwa.

Ideałem jest grunt jednorodny o dobrej przepuszczalności. Wtedy nie będzie niebezpieczeństwa nierównego osiadania budynku.

Za korzystne uważa się skonsolidowane (zagęszczone) piaski, pospółki i żwiry. Na takich gruntach na ogół mozna posadowić dom zaledwie 50 cm poniżej poziomu terenu. To oznacza płytsze wykopy, niższe koszty wykonania ścian fundamentowych, oszczędność czasu i materiałów. Jednak to co dobre dla domu, może nie byc najlepsze dla ogrodu.

Grutny gliniaste mogą przysporzyć kołopotów budowlanych. Co prawda sucha glina jest twarda ale po nasączeniu wodą, przypomina plastelinę co utrudnia prowadzenie prac ziemnych i fundamentowych. Należy tu uważać też na wodę gruntową. Może okazać się wskazane wykonanie drenażu opaskowego domu.

Najgorszy rodzaj podłoża to grunty organiczne i niekontrolowane nasypy. Właściwie nie da się postawić tam domu. Co prawda są metody ich wzmacniania ale są tak drogie, że w budownictwie jednorodzinnym są nieopłacalne. Z takiej działki najlepiej zrezygnować.

Gdy to jednak nie wchodzi w rachubę należyliczyć się z koniecznością wymiany gruntu o gr. maks. 20-30cm. Innym rozwiązaniem może byc budowa domu na palach żebetowych, ale to także nie jest łatwy ani tani sposób fundamentowania.

Działka bliska ideału

Właściwie nie ma idealnej działki. Zawsze coś wyjdzie w trakcie projektowania domu lub później jego użytkowania.

Poniżej dwa rysunki obrazujące przykładowe zagospodarowanie działki

Wybieramy działkę pod dom

2007-08-03T08:50:00.000+02:00

Wybór działki - niby prosta sprawa, należy jednak zwrócić uwagę na kilka rzeczy.

Główne kryterium to oczywiście lokalizacja, lokalizacja i jeszcze raz lokalizacja. Liczy się również powierzchnia działki, cena, ukształtowanie terenu, uzbrojenie w sieci kanalizacyjną, wodociągową i gazową. Polecamy też sprawdzić warunki geotechniczne, prawne czy radiestezyjne.

LOKALIZACJA
Musimy tu zastanowić się jakie życie będziemy chcieli prowadzić. Ludziom zmęczonym życiem miejskim bardzo podobają się działki położone na wsi, z dala od zgiełku, najlepiej jak blisko jest las czy jezioro. I nic w tym dziwnego, takie działki są urocze. Należy jednak zwrócić uwagę na odległość od miejsca pracy i miasta, tak aby dojazdy nie utrudniały komunikacji. Odległość od ośrodka zdrowia, szkoły, czy najbliższego sklepu, przystanku autobusowego (dojazdy dzieci do wybranego punktu). Z dala od miasta lepsze jest gdy jedno z małżonków pracuje w domu i ma wolny zawód.
Kolejnym ważnym elementem jest zapoznanie się z miejscowym planem zagospodarowania terenu (do wglądu w wydziale architektury urzędu miasta lub gminy). dzieki temu mozna uniknąć kupienia działki w poblizu planowanej drogi szybkiego ruchu czy oczyszczalni ścieków. Można też upewnić się, że za jakiś czas w okolicy pojawi się szkoła, komunikacja publiczna.

PIERWSZA WIZYTA NA DZIAŁCE
Polecam stanąć na środku i sprawdzić, jaki widok będziemy mieli z okien. jeżeli z działką sąsiaduje piekarnia, warsztat samochodowy czy stacja benzynowa, nie am co sie oszukiwać - nawet, jeśli postawimy wysokie ogrodzenie i tak za jakiś czas hałas i inne niedogodności takiego sąsiedztwa zaczną nam przeszkadzać (nawet jeżeli teraz jesteśmy pod urokiem przestrzeni). Poza tym duzo trudniej będzie nam sprzedać taką działkę w przyszłości.
Sąsiedzi, to też istotny punkt, na który warto zwrócić uwagę. Ludzie młodzi zwykle żyją w pospiechu lecz dzieci i ludzie starsi będą mieli kontakt z miejscowym środowiskiem.
Drzewa na działce. Jeżeli jest porośnięta dużą ilością drzew to do budowy trzeba będzie usunąć pewną ich ilość a to kolejne urzędnicze pozwolenia na wycinkę. Jeżeli jednak nie zamierzamy wycinać to należy uwzględnić fakt, że drzewa będą zacieniać dom (ograniczą dostęp światła dziennego). Iglaste bardziej a liściaste mniej bo zimą gubią liście i ich nagie gałęzie nie będą barierą dla promieni słonecznych.

UKSZTAŁTOWANIE DZIAŁKI
Nalezy zwrócić uwagę na położenie działki z uwagi na kierunki świata. Na działkach z wjazdem od południowej strony. Fakt ten wpływa na późniejsze warunki wyboru projektu domu. Już na tym etapie musimy zastanowić się z której strony będzie salon, garaż, ogród.
Ukształtowanie terenu może narzucać pewne rozwiązania architektoniczne, nie zawsze po myśli Inwestora.
Działka o stosunkowo niewielkim nachyleniu (np 10%) oznacza, że w domu o szerokości 10m, różnica w poziomie posadowienia pomiędzy ścianą frontową a ogrodową wyniesie 1m! To bardzo dużo, ponieważ wysokość jednej ze ścian fundamentowych będzie wynosiła ok. 2m, czyli tak jak w piwnicy.
Dom budowany na płaskiej działce, oznacza więc niższe wydatki.
"Płaska" działka może mieć jednak problem z wysokim poziomem wody gruntowej i automatycznie będą trudności z podpiwniczeniem.
Największe jednak koszty i ograniczenia spotkamy na działkach na skarpie czy zboczu o dużym kącie nachylenia. Nalezy sie liczyć z ryzykiem niestateczności gruntu, szczególnie po deszczach czy wiosennych roztopach. Grozi to osunięciem i zniszczeniem całego domu lub jego części.

CO SPRAWDZAMY PRZED KUPNEM DZIAŁKI?
Niestety będzie konieczny rekonesans po urzędach, dzięki któremu dowiemy się, jak wyglądają "papiery" działki.
Czy osoba podająca się za właściciela to prawny właściciel. Czy nie toczy się sprawa o spadek, którego przedmiotem jest ta działka. Czy działka nie jest obciążona zadłużeniem jub zastawem hipotecznym. Można dowiedzieć się tego z ksiąg wieczystych dostępnych w sądzie rejonowym.
Trzeba sprawdzić czy na działce można budować i jakie jest przeznaczenie działki w planach zagospodarowania. Dowiemy się też jakie są ograniczenia co do budowy ( kąt nachylenia dachu, ilość kondygnacji, szerokość ściany frontowej, linia zabudowy, itp.) tego dowiemy się w wydziale architektury urzędu miasta lub gminy.
Trzeba ustalić obecne i projektowane uzbrojenie terenu (kanalizacja, gazociąg, wodociąg). Informacje te uzyskamy w lokalnych przedsiębiorstwach zajmujących się dystrybucją tych mediów.
Nalezy również sprawdzić rodzaj gruntu na działce, nośność, przepuszczalność, poziom wody gruntowej. Można tego dowiedzieć się z map geodezyjnych dostępnych w powiatowych ośrodkach dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej lub w wydziałach geodezji urzędów gmin.
W niektórych rejonach nalezy sprawdzić czy uzyskamy zgodę na bydowę od konserwatora zabytków czy przyrody.

ciąg dalszy wkrótce....

Z czego składa się projekt?

2007-07-23T13:55:00.000+02:00

Jest to często zadawane nam pytanie, dlatego też publikujemy naszą odpowiedź.

Każdemu projektowi z naszej oferty odpowiada opracowanie w postaci kompletu 4 egzemplarzy projektu gotowego.
Na każdy egzemplarz składają się:

Projekt architektoniczno-budowlany zawierający trzy części:
1. Część architektoniczna: rzuty, przekroje, elewacje w skali 1:50, zestawienia stolarki okiennej i drzwiowej oraz wykaz elementów więźby dachowej

- rzut parteru i pozostałych kondygnacji - pokazuje rozmieszczenie poszczególnych pomieszczeń i ich wymiary, powierzchnie, rozmieszczenie ścian, rozmieszczenie otworów okiennych i drzwiowych, urządzeń kuchennych i sanitarnych
- rzut więźby dachowej - pokazuje układ elementów konstrukcyjnych dachu i ich przekroje
- zestawienie elementów więźby dachowej
- aksonometria więźby dachowej - przedstawia widok aksonometryczny więźby i jej elementów
- rzut dachu - ukazuje jego kształt, wymiary, kąt nachylenia połaci, a także lokalizację okien połaciowych, lukarn, świetlików i rur spustowych
- przekroje - pokazują wszystkie elementy budynku po przecięciu go wzdłuż lub w poprzek od dachu do fundamentów tj. warstwy podłogi, stropów, dachu
- elewacje - pokazują dokładny wygląd domu od frontu, z tyłu i z boków
- zestawienie stolarki okiennej i drzwiowej - wykaz okien i drzwi zawartych w projekcie i sposób ich otwierania
- wykaz asortymentów i ilości materiałów zastosowanych w projekcie
- kserokopie uprawnień i zaświadczeń o przynależności do izby projektantów, którzy opracowali projekt

2. Część konstrukcyjna: obliczenia statyczno-wytrzymałościowe, rzuty w skali 1:50, detale konstrukcyjne, zestawienia np. stali. Części 1 i 2 mają wspólny architektoniczno-konstrukcyjny opis techniczny, który informuje o rozwiązaniach funkcjonalnych obiektu z zestawieniem jego powierzchni i kubatury, warunkach lokalizacji, wymogach prawnych jego realizacji, także o rozwiązaniach konstrukcyjnych i materiałowych użytych w projekcie oraz o proponowanych materiałach wykończeniowych

3. Część instalacyjna: rysunki z rozmieszczeniem elementów instalacji: wodno-kanalizacyjnej, centralnego ogrzewania, gazowej, elektrycznej, odgromowej - w skali 1:50 oraz opis zastosowanych rozwiązań

UWAGA.
Oczywiście nie wszystkie projekty będą posiadać wszystkie wymienione projekty instalacji np. garaż ( brak instalacji np. centralnego ogrzewania). Będzie to zależało od funkcji przeznaczenia budynku. Do niektórych projektów dodatkowo będzie dołączony projekt ogrzewania kominkowego czy wentylacji mechanicznej.

Nasze Centrum takie projekty właśnie sprzedaje.

Dokumenty wymagane do uzyskania pozwolenia na budowę

2007-07-03T13:53:00.000+02:00

Zanim zaczniesz budowę wymarzonego domu trzeba wykonać kilka czynności:
1. Kupić odpowiednią działkę
2. Uzyskać decyzję o warunkach zabudowy działki ( nie zawsze jest to wymagane - regulują to przepisy)
3. Wybrać odpowiedni projekt domu lub zlecić wykonanie indywidualnego projektu
4. Uzyskać pozwolenie na budowę.

Zacznę od końca, czyli od pozwolenia na budowę.
Aby je uzyskać, musimy wystąpić do starosty powiatowego właściwego dla terenu, w którym leży nasza działka, ze stosownym wnioskiem i kompletem załączników. Wzór wniosku dostępny jest w każdym urzędzie (my dołączamy go do zakupionych projektów wraz z innymi drukami). Warto jednak przed jego złożeniem oprosić o szczegółowy wyzkaz potrzebnych dokumentów (aby uniknąć późniejszego odsyłania pod pretekstem braku kompletu dokumnetów).
Niezbędne będzie:
- projekt zagospodarowania działki w 4 egzemplarzach
- projekt architektoniczno-budowlanych w 4 egzemplarzach
- oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane
- decyzję o warunkach zabudowy (jeśli jest wymagana)
- jeżeli działka, na której chcemy budowć ma kilku właścicieli, każdy z nich musi wyrazić zgodę na budowę na piśmie
Na wydanie pozwolenia urząd ma maksymalnie 2 miesiące. Potem musimy czekać na uprawomocnienie się wydanego pozwolenia - to dalsze 14 dni (jeżeli nie ma sprzeciwów)

Aby zacząć budowę (po uzyskani pozwolenia na budowę) należy zgłosić zamiar rozpoczęcia budowy (7 dni przed planowanym terminem rozpoczęcia prac) wraz z oświadczeniem kierownika budowy o podjęciu przez niego obowiązków.

Następnie nastaje czas biegania po hurtowniach, kupowaniu betonu, drewna, pustaków itd.....

Jednak na koniec usiądziesz na własnym tarasie z kubkiem ciepłej kawy..........

I. Dokumenty wymagane do uzyskania pozwolenia na budowę:
1. Mapa sytuacyjno-wysokościowa do celów projektowych w skali 1:500 - wykonuje ją uprawniony geodeta
2. Warunki dostawy prądu, gazu, wody i odprowadzenia ścieków - uzyskujemy u ich dysponentów
3. Wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub (tam gdzie nie uchwalono planu) administracyjną decyzję o Warunkach Zabudowy albo informację o przeznaczeniu terenu (w wydziale architektury właściwym dla działki)
4. Oświadczenie o geotechnicznych warunkach posadowienia (lub ekspertyzę geotechniczną) - opinia geologiczna do uzyskania u projektanta lub geologa

II. Zakup projektu - projekty gotowe (typowe) sprzedawane są jako komplety 4 egzemplarzy (zawierają projekt architektoniczny, konstrukcyjny, instalacji)

III. Adaptacja projektu gotowego.
Adaptacja polega na dostosowaniu projektu gotowego do wymogów prawa budowlanego związanego z lokalizacją działki oraz do indywidualnych potrzeb Inwestora.
W ramach adaptacji można wprowadzić zmiany do projektu np. zmienić ilość i wielkość otworów okiennych, zmienić technologię wykonania ścian, zmiany w sposobie ogrzewania oraz inne.
Zmiany dokonuje uprawniony architekt, który wprowadza je do projektu (może on również później pełnić rolę kierownika budowy).